บันทึกใจวันอาทิตย์ ตอนที่ 1
ยิ่งไถโซเชียล ใจก็ยิ่งไม่เต็ม
เช้าวันอาทิตย์
ฉันสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงลูกคุยพึมพำอยู่ข้างๆ
เอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาปลุกหัวเตียง
08.45 น.
โอ้…สายแล้วสินะ
เมื่อคืนก่อนนอน ฉันรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว แสบจมูก
เลยกินยาดีคอลเจนไป 2 เม็ด
คงเพราะฤทธิ์ยา เช้าวันพักผ่อนที่ตั้งใจจะตื่นมาออกกำลังกาย
จึงหลุดลอยไปอย่างง่ายดาย
หลังจัดการธุระส่วนตัวให้ลูกเสร็จ
ฉันรีบเข้าครัว ทำอาหารเช้าง่ายๆ
เมนูคลาสสิกประจำบ้าน — ซุปมิโซะ
กับกุ้งและปลาคั่วเป็นของเคียง
มื้อเช้าผ่านไป
ฉันเล่นกับลูกอยู่พักหนึ่ง
จนเขาเริ่มเหนื่อย และงีบหลับกลางวัน
ช่วงเวลานั้น…เป็นเวลาส่วนตัวของฉัน
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เข้า Facebook ไถฟีดแป๊บเดียวก็เบื่อ
ออก…แล้วไป TikTok ต่อ
ไลฟ์สดมากมายไหลผ่านหน้าจอ
ดารา คนธรรมดา หนุ่มหล่อต่างชาติ
นักเต้น คณะตลก ชาวเผ่าแอฟริกา
ฉันปัดผ่านไปเรื่อยๆ
จนไปหยุดดูไลฟ์หนึ่ง
ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังแข่งกันเรียงลูกบอลสี
เกมง่ายๆ ที่คนเล่นจริง ไม่ใช่ในจอเกม
ฉันดูอยู่สักพัก
ก่อนจะออกมา แล้วเข้า Google
ค้นเรื่องที่สนใจ
จากนั้นก็เปิดคุยกับ ChatGPT
แค่ช่วงเวลาสั้นๆ
ฉันเข้าโซเชียลไปหลายแอป
เห็นเรื่องราวมากมาย
ทำอะไรตั้งหลายอย่าง
แต่…
ฉันกลับรู้สึกเบื่อ
รู้สึกว่าง
และรู้สึกไม่ถูกเติมเต็ม
ฉันวางโทรศัพท์
ค่อยๆ ไถลตัวลงนอน
ไม่ได้ง่วง
แค่…อยากเห็นข้างในใจตัวเอง
ฉันเอามือก่ายหน้าผาก
แล้วถามตัวเองในใจ
“ทำไมกันนะ
ทั้งที่ตอนเล่นกับลูก
ฉันยังโหยหาที่จะหยิบโทรศัพท์
มาไถดูโซเชียล”
ฉันนอนนิ่ง หลับตา
แต่ไม่หลับ
อยู่อย่างนั้นพักใหญ่ๆ
จนเสียงหนึ่งในใจดังขึ้น
ยิ่งอยู่กับโซเชียลมากเท่าไหร่
ใจก็ยิ่งไม่ถูกเติมเต็ม
เพราะเรามัวแต่ดูชีวิตของคนอื่น
สนใจเรื่องราวของคนอื่น
จนลืมเรื่องของตัวเอง
แม้กระทั่งลมหายใจ
ที่เข้า–ออกอยู่ตรงปลายจมูก
เรายังไม่รู้ตัวเลย“
โซเชียลอาจทำให้เราเห็นโลกกว้างขึ้น
แต่บางครั้ง…
มันก็ทำให้เราหลงลืมโลกใบเล็ก
ที่อยู่ข้างในตัวเอง
บางที
เราอาจไม่ได้ต้องการเห็นอะไรเพิ่ม
แต่อาจแค่ต้องการ
กลับมาอยู่กับตัวเอง
ให้มากขึ้นอีกนิด
บันทึกนี้
ไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อสอนใคร
ไม่ได้มีคำตอบให้ชีวิต
แค่อยากเป็นพื้นที่เล็กๆ
ให้ใครบางคน
ได้พักใจ
และกลับมาอยู่กับตัวเอง
อย่างไม่ต้องเร่งรีบ
#บันทึกใจวันอาทิตย์
#ชีวิตประจำวัน
#โซเชียลมีเดีย
#ความรู้สึก
#ใจเรา
- 10
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
