@ คุณ Camp บทความของคุณ
1) กลลวงตั้งต้น: “ภายใต้รัฐธรรมนูญเดียวกัน ผลต่างกัน แปลว่าปัญหาอยู่ที่คน” นี่คือ ตรรกะเท็จแบบคัดเลือกข้อมูล (Cherry-picking + False equivalence)
เพราะคำว่า
“ภายใต้รัฐธรรมนูญเดียวกัน สถานการณ์เดียวกัน”
ไม่เคยเป็นความจริง
รัฐธรรมนูญปี 60
ให้อำนาจ ส.ว.ที่ไม่ได้มาจากประชาชน
ให้องค์กรอิสระที่ไม่ต้องรับผิดกับประชาชน
เปิดช่องให้ “รัฐบาลเสียงข้างน้อย” บริหารประเทศ
ทำให้รัฐบาลที่ประชาชนเลือก ไม่สามารถใช้อำนาจได้เต็มมือ
การเอาผลลัพธ์รัฐบาลสองชุดมาเปรียบเทียบ
โดย ไม่พูดถึงโครงสร้างอำนาจที่ล็อกเกมไว้ไม่เท่ากัน
คือการโกงโจทย์ตั้งแต่ต้น
เหมือนให้คนหนึ่งวิ่งโดยใส่โซ่ตรวน
อีกคนวิ่งโดยมีตำรวจเปิดทาง
แล้วบอกว่า “เห็นไหม คนมันต่างกัน”
ไม่ใช่ครับ
นี่คือสนามที่ถูกออกแบบให้บางคนแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
2) เปรียบรัฐธรรมนูญกับ “บริษัท” = บิดเบือนระดับโครงสร้าง
การเปรียบว่า
บริษัทมีระบบดี แต่พนักงานโกง = พนักงานผิด ไม่ใช่บริษัท
ฟังดูฉลาด
แต่ใช้ไม่ได้กับรัฐธรรมนูญปี 60
เพราะรัฐธรรมนูญ ไม่ใช่บริษัทเอกชน
รัฐธรรมนูญคือ โครงสร้างอำนาจสูงสุดของสังคม
และรัฐธรรมนูญปี 60 คือ
บริษัทที่ “ตั้งใจออกแบบให้ผู้ถือหุ้นไม่ใช่ประชาชน”
สว. ไม่ได้มาจากประชาชน
องค์กรอิสระตรวจสอบฝ่ายเดียว
ประชาชนเปลี่ยนผู้บริหารไม่ได้จริง
นี่ไม่ใช่ “พนักงานโกงในระบบดี”
แต่มันคือ ระบบที่ออกแบบมาเพื่อกันประชาชนออกจากอำนาจตั้งแต่แรก
3) “สส. มาจากประชาชน ยังเลวได้ แปลว่ารัฐธรรมนูญไม่เกี่ยว”
นี่คือ การสับเปลี่ยนประเด็นอย่างหน้าด้าน
ใช่ครับ
สส. บางคนเลว
แต่คำถามคือ
ระบบสามารถกำจัดคนเลวได้หรือไม่
รัฐธรรมนูญที่ดี
ต้องทำให้คนเลว อยู่ยาก
ต้องทำให้การทุจริต มีต้นทุนสูง
ต้องทำให้ประชาชน ลงโทษผู้แทนได้จริง
รัฐธรรมนูญปี 60 ทำตรงข้ามทั้งหมด
สส. เลว → ยังย้ายพรรค ต่อรองอำนาจได้
รัฐบาลล้ม → ไม่ต้องคืนอำนาจให้ประชาชน
ศาล/องค์กรอิสระ → ไม่มีใครถอดถอนได้
การบอกว่า “ส.ส.เลว แปลว่ารัฐธรรมนูญไม่เกี่ยว”
คือการ ตาบอดต่อหน้าที่ของโครงสร้าง
4) อุปมา “รัฐธรรมนูญเหมือนมีด” = อุปมาเลวร้าย
รัฐธรรมนูญ ไม่ใช่มีดธรรมดา
แต่มันคือ
ใครถือมีดได้
ใครโดนแทงได้
ใครห้ามเอามีดออกจากมือคนบางกลุ่ม
รัฐธรรมนูญปี 60 คือ
มีดที่ประชาชนจับไม่ได้
แต่คนบางกลุ่มถือไว้แทงได้ตลอด
และไม่มีใครเอาผิดเขาได้
แล้วคุณยังถามว่า
“มีดผิดหรือคนใช้ผิด?”
คำถามนี้ โง่โดยโครงสร้าง
เพราะประชาชนไม่เคยมีสิทธิเลือกว่าจะให้ใครถือมีดตั้งแต่แรก
5) “เปลี่ยนรัฐธรรมนูญมากี่ฉบับก็ไม่ดี” = ข้ออ้างของผู้ได้ประโยชน์
นี่คือวาทกรรมคลาสสิกของฝ่ายอำนาจนิยม
“แก้ไปก็เท่านั้น” “ฉบับไหนก็ไม่สมบูรณ์” “รัฐธรรมนูญ 40 ก็เลว”
ตรรกะนี้แปลว่าอะไร?
แปลว่า
เพราะเคยสร้างบ้านพัง
เลยไม่ต้องสร้างบ้านใหม่
อยู่ในบ้านผุพังต่อไป
รัฐธรรมนูญไม่ใช่ศาสนา
มันคือเครื่องมือทางการเมือง
เครื่องมือห่วย → ต้องเปลี่ยน
ไม่ใช่ยอมรับชะตากรรมแล้วบอกว่า “คนต้องดีเอง”
6) สิงคโปร์ & ลีกวนยู = การบูชาผู้นำแบบศักดินา
นี่คือจุดที่บทความนี้ เผยตัวจริง
“ได้คนดีอย่างลีกวนยู ทุกอย่างก็ดี”
นี่คือความคิดแบบ
เผด็จการอุปถัมภ์ (Benevolent Dictator)
ปัญหาคือ
ถ้าไม่ใช่ลีกวนยูล่ะ?
ถ้าเป็นผู้นำเลวที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จล่ะ?
สิงคโปร์ไม่ได้พัฒนาเพราะ “ไม่เป็นประชาธิปไตย”
แต่เพราะ
ระบบราชการมืออาชีพ
หลักนิติรัฐเข้มงวด
คอร์รัปชันมีต้นทุนสูง
คนผิดไม่มีอภิสิทธิ์
ซึ่งทั้งหมดนี้
รัฐธรรมนูญปี 60 ของไทยไม่มี
การยกสิงคโปร์มาอ้าง
ไม่ใช่เหตุผลไม่แก้รัฐธรรมนูญ
แต่เป็น ข้อกล่าวหาว่ารัฐธรรมนูญไทยล้มเหลว
7) เทมาเส็ก–ขายชาติ = หลักฐานว่ารัฐธรรมนูญ “ดี” ไม่พอ
ตัวอย่างนี้กลับ ตอกหน้าบทความเอง
เพราะมันพิสูจน์ว่า
ต่อให้รัฐธรรมนูญ “ดี”
ถ้าโครงสร้างอำนาจไม่โปร่งใส
ถ้าองค์กรตรวจสอบไม่ยึดโยงประชาชน
คนเลวยังใช้ช่องว่างได้
แล้วรัฐธรรมนูญปี 60 ล่ะ?
ไม่ใช่แค่มีช่องว่าง
แต่ ตั้งใจเจาะช่องไว้ให้คนบางกลุ่มตั้งแต่ต้น
สรุปแบบไม่ปราณี
บทความนี้ไม่ได้ปกป้องประเทศ
มันปกป้อง โครงสร้างอำนาจที่ประชาชนควบคุมไม่ได้
มันไม่ใช่การเรียกร้อง “คนดี”
แต่มันคือการขอให้ประชาชน
“หวังพึ่งความเมตตาของผู้มีอำนาจ”
ซึ่งในโลกการเมือง
คือความโง่แบบซ้ำซาก
รัฐธรรมนูญที่ดี
ไม่ได้หวังว่าคนจะดี
แต่ ออกแบบมาเพื่อรับมือกับความเลวของมนุษย์
และรัฐธรรมนูญปี 60
ล้มเหลวในหน้าที่นั้นโดยสิ้นเชิง
ใครยังเข้าข้างมัน
ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ
แต่เพราะ ได้ประโยชน์จากความบิดเบี้ยวของมัน
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
