“หมิ่นกลัว” 😎
✍️คุณเคยแอบสงสัยไหมว่า…
ทำไมบางคนตั้งใจจะพัฒนา แต่สุดท้ายชีวิตกลับอยู่ที่เดิม?
หรือจริงๆ แล้ว คนที่ “พลาด” บ่อย
อาจเป็นคนที่ เดินไปข้างหน้า มากกว่าคนที่ “ดูเนียนปลอดภัย”
เพราะคนที่ไม่พลาด…บางทีแค่ ไม่ได้ทำอะไรเลย 😉
ทีนี้ ขอเม้ากันเบาๆ แบบวงลับเฉพาะเรา😁
หลายครั้งที่สมองไม่ได้ปิดรับเพราะขี้เกียจ
แต่มันติดอยู่ในภาวะที่จิตวิทยาเรียกได้น่ารักมากกว่า
หลังจากโพสต์เมื่อวาน
มีคนทักมาแบบน่ารักมาก
เขาบอกว่า
“ชอบคำว่าหมิ่นกลัวที่สุด อ่านแล้วได้ยินเสียงจิตใจตัวเองเลย”
ฉันนี่อมยิ้มจนหน้าแก้มปริ
เพราะนั่นแหละ…เป็นหัวใจซ่อนเร้นของเรื่องทั้งหมด
> “หมิ่นกลัว”
กลัวแบบไม่กลัว
ปฏิเสธแบบไม่ได้ปฏิเสธ
กลัวเสียหน้าแต่ไม่ยอมบอกใคร แม้แต่ตัวเอง
ภาวะนี้ทำงานเงียบ สวย และเป็นมืออาชีพ 😌
มันปลอมตัวเป็นเหตุผลดีๆ เช่น
“รู้อยู่แล้ว”
“มันก็เท่านั้นแหละ”
“ไม่เห็นจำเป็นต้องเปลี่ยน”
ประโยคฟังเหมือนมั่นใจ
แต่จริงๆ คือกลไกป้องกันตัว
กันไว้ก่อนจะโดนสั่นคลอน
กันไว้ก่อนจะเจอว่า “สิ่งที่เชื่อมานานอาจผิด”
พอหมิ่นกลัวทำงาน
สมองเปลี่ยนโหมดทันที
จาก โหมดเรียนรู้ → โหมดป้องกันภัย
ข้อมูลใหม่ถูกตีกลับแบบอัตโนมัติ
ไม่ใช่เพราะไม่ฉลาด
แต่เพราะ ไม่ปลอดภัยทางใจ
และผลลัพธ์มันตามมาจริงจังกว่าที่คิด
โลกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
แต่มุมมองเราแคบลงเรื่อยๆ
จนสุดท้ายไม่ใช่เพราะทำไม่ได้
แต่เพราะ ไม่ยอมลอง
งานวิจัยด้าน Neuroplasticity ยืนยันสวยๆ เลยว่า
🧠 สมองคนเราปรับโครงสร้างได้ตลอดชีวิต
แต่เงื่อนไขคือ…
ต้องเปิดประตูให้ประสบการณ์ใหม่เข้ามาก่อน
(เช่น Doidge, N. The Brain That Changes Itself, 2007 – หนังสือดังในสายนี้)
เลยกลายเป็นบทสรุปนุ่มๆ ว่า...
คนที่พลาดบ่อย…
คือคนที่กล้าเดิน กล้าลอง กล้าโต
แต่คนที่ “ดูไม่เคยพลาด”
บางทีก็แค่ยังไม่เริ่มอะไรเลยก็ได้
เพราะสุดท้าย การเปิดรับการเรียนรู้
ไม่ใช่เรื่องสมองล้วนๆ
แต่คือเรื่องหัวใจที่
กล้ายอมรับว่า—เรายังมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะ
และคนที่ชนะหมิ่นกลัวได้
จะไม่มีวันล้าสมัย
ต่อให้ตัวเลขอายุเดินไปไกลแค่ไหนก็ตาม
จริงๆ แล้ว คนที่ “พลาด” บ่อย
อาจเป็นคนที่ เดินไปข้างหน้า มากกว่าคนที่ “ดูเนียนปลอดภัย”
คนที่ไม่พลาด…บางทีแค่ ไม่ได้ทำอะไรเลย 😉
ปลายดาวอินฟินิตี้
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
