[Judgment Files] 📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567) ตอนที่ 9 : เส้นแบ่งระหว่างบริษัท กับตัวบุคคล

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

Judgment Files

•

1 ชั่วโมงที่แล้ว • ข่าว

📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)

ตอนที่ 9 : เส้นแบ่งระหว่างบริษัท กับตัวบุคคล

🧑‍🤝‍🧑 ตัวละครหลัก (นามสมมติ เพื่อความเข้าใจไม่สับสน)

👦🏻 ด.ช. อานนท์

เด็กชายผู้เสียหาย คดีของเขากำลังกลายเป็นบทเรียนทางกฎหมายที่สำคัญ

👱🏻‍♂️ นายรวิศ

บิดาผู้รอฟังคำตอบสุดท้ายจากศาลสูงสุด

👩🏻‍🦰 นางรัตนา

มารดาผู้หวังว่าความยุติธรรมจะไม่คลุมเครือ

🏢 บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด

นิติบุคคลผู้ครอบครองเสือและสวนสัตว์ ผู้ต้องรับผิดในฐานะกิจการ

🙎🏻‍♂️ นายกฤตภพ

กรรมการผู้มีอำนาจแทนบริษัท "จำเลยที่ 2" ผู้ยืนอยู่ตรงเส้นแบ่งระหว่าง “บริษัท” กับ “ตัวบุคคล”

🧑‍🌾 พนักงานดูแลสัตว์

ผู้ปฏิบัติหน้าที่ดูแลเสือโดยตรงในชีวิตประจำวัน

🏛️ ศาลฎีกาเริ่มจากข้อเท็จจริง ไม่ใช่อารมณ์

ศาลฎีกาเริ่มพิจารณาคดีนี้จากข้อเท็จจริงที่ทุกฝ่ายยอมรับตรงกันว่า เสือถูกเลี้ยงไว้ในสวนสัตว์ของ "บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด" เพื่อกิจการตามวัตถุประสงค์ของบริษัท และมีพนักงานเป็นผู้ดูแลเสือโดยเฉพาะ

ไม่มีพยานหลักฐานใดแสดงว่า "นายกฤตภพ" เข้าไปเกี่ยวข้องกับการเลี้ยง ดูแล หรือควบคุมเสือในชีวิตประจำวัน ข้อเท็จจริงนี้กลายเป็นฐานที่มั่นคงที่สุดของคำวินิจฉัย

🐅 ใคร? คือผู้ดูแลสัตว์ในความหมายของกฎหมาย

ศาลฎีกาอธิบายอย่างชัดเจนว่า “ผู้ดูแลหรือรับเลี้ยงสัตว์” ตามมาตรา 433 ต้องเป็นผู้ที่ดูแลสัตว์โดยตรง มีอำนาจควบคุมพฤติการณ์ของสัตว์ในทางปฏิบัติจริง ไม่ใช่เพียงผู้มีอำนาจบริหารกิจการในภาพรวม

เมื่อเสืออยู่ภายใต้การดูแลของพนักงาน และถูกเลี้ยงไว้เพื่อกิจการของบริษัท ผู้ที่เข้าข่ายผู้รับเลี้ยงตามกฎหมายจึงคือ "บริษัท" ไม่ใช่ "กรรมการ" ในฐานะบุคคล

📜 วัตถุประสงค์ของบริษัท คือเส้นคุ้มครองสำคัญ

ศาลฎีกาเน้นย้ำว่า การที่ "นายกฤตภพ" กระทำการในฐานะกรรมการ เป็นการแสดงออกของบริษัทตามมาตรา 70 วรรค 2

ทุกการตัดสินใจอยู่ภายในขอบวัตถุประสงค์ของกิจการ ไม่มีการกระทำใดที่เป็นเรื่องส่วนตัว หรือออกนอกกรอบของบริษัท

เมื่อเป็นเช่นนี้ หลักมาตรา 1167 จึงเข้ามาทำงานทันที คือ ตัวแทนไม่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัวต่อบุคคลภายนอก

⚖️ หลักง่ายๆ ที่ทรงพลัง

"ศาลฎีกา" สรุปหลักกฎหมายออกมาอย่างเรียบง่ายแต่เฉียบคมว่า...

หากกรรมการไม่ได้ดูแลสัตว์โดยตรง และไม่ได้กระทำการนอกวัตถุประสงค์ของบริษัท กรรมการย่อมไม่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัว

หลักนี้ไม่ใช่การปกป้องกรรมการ แต่เป็นการรักษาโครงสร้างของกฎหมายบริษัทไม่ให้พังลงจากความคลุมเครือของความรับผิด

🔀 จุดหักมุมของเรื่อง

จุดหักมุมของคดีนี้ ไม่ใช่การยกฟ้องเพราะขาดความเสียหาย แต่เป็นการยกฟ้องเพราะ “วางคนผิดที่”

ศาลฎีกาไม่ได้ปฏิเสธความเจ็บปวดของ "ด.ช. อานนท์" แต่ชี้ให้เห็นว่า ความรับผิดต้องตกอยู่กับผู้ที่กฎหมายกำหนดให้รับ ไม่ใช่ใครก็ตามที่ดูเหมือนมีอำนาจมากที่สุด

การแยกบริษัทออกจากตัวบุคคล จึงไม่ใช่การหลบเลี่ยงความรับผิด แต่คือการบังคับใช้กฎหมายอย่างตรงไปตรงมา

🚪 ก่อนบทสรุปสุดท้าย

เมื่อเส้นแบ่งถูกวาดชัด ศาลฎีกากำลังจะกล่าวคำสุดท้ายของคดีนี้ว่า ใครต้องรับผิด และใครไม่ต้อง

และในตอนถัดไป เราจะปิดเรื่องทั้งหมดด้วยบทสรุปว่า กรงอาจถูกปิดลงแล้ว แต่บทเรียนทางกฎหมายที่คดีนี้ทิ้งไว้ คืออะไรสำหรับสังคม ⚖️📘

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)

โฆษณา

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน

📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน