📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)
ตอนที่ 8 : คำถามเดียวในศาลฎีกา
🧑🤝🧑 ตัวละครหลัก (นามสมมติ เพื่อความเข้าใจไม่สับสน)
👦🏻 ด.ช. อานนท์
เด็กชายผู้เสียหาย ผู้ซึ่งเรื่องราวชีวิตกำลังกลายเป็นบรรทัดฐานทางกฎหมาย
👱🏻♂️ นายรวิศ
บิดาผู้หวังว่าศาลสูงสุดจะตอบคำถามแทนลูกและสังคม
👩🏻🦰 นางรัตนา
มารดาผู้เฝ้ารอความชัดเจนมากกว่าคำปลอบใจ
🏢 บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด
นิติบุคคลผู้ประกอบกิจการสวนสัตว์ ผู้ซึ่งความรับผิดในฐานะบริษัทไม่เป็นที่โต้แย้งแล้ว
🙎🏻♂️ นายกฤตภพ
กรรมการผู้มีอำนาจแทนบริษัท "จำเลยที่ 2" ผู้ซึ่งชะตาคดีขึ้นอยู่กับการตีความกฎหมายเพียงประเด็นเดียว
🏛️ เมื่อเรื่องใหญ่ถูกย่อให้เล็กที่สุด
เมื่อคดีขึ้นสู่ศาลฎีกา รายละเอียดมากมายที่เคยถกเถียงกันในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ถูกคัดกรองออกจนเหลือเพียงแก่นเดียว
ศาลฎีกาไม่ต้องพิจารณาว่า เสือหลุดจริงหรือไม่ เด็กบาดเจ็บจริงหรือไม่ หรือสวนสัตว์ประมาทหรือไม่ เพราะเรื่องเหล่านั้นได้ข้อยุติแล้ว
สิ่งที่ศาลต้องตอบมีเพียงคำถามเดียว แต่เป็นคำถามที่ส่งแรงสะเทือนไปไกลกว่าคดีนี้
❓ คำถามที่ศาลฎีกาต้องตอบ
คำถามนั้นคือ “นายกฤตภพ กรรมการผู้มีอำนาจแทนบริษัท ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัวต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นหรือไม่”
คำถามนี้ดูสั้น เรียบง่าย แต่ซ่อนน้ำหนักทางกฎหมายมหาศาล เพราะหากคำตอบคือ...
“ต้อง” นั่นหมายถึงกรรมการอาจต้องรับผิดทุกครั้งที่กิจการก่อความเสียหาย
แต่หากคำตอบคือ “ไม่ต้อง” ศาลต้องอธิบายให้ชัดว่า เพราะเหตุใดความรับผิดจึงหยุดอยู่ที่บริษัท
📜 พลังของ “ประเด็นข้อกฎหมาย”
ศาลฎีกาไม่ได้มองคดีนี้ผ่านอารมณ์หรือความสงสาร แต่ผ่านหลักกฎหมายล้วนๆ ศาลต้องตีความว่า...
- มาตรา 70 ว่าด้วยการกระทำของนิติบุคคล
- มาตรา 433 ว่าด้วยความรับผิดจากสัตว์
- มาตรา 1167 ว่าด้วยความรับผิดของตัวแทน
แต่ละมาตราเชื่อมโยงกันอย่างไร การตัดสินไม่ได้อยู่ที่ว่าใครน่าสงสารกว่า แต่อยู่ที่ว่า กฎหมายวางเส้นแบ่งความรับผิดไว้ตรงไหน
🧠 การโฟกัสที่ “การกระทำส่วนตัว”
ศาลฎีกาพิจารณาว่า "นายกฤตภพ" ได้กระทำการใดนอกเหนือจากการเป็นผู้แทนบริษัทหรือไม่ เขาได้เลี้ยงดูเสือเองหรือไม่ เขาเข้าไปควบคุมกรงหรือไม่ หรือเขาเพียงทำหน้าที่บริหารในนามบริษัท
หากไม่มีการกระทำส่วนตัว ไม่มีการออกนอกวัตถุประสงค์ของบริษัท คำว่า “ความรับผิดส่วนตัว” ก็อาจไม่เกิดขึ้นตามกฎหมาย
⚖️ จากชีวิตคน สู่หลักการของระบบ
ในวินาทีนี้ คดีของ "ด.ช. อานนท์" ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของเด็กคนหนึ่งอีกต่อไป แต่กลายเป็นเวทีที่ศาลต้องวางหลักให้ทั้งระบบธุรกิจและสังคมเข้าใจว่า...
กรรมการบริษัทควรถูกผูกความรับผิดมากน้อยเพียงใด การตอบคำถามเดียวนี้ จะเป็นคำตอบให้คดีนับไม่ถ้วนในอนาคต
🚦 ก่อนถึงคำตอบสุดท้าย
เมื่อศาลฎีกาบีบทุกอย่างให้เหลือเพียงประเด็นเดียว คำพิพากษาที่กำลังจะออกจึงไม่ใช่แค่การชี้แพ้ชนะ แต่คือการขีดเส้นให้ชัดว่า ความรับผิดของกรรมการสิ้นสุดตรงไหน
และในตอนถัดไป เราจะได้เห็นว่า ศาลฎีกาวางเส้นแบ่งนั้นไว้อย่างไร ระหว่างบริษัทกับตัวบุคคล ⚖️📜
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
