📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)
ตอนที่ 6 : ศาลชั้นต้น - เมื่อทุกคนต้องร่วมรับผิด
🧑🤝🧑 ตัวละครหลัก (นามสมมติ เพื่อความเข้าใจไม่สับสน)
👦🏻 ด.ช. อานนท์
เด็กชายผู้เสียหาย ผู้ซึ่งเหตุการณ์ในวันนั้นกำลังถูกแปรเปลี่ยนเป็นตัวเลขค่าเสียหายในคำพิพากษา
👱🏻♂️ นายรวิศ
บิดาผู้คาดหวังว่าศาลจะมองเห็นความเสียหายทั้งหมด ไม่ใช่แค่บาดแผลบนร่างกาย
👩🏻🦰 นางรัตนา
มารดาผู้เฝ้ารอคำตอบจากกระบวนการยุติธรรม
🏢 บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด
"จำเลยที่ 1" นิติบุคคลผู้ดำเนินกิจการสวนสัตว์
🙎🏻♂️ นายกฤตภพ
"จำเลยที่ 2" กรรมการผู้มีอำนาจแทนบริษัท ผู้ซึ่งศาลชั้นต้นมองว่ายังต้องร่วมรับผิด
🏢 บริษัท ประกันอาคเนย์ทัวร์ จำกัด (มหาชน)
"จำเลยที่ 3" บริษัทประกันภัย ผู้รับประกันความเสียหายจากอุบัติเหตุในสวนสัตว์
🏛️ วันที่เรื่องเล่ากลายเป็นคดี
เมื่อคดีเข้าสู่ศาลชั้นต้น เรื่องราวของ "ด.ช. อานนท์" ถูกถอดออกจากความรู้สึก และเรียบเรียงใหม่ในรูปของคำฟ้อง ศาลต้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านพยาน หลักฐาน และบทกฎหมาย ไม่ใช่ผ่านความสะเทือนใจ
ศาลพิจารณาว่า เสือเป็นสัตว์ดุร้าย เหตุเกิดในสวนสัตว์ และความเสียหายเกิดกับนักท่องเที่ยวที่เข้ามาใช้บริการอย่างถูกต้อง
⚖️ แนวคิดของศาลชั้นต้น
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ความเสียหายครั้งนี้ไม่ควรตกอยู่กับครอบครัวของ "ด.ช. อานนท์" เพียงฝ่ายเดียว เพราะเสือถูกเลี้ยงไว้เพื่อกิจการ สวนสัตว์ได้ประโยชน์จากการจัดแสดงสัตว์ และระบบการดูแลสัตว์เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความระมัดระวังสูง
ศาลจึงมองว่าผู้ที่อยู่ในโครงสร้างทั้งหมด ตั้งแต่บริษัท กรรมการ ไปจนถึงผู้ประกันภัย ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงที่เกิดขึ้น
🧩 เหตุผลที่ “ทุกคน” ต้องร่วมรับผิด
สำหรับ "บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด" ศาลเห็นชัดว่าต้องรับผิดในฐานะผู้ครอบครองสัตว์ดุร้ายตามมาตรา 433
ส่วน "บริษัทประกันภัย" ต้องรับผิดตามสัญญาประกัน
แต่ที่น่าสนใจคือ ศาลชั้นต้นยังเห็นว่า "นายกฤตภพ" ในฐานะกรรมการผู้มีอำนาจ เป็นผู้แทนที่ขับเคลื่อนกิจการ หากไม่มีการตัดสินใจเชิงบริหาร กิจการก็ไม่อาจดำเนินต่อได้ จึงให้ร่วมรับผิดในผลของกิจการนั้นด้วย
💰 ผลลัพธ์ในคำพิพากษา
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ "จำเลยทั้ง 3" ร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวนกว่า 1 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย
โดยแยกความรับผิดของบริษัทประกันภัยเฉพาะส่วนค่ารักษาพยาบาลและค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ตัวเลขเหล่านี้ถูกอ่านออกมาอย่างเป็นทางการ
แต่สำหรับครอบครัวหนึ่ง นี่คือการตีราคาให้กับความเจ็บปวดที่ไม่อาจย้อนกลับได้
🤔 คำพิพากษาที่ยังไม่จบในใจ
แม้คำพิพากษาจะออกมาแล้ว แต่คำถามยังค้างคาอยู่ในอากาศ การให้กรรมการร่วมรับผิด เป็นความยุติธรรมที่เหมาะสมหรือเป็นเพียงการขยายความรับผิดเพื่อให้ผู้เสียหายได้รับการเยียวยา
และหากกรรมการไม่ได้ลงมือดูแลเสือโดยตรง การตัดสินเช่นนี้กำลังขีดเส้นใหม่ให้กับบทบาทของผู้บริหารหรือไม่ คำถามเหล่านี้เองที่ทำให้คดีไม่จบแค่ศาลชั้นต้น
และในตอนถัดไป เรื่องราวจะเดินต่อไปสู่ "ศาลอุทธรณ์" ที่เริ่มทบทวนความรับผิดของแต่ละฝ่ายอย่างละเอียดขึ้น ⚖️📜
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
