ลุงเบื่อ!!ใคร ๆ ก็ประกาศตนเป็นคนดีกันหมด แล้วก็วนอยู่แค่การชี้หน้าด่ากัน...
ลุงเบื่อ!!ใคร ๆ ก็ประกาศตนเป็นคนดีกันหมด แล้วก็วนอยู่แค่การชี้หน้าด่ากัน...ว่าใครเป็นคนดีหรือคนเลว เวลาคุยเรื่องการเมือง แทนที่จะพูดเรื่องนโยบาย คุณภาพ ส.ส. นายกฯ และรัฐมนตรี มาโจมตีกันเรื่องที่กล่าวหากัน?
ส่วนเรื่องคอร์รัปชันจริง ๆ แก้ที่ กระบวนการและต้นทุนการโกงไม่ใช่การโวยกันบนโซเชียล ถ้าอยากแก้ก็ต้องทำให้การโกง ไม่คุ้มไม่ว่าจะด้วยคุก การลงโทษที่เอาจริง หรือมาตรฐานราชการที่ทำให้การไม่โกงได้ผลประโยชน์มากกว่า
ประเทศอื่นทำกันอย่างไร?
ประเทศเกาหลีใต้ เพิ่มต้นทุนการโกงให้สูงจนเสี่ยงเจอคุกจริง ประธานาธิบดีหลายคนเข้าเรือนจำ ทำให้นักการเมืองคิดแล้วไม่คุ้ม
ประเทศสิงคโปร์ ทำให้ “กำไรจากการไม่โกง” สูงกว่าโกง เช่น ค่าแรงราชการสูง กลไกตลาดผลักให้เล่นแบบโปร่งใส
ประเทศจีน ใช้อำนาจรัฐแบบแข็ง ลงโทษเชิงสัญลักษณ์ให้ระบบกลัว แต่มีความเสี่ยงด้านสมดุลอำนาจภายใน
ประเทศไต้หวันและญี่ปุ่น บีบให้พรรคการเมืองแข่งขันเชิงผลงาน ทำให้การโกงส่งผลเสียต่อคะแนนเลือกตั้งและความอยู่รอดทางการเมือง
การทะเลาะกันว่าใครเป็นคนดีไม่ช่วยให้ประเทศดีขึ้น การออกแบบระบบให้ “คนไม่โกงแล้วคุ้มกว่า” ต่างหากที่แก้ปัญหาได้จริงในระยะยาวครับ
สุดท้าย เวลาเราพูดเรื่องคอร์รัปชัน คนมักคิดว่าเสียหายแค่เงินใต้โต๊ะ แต่ของที่ทำให้ประเทศเจ็บจริงคือเรื่องเสียเวลาและความไม่แน่นอน เช่น ขั้นตอนยาว งานไม่เดิน โครงการ ทำต่อไม่เสร็จ หรือเอกชน เปิดโรงงาน หรือลงทุนธุรกิจไม่ได้ ส่งออกไม่ได้ และไม่รู้ว่ากติกาจะผ่านหรือไม่ผ่าน
เวียดนามเลือกแก้ตรงนี้ก่อน เขาปรับขั้นตอนให้ชัด ลดความล่าช้า เปิดข้อมูลให้ดู ทำให้รู้ว่าต้องทำอะไรและจะเสร็จเมื่อไหร่ ผลคือบริษัทต่างชาติกล้าตั้งโรงงานมากขึ้น นำกระบวนการผลิตเข้ามา และสร้างฐานอุตสาหกรรม
ส่วนไทยยังวนอยู่กับการตำหนิกัน ว่าใครโกงหรือใครกิน แต่ไม่ค่อยแตะเรื่องความล่าช้าและความไม่แน่นอน...
...ทั้งที่เรื่องนี้สำคัญกว่าเงินใต้โต๊ะสำหรับนักลงทุนอะครับ
ขอบคุณภาพปก ศาลาว่าการนครโฮจิมินห์ – ที่มา: Apa Digital AG
ข้อเขียนของลุงที่บ้าน ป้าแฮบมาคร้า
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
