ตอนที่ 5 การเดินทางหลากหลายมิติ
ช่วงพักผ่อนยาวหลายเดือน
ดาวากำลังเด็ดใบไม้,ราก,และดอกไม้
จากต้น ย่าหยา หรือ บุษบาฮาวาย
เธอปลูกไว้เป็นไม้เลื้อยหน้าบ้านสวยงาม
ก่อนจะเริ่มนำมาต้มกินเป็นเมนูซุปร้อนๆ
รักษาอาการปวดประจำเดือน
เธอได้สูตรนี้มาจากวันที่โดนโจมตีทางพลังงาน
โดยเฉพาะวันที่เป็นประจำเดือนจะอ่อนเพลีย
ไม่มีแรงต้องนอนตลอดสองถึงสามวันในอดีต
และอาการอยากกินของแปลกๆแต่ก็อ้วกออกทุกครั้ง
เหมือนพยายามจะฆ่าตัวเองให้ตาย
ด้วยการกินจนท้องแตกและอ้วกออกเป็นเวลาหลายเดือน
แต่จากเหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว
หลังจากที่ค้นพบการรักษาจากต้น ย่าหยา
เธอก็ได้นำมาเป็นเมนูซุป ย่าหยา เมนูประจำตัว
เนื่องจากว่าเธอได้ข้อมูลสำคัญว่า ย่าหยา
สามารถถอนพิษงูและฆ่าเชื้อโรคได้ด้วย
รวมถึงช่วยบำรุงเลือดและประจำเดือนให้ปกติ
จากประสบการณ์ในอดีตเมื่อสองปีที่แล้ว
ตอนนี้ร่างกายของเธอมีพลังดีมากๆ
เธอนั่งซดซุปร้อนๆพร้อมดูรายการสัมภาษณ์ของตัวเอง
รายการสัมภาษณ์ของดาวา
“จะขอพูดถึงประเทศในอีกมุมมองนึง
การเมืองไทยทำให้คนในประเทศแย่ลง
ประเทศไทยตอนนี้เริ่มเป็นประชาธิปไตยมากขึ้นแล้วค่ะ
ที่จริงประเทศอยู่ภายใต้อำนาจเผด็จการมานานแล้ว
การที่ให้ใช้ความเงียบเป็นตัวนำทาง
ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างเงียบไปทั้งหมด
นั่นคือแนวทางของเผด็จการไม่ใช่ประชาธิปไตย
คนไทยพึ่งกล้ามีปากเสียงเมื่อไม่กี่ปีสิบกว่าที่แล้วเองค่ะ
สมัยก่อนคำว่าประชาธิปไตยของไทย
เขียนไว้หลอกๆเฉยๆในทางทฤษฎี
แต่ในทางปฏิบัติไทยเป็นเผด็จการค่ะ
ไม่เชื่อลองถามผู้คนที่อาศัยอยู่ในประเทศจริงๆสิคะ
ประชาธิปไตยทุกคนมีสิทธิพูดได้อย่างเท่าเทียมกัน
โดยไม่ต้องกลัวอำนาจมืดจากใคร
แต่ไทยไม่ใช่แบบนั้น พึ่งได้อิสระภาพเมื่อไม่กี่ปีเองค่ะ“
ดาวาแสดงความคิดเห็น
ภาพตัดมาอีกคำตอบ
”เนื่องจากเราชื่นชอบศิลปินต่างประเทศ
อยากร้องเพลงภาษาไทยแล้วดังค่ะ
เราชอบนักร้องเกาหลี นักร้องภาษาอื่นๆ
พวกเค้าร้องเพลงภาษาตัวเองแล้วดัง
เราก็อยากเป็นแบบนั้น ร้องเพลงภาษาตัวเองแล้วดังค่ะ”
ดาวากำลังพูดคุยในรายการ
ณ ร้าน DAVA DIY
ดาวากำลังนำของชิ้นใหม่
ดอกไม้กระดาษเพียงไม่กี่ชิ้นลงในตู้คีบ
ใครมาก่อนสามารถซื้อของที่ระลึกได้ก่อน
ของทุกชิ้นจะทำเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
“เสร็จพอดีเลย ไปเดินเล่นกันเถอะ”
ดาวาหันมายิ้มให้พี่เทียน
ทั้งสองเดินเล่นอยู่บริเวณถนนสีน้ำตาล
ดาวามองไปยังคาเฟ่แห่งหนึ่งเธอรู้สึกคุ้นๆกับมันมากๆ
จู่ๆภาพในความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับคาเฟ่นี้ก็เกิดขึ้นอึก
(ภาพความทรงจำ)
ดาวาเดินออกไปหาของกินด้านนอกตึก
เธอเดินออกไปอีกทางก่อนจะยืนอึ้งซักพัก
เธอจำถนนสีน้ำตาลนี้ได้ในความฝัน
ก่อนจะเดินเข้าไปตรงนั้นตามจุดในฝันที่เห็น
“มาจริงๆด้วย”
พี่เทียนยืนทักทายอยู่ข้างหลังดาวา
“เสียงนี้มัน…..”
ดาวารู้สึกดีใจสุดๆก่อนจะหันกลับไปมองตามเสียงเรียกนั้น
เขาเปิดเพลงที่เธอได้ยินเมื่อคืนก่อนจะยื่นให้เธอฟัง
“ห้ะ!!!! เป็นไปได้ยังไง“
ดาวามองเพลงนั้น เพลงที่เมื่อคืนเปิดเองทั้งคืน
ก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมาเจอแบบงงๆ
“เมื่อไรจะคุยกันดีๆซักที จะหนีทำไม?”
เทียนยืนทำหน้านิ่งๆ
“อืม…เรื่องมันยาวน่ะ ยืนเล่าตรงนี้คงได้นอนตรงนี้แน่ๆ”
ดาวาตอบนิ่งๆแอบติดตลก
”งั้นเล่ามา เดี๋ยวเอาหมอนมานอนรอ“
พี่เทียนกวนกลับแบบหน้านิ่งๆ
(ภาพหายไปกลับยังปัจจุบัน)
“เราเคยเจอกันที่นี่มาก่อนหรอ?”
ดาวาหยุดนิ่งก่อนจะหันไปมองบริเวณตรงนั้น
ตามภาพความทรงจำที่ปรากฏ
“อื้ม ใช่ ในมิติคู่ขนานเก่า”
เทียนพยักหน้าเบาๆก่อนยิ้ม
“มิติคู่ขนานเก่า?”
ดาวาพูดเบาๆด้วยความสงสัยเล็กน้อย
ก่อนจะมองเห็นคาเฟ่ประจำ
(ภาพความทรงจำผุดขึ้นมาต่อเนื่อง)
ณ คาเฟ่ประจำ
“ของขวัญปีใหม่ ขนมญี่ปุ่น ของฝากจากภูเขาไฟฟูจิ!!”
ดาวายื่นของขวัญให้พี่เทียน
“ขอบคุณนะ เรย์ มาได้ไง”
เทียนรับของขวัญด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะเปิดรูป
ที่คนแชร์ในโลกโซลเชี่ยล
“เอ้า จะรู้ไหมหนิ”
ดาวาทำหน้างงๆ
“แน่ใจหรอ“
เทียนทำหน้าสงสัย
”ถามบอมดูก็ได้ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง“
ดาวาพูดความจริง
”บังเอิญล่ะมั้ง“
เทียนส่ายหัวเบาๆ
”อ้าว บอมมาได้ไง!!!“
ดาวาเห็นบอมเดินเข้ามาในร้าน
”ขอนั่งด้วยได้ปะ“
บอมนั่งเก้าอี้พร้อมทุกคน
”เป็นไร“
ดาวามองหน้างงๆ
”เรย์มาได้ไง“
บอมทำหน้าสงสัย
”จะไปรู้ได้ไงเล่า“
ดาวาส่ายหัว
”นั่นน่ะสิ“
เทียนพยักหน้าเบาๆ
”ว่าแต่ มาด้วยเรื่องแค่เนี้ยน่ะนะ“
ดาวาทำหน้างงๆ
”ข่าวแอนตี้ดาวาเต็มแล้วเห็นยัง“
บอมยื่นข่าวให้ดู
”อืม.. เรื่องปกติ ไม่เห็นจะน่าตกใจตรงไหน
ช่างมันเถอะ ยิ่งแอนตี้ยิ่งดังกว่าเดิม ดีซะอีก
ไม่ต้องเสียเงินโปรโมทสักบาทเดียว คริคริ
เรามาฉลองปีใหม่กันดีกว่า
วันนี้อารมณ์ดี ขอเลี้ยงทุกคนเลยนะ“
ดาวาเริ่มสั่งอาหารเป็นคนแรก
”มาแล้ว ฉลองกันเถอะทุกคน!!!“
ดาวาเริ่มกินของคาวก่อนเป็นคนแรกต่อด้วยของหวาน
(ภาพหายไปกลับยังปัจจุบัน)
“บอม เรย์?“
ดาวามองไปยังคาเฟ่แห่งหนึ่ง
”ขอโทษที ตอนนั้นควบคุมพลังตัวเองไม่ได้
มิติคู่ขนานเก่าถูกทำลายหายไปเพราะพี่เอง“
เทียนเริ่มอธิบาย
”ห้ะ!!! มิติคู่ขนานเก่า หมายความว่า
พวกเราเคยมาที่นี่แล้วอย่างนั้นหรอ?“
ดาวาเริ่มเข้าใจแล้วทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นเคยกับบอม
”ใช่ พวกเราเคยมาที่นี่แล้วในมิติคู่ขนานเก่า
พี่เป็นคนย้อนไทม์ไลน์ที่พังไปกลับมาใหม่
พวกเราถึงได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง“
เทียนยิ้ม
”ย้อนไทม์ไลน์?“
ดาวากำลังงงว่าเขาพูดเรื่องอะไร
”ใช่ ว่าแต่ จำอะไรได้บ้าง?“
เทียนทำหน้านิ่งๆ
”ไม่บอกหรอก ฮ่าๆๆ ไปคาเฟ่นั้นกันเถอะ
หิวแล้ว น่าอร่อยจังเลย“
ดาวาเดินนำไปคนแรก
ณ คาเฟ่ใกล้ถนนสีน้ำตาล
”ว้าวว อาหารที่นี่น่ากินทั้งนั้นเลย“
ดาวาเลือกดูเมนูก่อนจะสั่งเมนูเดิม
ที่เธอเคยกินมาก่อนในมิติคู่ขนานเก่า
“ขอบคุณครับ”
เทียนขอบคุณพนักงานกำลังนำอาหารมาเสริฟบนโต๊ะ
(ภาพความทรงจำบางอย่างขึ้นมาในหัวดาวา)
ณ สวนดอกไม้ในเกาะลอย ศรีราชา
“Hi!!!!”
ริชชี่ทักทายทุกคน
“ลาคิเทีย”
ธิดายิ้มให้ริชชี่และงงว่าลัคมาได้ยังไง
“อ๋อ แฟนเราเองน่ะ”
ริชชี่ยิ้ม
“ทำไมมันโลกกลมอย่างนี้ล่ะ”
ธิดายิ้มงงๆ
“ดานีว่ากับลาคิเทีย หากันเจอเร็วเหมือนกันนะเนี่ย”
ทิณยิ้มกวนๆ
“ใช่ แล้วก็เป็นแฟนกันเร็วมากด้วย”
ลัคยักคิ้วกวนๆ
“ขิงอีกและนะ”
ทิณกวนกลับ
“เราจะถามเรื่องล็อตเตอรี่น่ะ”
ธิดาถามริชชี่
“เราคือดานีว่า เราเป็นลูกสาวอนูนากิ
ที่คลุมทองคำในดาวโลกน่ะ”
ริชชี่ยิ้ม
“รวมถึงคุมเงินด้วยรึเปล่า”
ธิดาสงสัย
“ใช่”
ริชชี่พยักหน้า
“ห้ะ!!!!”
ธิดาทำหน้าอึ้ง
“แต่เราอ่ะ ตั้งใจหนีมาเกิดเพื่อเข้าร่วมภารกิจ
กับเธอนะพระธิดาจินตนา เราน่ะก็ไม่อยากเห็นมนุษย์
เป็นทุกข์ทรมานเพราะเผ่าพันธุ์ของเรา
เราอยากยุติเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”
ริชชี่ทำหน้าเศร้าเล็กน้อย
“แล้วเธอวางแผนไว้ยังไงบ้างอ่ะ”
ธิดาถาม
“แผนของเราก็คือเราและลัคจะรอแอบช่วยพวกเธอ
หนีออกทางประตูคาเฟ่ลับน่ะ พวกนั้นนะคงไม่ให้เธอ
กลับทางเดิมแน่ พวกเราจะพาพวกเธอกลับอีกทางนึง”
ริชชี่อธิบาย
“คาเฟ่ลับ”
ธิดางง
“เป็นคาเฟ่ที่สามารถทะลุมิติได้”
ลัคตอบนิ่งๆ
“เห้ย!!! เจ๋งอ่ะ”
ธิดาทำหน้าตะลึง
“อ๋อ อีกอย่างนึงเราจะแอบขนทองคำ
มาโรยทิ้งไว้ในดาวโลกน่ะ เพื่อเป็นการขอโทษ
ที่เผ่าพันธุ์ของเราทำผิดกับมนุษย์ในดาวโลก
ไว้เยอะมากๆ”
ริชชี่ยิ้มเล็กน้อย
“หลังจากนั้นเราจะได้ความทรงจำกลับมาน่ะหรอ”
ธิดาถาม
“ใช่ เธออาจต้องเสียความทรงจำไป
เพราะพวกเราใช้กายแสงไม่ได้กายมนุษย์
จะไม่มีใครเห็นว่า มีใครเอามาวางไว้
ให้พวกเขาคิดไปว่าเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติไปล่ะกัน”
ริชชี่ยิ้มภูมิใจ
(ภาพหายไปกลับยังปัจจุบัน)
“เป็นอะไรไปรึเปล่า?”
เทียนมองบางอย่างผิดสังเกตุ
“คาเฟ่ลับ คือ ที่นี่หรอ?”
ดาวาเริ่มจำได้ว่าเธอคือ ธิดา และ ทิณคือ พี่เทียน
“คาเฟ่ลับ?”
เทียนทำหน้างงๆ
“ความทรงจำที่ลัคช่วยไว้คือที่นี่”
ดาวาเริ่มเข้าใจอดีตบางอย่างของตัวเอง
“ตอนขนย้ายทองคำข้ามมิติ……..
จริงด้วย คาเฟ่ลับคือที่นี่ ใช่”
เทียนยิ้ม
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
