📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)
ตอนที่ 7 : ศาลอุทธรณ์ - ความรับผิดที่ยังไม่จบ
🧑🤝🧑 ตัวละครหลัก (นามสมมติ เพื่อความเข้าใจต่อเนื่อง)
👦🏻 ด.ช. อานนท์
เด็กชายผู้เสียหาย ผู้ซึ่งคดีของเขากำลังถูกพิจารณาในมุมที่กว้างกว่าเหตุเฉพาะหน้า
👱🏻♂️ นายรวิศ
บิดาผู้เฝ้าติดตามกระบวนการยุติธรรมด้วยความหวังว่าศาลจะมองเห็นความเสียหายของผู้บริโภค
👩🏻🦰 นางรัตนา
มารดาผู้ไม่ต้องการให้ความรับผิดถูกเจือจางด้วยเทคนิคทางกฎหมาย
🏢 บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด
"จำเลยที่ 1" ผู้ประกอบกิจการสวนสัตว์
🙎🏻♂️ นายกฤตภพ
"จำเลยที่ 2" กรรมการผู้มีอำนาจแทนบริษัท ผู้ซึ่งยังคงถูกผูกชื่อไว้กับความรับผิด
🏢 บริษัท ประกันอาคเนย์ทัวร์ จำกัด (มหาชน)
"จำเลยที่ 3" ผู้รับภาระความเสี่ยงตามสัญญาประกันภัย
🏛️ เมื่อคดีเดินขึ้นอีกชั้น
หลังคำพิพากษาศาลชั้นต้น ฝ่าย "จำเลย" ยังไม่ยอมรับผลลัพธ์ทั้งหมด คดีจึงถูกนำขึ้นสู่ศาลอุทธรณ์
ที่นี่ ศาลไม่ได้เริ่มต้นจากศูนย์ แต่ทบทวนสิ่งที่ศาลชั้นต้นวางไว้ ทั้งข้อเท็จจริง บทกฎหมาย และผลกระทบต่อผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ต้องตัดสินว่า อะไรควรถูกแก้ และอะไรควรถูกยืนยัน
💸 ดอกเบี้ยที่ถูกปรับ แต่แก่นยังคงอยู่
ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นสมควรแก้ไขอัตราดอกเบี้ยให้สอดคล้องกับกฎหมายและช่วงเวลาที่เกิดเหตุ โดยแยกช่วงอัตราดอกเบี้ยก่อนและหลังวันที่กฎหมายใหม่มีผลใช้บังคับ
การแก้ไขนี้สะท้อนความละเอียดรอบคอบของศาล แต่ในสาระสำคัญ ศาลยังคงยืนยันให้ "จำเลย" ทุกฝ่าย รวมถึง "นายกฤตภพ" กรรมการผู้มีอำนาจ ต้องร่วมรับผิดตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
🧭 มุมมองศาลอุทธรณ์ในฐานะคดีผู้บริโภค
ศาลอุทธรณ์มองคดีนี้ผ่านเลนส์ของผู้บริโภค เด็กที่เข้าชมสวนสัตว์ไม่อาจรู้หรือควบคุมความเสี่ยงจากสัตว์ดุร้ายได้ ระบบความปลอดภัยทั้งหมดอยู่ในมือผู้ประกอบกิจการ
เมื่อความเสียหายเกิดขึ้น ความรับผิดจึงควรตกอยู่กับโครงสร้างของกิจการ ไม่ใช่ผลักภาระให้ผู้บริโภคแบกรับเพียงลำพัง
🧠 เหตุใดกรรมการยังไม่หลุดจากความรับผิด
แม้จะมีข้อโต้แย้งว่า กรรมการไม่ได้ดูแลเสือโดยตรง แต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กรรมการเป็นผู้มีอำนาจกำหนดทิศทางและนโยบาย หากไม่มีการตัดสินใจในระดับบริหาร กิจการย่อมไม่เกิดขึ้น
ความเสี่ยงจากการเลี้ยงสัตว์ดุร้ายจึงเป็นสิ่งที่กรรมการต้องตระหนัก และเมื่อความเสี่ยงนั้นส่งผลกระทบต่อผู้บริโภค ศาลจึงยังเห็นควรให้กรรมการร่วมรับผิด
🤔 ความยุติธรรมที่ยังถูกตั้งคำถาม
คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ทำให้ครอบครัวของ "ด.ช. อานนท์" รู้สึกว่า ความเสียหายของผู้บริโภคได้รับการมองเห็น
แต่ในอีกด้านหนึ่ง ฝ่าย "จำเลย" กลับตั้งคำถามว่า การผูกความรับผิดเข้ากับกรรมการเช่นนี้ กำลังขยายขอบเขตความรับผิดเกินกว่าที่กฎหมายตั้งใจไว้หรือไม่ ความรู้สึกคาใจนี้เองที่ทำให้คดีไม่หยุดอยู่แค่ชั้นอุทธรณ์
🚪 ประตูสู่ศาลฎีกา
เมื่อแก่นของปัญหายังไม่ได้รับคำตอบที่ทุกฝ่ายยอมรับ คดีจึงถูกยื่นฎีกา เพื่อให้ศาลสูงสุดวางบรรทัดฐานให้ชัดเจนว่า เส้นแบ่งระหว่าง “ผู้แทนบริษัท” กับ “ความรับผิดส่วนตัวของกรรมการ” ควรอยู่ตรงไหน
และในตอนถัดไป เราจะเข้าสู่เวทีที่คำถามเหล่านี้ถูกบีบให้เหลือเพียงประเด็นเดียวในศาลฎีกา ⚖️📘
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
