Nursing Department
น้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นออกมาจากตาทั้งสองข้างของยาว ขณะอ่านข่าวการเสียชีวิตของพี่ต่าย หัวหน้างานของเธอ
มือเธอสั่นน้อยๆ ขณะเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่ออ่านเนื้อหาข่าวต่อไป
“สภาพศพโดนชำแหละ เป็นชิ้นส่วน อย่าง...” เสียงอ่านที่ดังในหัวของยาว ก่อนจะถูกอีกเสียงมาขัดจังหวะ
“น่ากลัวมาก ยาว...พี่เพิ่งได้ข่าว” พี่กิ๊ก พูดขึ้นเมื่อก้าวข้าวมาในห้องประชุม ที่มียาว นั่งรออยู่เพียงลำพัง
“ทุกคนกลับไปแจ้งน้องในแผนกนะ ให้ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าด้วย อาจจะมีบางคนที่เจ้าหน้าที่เรียกคุยนะ ขอให้น้องๆไปทำความเข้าใจด้วยนะคะ” เสียงสั่งการจากพี่นาถถึงทีมบริหารฝ่ายพยาบาลที่ยังงงและตกใจกับข่าวการเสียชีวิตของพี่ต่าย
“เราไม่ต้องคุยอะไรกับนักข่าวนะ” พี่พัชร หัวหน้าฝ่ายผู้ป่วยในแจ้งกับทีม พร้อมสียงอื้ออึงในห้องประชุมฝ่ายพยาบาล
“น้องกลัวจังเลยพี่...” เสียงพี่จุ๊บหัวหน้าแผนกอุบัติเหตุฉุกเฉินหันไปคุยกับพี่นาถ พยาบาลอาวุโสที่ปรึกษาของพี่ต่าย ที่ฟังดูคล้ายเสียงสะอื้น ตื่นกลัว ที่ปนเปกับเสียงอื่นๆ ในห้องประชุม ทั้งเสียงร้องไห้ เสียงพูดคุยอะไรที่ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ทุกความรู้สึกนั้นมีทั้งความโศกเศร้าผสมไปกับความตกใจ
เพราะข่าวการเสียชีวิตของพี่ต่ายหัวหน้าพยาบาลคนสำคัญนี่เอง ผู้บริหารทั้งหมดจึงถูกเรียกประชุมด่วนในวันนี้
“นับเป็นการสูญเสีย บุคลอันเป็นที่รัก ภรรยาที่ดี แม่ที่ยิ่งใหญ่ คุณยายที่น่ารัก และ...บุคลากรอันทรงคุณค่าของโรงพยาบาลของเรา กระผมเสียใจและเจ็บปวดอย่างยิ่ง และหวังว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจจะตามจับตัวคนร้ายให้ได้ เพื่อมารับโทษอย่างสาสม” คำแถลงการณ์บางส่วนจากผู้บริหารโรงพยาบาลต่อหน้าสื่อ
ข่าวใหญ่รับวันจันทร์แรกหลังหยุดยาว ที่ไม่เฉพาะเป็นข่าวในโรงพยาบาล แต่ข่าวเหตุฆาตกรรมสะเทือนขวัญนี้ยังดังไปในระดับประเทศ สื่อมวลชนเจ้าใหญ่ๆ ทั้งTV ทั้งOnline ล้วนให้ความสนใจและติดตามข่าวอย่างใกล้ชิด โรงพยาบาลที่ดูกว้างขวาง ตอนนี้กลับแน่นขนัดไปด้วยมวลชนที่เบียดเสียดกันสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่คนนั้นคนนี้เพื่อหาcontent ของตัวเอง ประกอบข่าวหลักอย่างการฆาตกรรม แต่ลึกลงไปกว่านั้น บรรยากาศของชาวโรงพยาบาลกลับอึม ครึม อัดแน่นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
“ฉันไม่อยากมาทำงานเลย” เสียงของยาว หัวหน้าฝ่ายการพยาบาลพิเศษ รำพึงกับตัวเอง ขณะกำลังคุยกับแฟนสาวของเธอ พร้อมมือที่ใช้ช้อนเขี่ยข้าวในจานไปมา
“น่ากลัวมากเลย อาจารย์เป็ด คุยกับพี่กิ๊กว่า ศพพี่ต่ายถูกหั่นเป็นชิ้นส่วน กระดูกเนี๊ย..ถูดเลาะออกมา เหมือนหมูที่ถูกชำแหละเลย” เสียงนุ้ยพยาบาลสาว แฟนของยาวอธิบายจากสิ่งที่รับรู้มา
“นั่นแหละ ...มันคงจะน่ากลัวมาก ถ้า...”เสียงทอด ต่ำ ลง “เกิดกับเราๆ” ยาวตอบกลับไป
“ใครกัน โหดเหี้ยมมากเลย...โกรธแค้นอะไรถึงทำกับคนคนนึงได้ขนาดนั้น” นุ้ยแสดงความเห็น แต่เหมือนระบายทิ้งมากกว่า
“นี่เราจะต้องไปรดน้ำศพ กัน มั้ย? ...เย็นนี้”ยาวถามต่อ สายตายังเหม่อลอยเหมือนคิดอะไรในใจ
“เดี๋ยวคงมีแจ้งมานะ...น้องว่า จะสั่งหรีดของแผนกไปด้วยเลย พี่ว่าไง?”นุ้ยถามยาวอีกครั้ง
ยาวนิ่งเงียบอยู่ชั่วอึดใจ “เผื่อ...ของ พี่ด้วยละกัน”ยาวตอบมาอย่างไม่ใส่มากนัก ก่อนจะกินข้าวต่อไป
ห้องทำงานเล็ก ๆ ของหัวหน้าฝ่ายการพยาบาลพิเศษเงียบสงัด ยาวนั่งอยู่ตรงโต๊ะของเธอ แสงแดดอ่อนจากบานหน้าต่างสะท้อนผ่านแฟ้มรายงานประจำวัน เธอพยายามโฟกัสกับตัวเลขจัดซื้อของแผนกห้องผ่าตัดที่ไม่จบสิ้นสักที แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพข่าว และเสียงจากอดีตที่ดังขึ้นมาแทน
"ยาว... ขอโทษนะ พี่ต้องให้เราช่วยซื้อของให้ห้องพิเศษอีกแล้ว พี่พัชรเขาขอมา" เสียงพี่ต่าย สั่งงานผ่านโทรศัพท์
"แต่ ยาว...เพิ่งจัดของส่งห้องผ่าตัดให้เสร็จ..." เสียงยาวพยายามจะชี้แจงอะไรออกไป ขณะที่พี่ต่ายยืนสั่งการให้ยาวช่วยจัดซื้อของฝ่ายผู้ป่วยในเพิ่ม
สายตาที่แสดงความไม่พอใจ ส่งออกมาจากพี่ต่ายอย่างชัดเจน
"พี่รู้... พี่ยังเชื่อในความสามารถของเราอยู่นะ ยาวเก่ง พี่ถึงฝากได้ไง" พี่ต่ายพูดตัดบทออกไป
ก่อนที่ยาวจะทันได้ตอบอะไรได้อีก
เสียงพี่ต่าย...ที่น้ำเสียงเรียบเฉย แต่เฉียบขาด ค่อย ๆ จางหายไปพร้อมความรู้สึกอัดแน่นในอก
-----
ยาวถอนหายใจยาว เธอไม่ได้อยากทำงานที่ทำนี้ เธอแค่อยากให้ระบบมันเดินต่อได้ เพราะเธอเชื่อว่า ถ้ามีคนทำงานแบบตั้งใจจริง โรงพยาบาลก็จะดีกว่านี้ แต่ความตั้งใจนั้นกลับกลายเป็น "ช่องทาง" ให้ใครต่อใครโยนภาระมาให้เธอเสมอ แม้กระทั่งพี่พัชร หัวหน้าฝ่ายผู้ป่วยใน ที่ได้รับคำชื่นชมจากพี่ต่ายอย่างออกหน้าออกตา
"พี่พัชรจัดการคนเก่ง ใจนักเลง" พี่ต่ายเคยพูดหน้าห้องประชุม ทำเอายาวและพี่หัวหน้างานส่วนหนึ่ง รู้สึกจุกอยู่ลึก ๆ ทั้งที่คนในทีมผู้ป่วยในหลายคนกลับกระซิบกันว่า พี่พัชรมักปล่อยให้ลูกทีมจัดการกันเอง
ยาวจำได้ดีว่าวันนั้น พี่กิ๊ก หัวหน้าฝ่ายผู้ป่วยนอก ถึงกับลุกออกจากห้องประชุมทันที
...สายตาของพี่กิ๊กตอนเดินสวนกับยาว เต็มไปด้วยความโกรธที่ปิดไม่มิด
“อย่าคิดว่าทำดีแล้วจะได้ดีนะยาว ที่นี่เค้ามองกันที่อย่างอื่น”
คำพูดจากพี่กิ๊กวันนั้น ยังฝังอยู่ในใจ แต่ยาวไม่เคยเอ่ยอะไร เธอเชื่อว่า การนิ่งและตั้งใจทำหน้าที่คือเกราะที่ดีที่สุดของตัวเอง
ไม่ซิ...ยังพี่มาลีอีกคน ที่ตัดพ้อพี่ต่ายอย่างออกรสออกชาดในไลน์กรุ๊ปหัวหน้า
“เรียนทุกท่านพี่มาลี รู้สึกเสียใจอย่างที่สุดที่ถูกตำหนิจากหัวหน้าพยาบาล ในการไม่เข้าประชุม พี่ไม่ทราบว่าจะหาช่วงเวลาไหนเข้าเวลาแม้แต่จะกินข้าวยังไม่มีค่ะ”
“เสียใจที่สุดในวันนี้ค่ะ”
“ขออนุญาติชี้แจงค่ะ
“ตอนนี้OR เปิด5ห้อง+emer - วิสัญญีพยาบา ลรวมหัวหน้ามี 7 คนมีสิทธิลาได้วันละ1คน หัวหน้าแผนกไม่สามารถขยับไปไหนได้ต้องวิ่งช่วยน้องค่ะรวมอยู่พักฟื้น ที่คนไข้ทยอยออก และการจัดตารางเวรที่เปลี่ยนใหม่ยังไม่ได้ศึกษาค่ะทำเคสอยู่เวรแต่ละวันก็รู้สึกแย่แล้วค่ะ สุดท้ายตารางเวร จัดตามที่จัดเดิมค่ะ” การตัดพ้อ และแสดงความขัดขืนต่อคำสั่ง ในที่แจ้งที่ดูจะดุกว่าใคร ย่อมแสดงถึงความไม่พอใจอย่างที่สุดต่อหัวหน้างาน นี่ยังไม่รวมที่พี่ต่ายตอบโต้อย่างดุเดือดพอกันในห้องประชุมหัวหน้านะ
“แต่มันจะโกรธขนาดนั้น กันเลยเหรอ?” เสียงยาวรำพึงขึ้นในห้วงความคิด
ตะวันบ่ายคล้อยต่ำลง แดดจากหน้าต่างค่อยๆเพิ่มความเข้มแสงเข้ามายังโต๊ะทำงานของยาว
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดึงยาวออกจากความคิดฟุ้งซ่าน
“พี่...” นุ้ยโผล่หน้าเข้ามา สีหน้าเครียด “เมื่อกี้พี่จุ๋ยโทรมาหานุ้ย...”
“ว่าไง?” ยาวถาม พลางวางปากกาในมือ
“พี่จุ๋ยบอกว่า ก่อนพี่ต่ายตาย... เหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างกับทีมหัวหน้า แรงมากด้วย”
“เรื่องอะไร?” ยาวเลิกคิ้วทันที
“เขาไม่บอก แต่น้ำเสียงแบบ...เหมือนรู้ว่าใครไม่พอใจพี่ต่ายมาก ๆ”
ยาว...เงียบ ความเงียบนี้ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้ แต่เพราะในใจของเธอเองก็เริ่มประติดประต่อบางอย่างเข้าด้วยกันแล้ว
บรรยากาศในโรงพยาบาลยังคงหม่นมัว ผู้คนพูดถึงข่าวพี่ต่ายตายอย่างหวาดกลัว
แต่ในเงามืดที่ไม่มีใครกล้าพูดตรง ๆ... ยาวเริ่มตั้งคำถาม ว่า...“นี่ ฆาตกร จะเป็นคนในโรงพยาบาล จริงๆเหรอ?”
หนึ่งสัปดาห์หลังข่าวการฆาตกรรมพี่ต่าย...แม้เวลาจะผ่านไป แต่ความรู้สึกอึดอัด หวาดระแวงในโรงพยาบาลยังคงไม่จาง พยาบาลหลายคนเริ่มคุยถึงการลาออก บ้างขอย้าย ขอปรับเวรจากเวรดึก เวรบ่าย วุ่นวายไปหมด บางคนเปลี่ยนพฤติกรรมแบบหน้ามือเป็นหลังมือ ห้องประชุมที่เคยเต็มไปด้วยการประชุมประจำ กลับกลายเป็นศูนย์กลางการซุบซิบ และการจับตาดู “คนต้องสงสัย”
แล้ว...ข่าวช็อกก็กลับมาอีกครั้งในคืนวันจันทร์ถัดมา
"พบศพหญิงสูงวัยในเครื่องแบบพยาบาล แขวนคอเสียชีวิตภายในห้องน้ำ ชั้นG อาคาร C โรงพยาบาล..."
ศพนั้นคือ พี่ฤดี — พยาบาลอาวุโส ที่เคยเป็นที่ปรึกษาคู่ใจพี่ต่าย แต่ร่างของเธอไม่ใช่ภาพของการฆ่าตัวตายแบบธรรมดา...มือทั้งสองถูกมัดไว้ด้านหลัง เท้าถูกพันด้วยสายยางที่ใช้ในห้องฉีดยา และที่สำคัญที่สุด...
ริมฝีปากของเธอถูกเย็บด้วยไหมเย็บผ่าตัดอย่างประณีตแน่นหนา ภายในปากนั้น มีซองจดหมายกระดาษแข็งขนาดเล็ก ยัดแน่นอยู่ภายใน เมื่อเจ้าหน้าที่ชันสูตรดึงออกมา...ข้อความในกระดาษ เขียนด้วยลายมือ
"จ้างฉัน มาทำไม ให้เปลืองเงิน พวกโง่..."
เสียงหวีดร้องดังสนั่นเมื่อทีมพยาบาลทราบข่าว แม้เจ้าหน้าที่ตำรวจจะพยายามกันพื้นที่ และกันข่าว แต่ในโลกออนไลน์ — รูปภาพหลุด ๆ ของเหตุการณ์ก็ถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศในโรงพยาบาล สั่นคลอนไปหมด
“มันไม่ใช่ฆ่าตัวตายแน่ ๆ”
“แบบนี้...เหมือนจะประจานมากกว่าทำเพื่อฆ่า”
“ใครกันที่เกลียดพี่ฤดีขนาดนั้น...หรือว่า...เธอรู้ความลับของใคร?”
เสียงซุบซิบดังก้องไปทั่วห้องพักพยาบาล
แม้แต่พี่กิ๊กเองก็เริ่มหวาดระแวง
“ยาว...พี่กลัวมากเลย มัน...มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวแล้วนะ”
“เหมือนมีใคร...ที่คอยเฝ้าจับตามองว่าใครทำงานได้-ไม่ได้...แล้วลงโทษ” เสียงหัวหน้าคนหนึ่ง พูดออกมา
ยาวหลบออกมาอย่างเงียบ ๆ กลับไปพักสมองในห้องทำงาน ขณะเหลือบมองเอกสารจัดซื้อที่กองอยู่บนโต๊ะ ภาพในหัวเธอซ้อนทับระหว่างความน่ารังเกียจของพี่ฤดีในอดีต คำแนะนำเรื่องงานโง่ๆ ความตอแหลที่แสดงออก ความยโส ที่มักจะยกตัวเอวเหนือน้องๆ ที่ทำงาน ตามวอร์ด รวมถึงคำพูดที่มักยกอดีตมาข่มขวัญคนอื่น ...เทียบกับภาพศพที่มีไหมเย็บปาก เธอจำได้ดี
“ที่ผ่านมา เราต้องไหว้คนแบบนี้เนี่ยนะ …” รอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ยกขึ้นเบาๆ
ตำรวจเริ่มสอบสวนจากกล้องวงจรปิดบริเวณทางเดินใต้อาคาร C
พวกเขาพบว่า มีเงาคนปริศนาเดินผ่านเข้ามาเวลา 19.53 น. ก่อนที่ภาพกล้องตัวนั้นจะดับวูบไป
มีบางคนเข้าถึงระบบ CCTV และรู้ว่าต้องหลบทางไหน จึงจะไม่ถูกจับภาพ…แต่ที่น่าเจ็บใจ กว่านั้น กล้องCCTV ตรงนั้น กลับเหลือใช้ได้จริงแค่ 2 จุดเท่านั้น ต่อให้ฆาตกรเดินเฉยๆ ไม่ต้องหลบกล้องก็อาจจะไม่ถูกจับภาพได้เลย
อย่างไรก็ตาม ตำรวจได้หลักฐานสำคัญ จากพื้นที่บันไดหนีไฟ...
“รอยคล้าย รอยเท้าเปื้อนคราบเลือดขนาดเล็ก ตรงบันไดหนีไฟ อาคารGชั้น1” ขนาดดูจะเล็กกว่าเท้าของพี่ฤดี — แต่เป็น รอย ที่ไม่ชัด เท่าไหร่นัก เหมือนรองเท้าที่พื้นรองเท้าสึกไปหมดเสียมากกว่า
แสงจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ในห้องสอบสวนกลางโรงพักส่องลงมาบนใบหน้าซีดเผือดของพี่กิ๊ก
"คุณเป็นคนสุดท้ายที่เห็นพี่ฤดี ก่อนเธอตายใช่มั้ย?" ตำรวจหญิงถามเสียงเรียบ
พี่กิ๊กพยักหน้าเบาๆ ราวกับน้ำหนักคำถามกดทับไหล่ของเธอจนแทบขยับไม่ได้
"เราแค่...ประชุม เรื่อง เวชภัณฑ์งานจ่ายกลาง และก็ พูดกันเรื่องจัดเวรของฝ่ายพยาบาล”
“อะไรที่เธอพูดผิดปกติไหม?"ตำรวจยังจ้องดูพี่กิ๊กอย่างไม่ละสายตา
"ไม่ค่ะ…เออ...” พี่กิ๊กเหมือนฉุกคิด อะไร
“เธอพูดว่า…เสร็จงานพี่ต่าย พี่น่าจะออกไปพักแล้ว”
ตำรวจเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามอีกประโยคหนึ่ง
“ไปพัก หมายถึงใคร?” ตำรวจหญิงจี้ลงไปในคำถามนั้น
พี่กิ๊กนิ่งเงียบ สายตากวาดมองข้างหน้า เธอไม่ได้ตอบ… แต่ชื่อหนึ่งในใจของเธอ ผุดขึ้นอย่างเด่นชัด
“อีพัชร…คนที่ควรตายเป็นมึงมากกว่า” เสียงในใจพี่กิ๊กดังขึ้น ในใจของพี่กิ๊กยังคงวนเวียนกับความคับแค้น…
ความไม่ยุติธรรมที่เธอและพยาบาลรุ่นน้องแบกรับ และชื่อของ พัชร — หัวหน้าฝ่ายผู้ป่วยใน ผู้ที่ได้รับคำชื่นชมตลอดมา
ทั้งที่ไม่เคยอยู่หน้างานจริงจังเลย มันสร้างความแค้นในใจพี่กิ๊กอย่างมหาศาล
แต่ในตอนนั้นเอง… ตำรวจอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมแฟ้ม
"เราได้ผลตรวจคราบเลือดที่พบตรงบันไดแล้ว..." นายตำรวจได้แจ้งข่าวไปแก่ ตำรวจหญิงคนนั้น
"DNA ตรงกับ บุคคลที่ชื่อว่า... พยาบาลนุ้ย— พยาบาลหัวหน้าแผนกผู้ป่วยวิกฤตครับ"
ทุกคนในห้องเงียบไปชั่วขณะ
พี่กิ๊กหันขวับ
“เป็นไปไม่ได้...”
ตำรวจเปิดภาพจากกล้อง CCTV ที่พอใช้ได้
ภาพเบลอแต่พอดูออกว่า มีผู้หญิงรูปร่างเล็ก เดินออกมาจากโซนห้องน้ำอาคาร C ในคืนเกิดเหตุ
เธอสวมชุดคลุมพยาบาล แต่เธอไม่ได้เป็นเวรเของคืนนั้น...
-----
ห้องพักของยาว ขณะที่ยาวทอดกายนอนหลับอยู่บนโซฟาสีเหลืองกลางห้อง
เสียงเตือนข้อความจากไลน์ ดังขึ้น
ยาวจ้องหน้าจอมือถือ — ข้อความไลน์จาก นุ้ย:**
“พี่รู้มั้ย...ใครคือคนที่ทำให้พี่ต้องทำงานจนไม่ได้นอนทุกคืน?”
“พี่ต่าย...พี่ฤดี...และพวกมัน อีกหลายคน…”
“พี่จะขอบคุณหนูในสักวัน...เพราะต่อไปนี้ ใครทำให้คนอื่น ‘ทุกข์’ จะต้อง ‘เจ็บ’ ก่อน”
“หนูแค่...เก็บกวาดสิ่งที่สกปรกออกไปจากโรงพยาบาล”
-----
ยาวนั่งนิ่ง มือเธอสั่น น้ำตาเอ่อล้นสองตา อีกครั้ง —
แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่เพราะความเศร้า
...แต่เพราะเธอไม่รู้เลยว่า เธอควร “ห้าม” หรือ “ปล่อยให้มันดำเนินต่อไป”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
