The Darjeeling Limited (2007)
ผู้กำกับ
เวส แอนเดอร์สัน (Wes Anderson)
เริ่มเรื่องด้วยการฉายภาพชายนักธุรกิจลงจากแท้กซี่อย่างรีบเร่งและวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปขึ้นรถไฟแต่ดัน "ไม่ทัน"
บิล เมอร์เร่ ดาราคู่บุญผู้กำกับรับบทที่โผล่มาแค่ไม่กี่นาทีเพื่อเป็นการเปรียบเทียบที่เห็นภาพชัดมาก เมื่อชายวัยกลางคน (Bill Murray) ที่ดูรีบเร่งและแบกภาระ วิ่งแพ้ให้กับชายหนุ่มปีเตอร์ วิทแมน (Peter Whitman รับบทโดย Adrien Brody) ที่วิ่งแซงหน้าขึ้นรถไฟได้สำเร็จ มันสื่อถึงการส่งไม้ต่อของเรื่องราว และบอกเป็นนัยว่าหนังเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของคนรุ่นก่อน แต่เป็นเรื่องของคนรุ่นนี้ที่กำลังพยายาม "วิ่งหา" อะไรบางอย่าง
การเอาดาราระดับแม่เหล็กอย่าง Bill Murray มาเปิดเรื่อง คนดูย่อมคาดหวังว่าเขาจะเป็นตัวละครหลัก แต่เขากลับหายไปจากการเดินทางครั้งนี้ทันทีหลังจากวิ่งไม่ทันรถไฟ ทิ้งไว้เพียงปริศนาและความรู้สึก "เหวอ" ที่เป็นเสน่ห์ของหนัง นี่คือการแกงคนดูเบาๆ และการที่เขาขึ้นรถไม่ทันก็ช่วยเน้นย้ำว่า การเดินทางเพื่อค้นหาตัวตนของพี่น้องตระกูลวิทแมนคือ ฟรานซิส ปีเตอร์ และ แจ็ค (Francis, Peter, Jack) สามคนนี้ได้รับ "โอกาส" ในการเดินทางที่คนอื่นเข้าไม่ถึงแล้ว พวกเขาจึงควรใช้มันให้คุ้มค่า
Francis (รับบทโดย Owen Wilsonดาราคนโปรดของเรา) ปรากฏตัวพร้อมกับหัวที่พันผ้าและพลาสเตอร์เต็มหน้า เขาบอกน้องๆ ว่าเขาประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์คว่ำ (ซึ่งเกือบตาย) Francis เป็นพี่คนโตที่ชอบบงการชีวิตน้องๆ (ทำตารางการเดินทาง สั่งเมนูอาหารให้ทุกคน) แต่บาดแผลบนหน้าคือเครื่องเตือนใจว่า "โลกนี้ควบคุมไม่ได้" ขนาดชีวิตตัวเองเขายังเกือบเอาไม่รอดเลย ฟรานซิสเป็นคนจัดทริปครั้งนี้โดยมีจุดประงค์ลับคือการตามหาแม่ที่หนีจากพวกเขาไป
ตัวละคร ปีเตอร์ วิทแมน (Peter Whitman) รับบทโดย เอเดรียน โบรดี้ (Adrien Brody) เขาเป็นน้องชายคนกลางของตระกูลวิทแมนที่มีความซับซ้อนและน่าสนใจมาก
ตอนเริ่มเรื่อง Peter สารภาพกับแจ็คน้องชายว่าเขากำลังจะหย่ากับภรรยา อลิซ (Alice) ทั้งที่เธอท้องได้ 7 เดือนครึ่งแล้ว
แต่ต่อมาภายหลังจากการที่ Peter พยายามช่วยเด็กชายพื้นเมืองที่ตกน้ำแต่ช่วยไม่สำเร็จ เป็นจุดที่ "กระแทกใจ" เขาอย่างรุนแรง เขาได้สัมผัสถึงความเปราะบางของชีวิตเด็กจริงๆ
ความเศร้าจากการสูญเสียเด็กคนนั้น ทำให้เขารู้สึกถึงสัญชาตญาณความเป็นพ่อ (Paternal Instinct) ที่ซ่อนอยู่ เขาเริ่มเข้าใจว่าการมีชีวิตอยู่เพื่อใครซักคนมันสำคัญแค่ไหน
ในขณะที่ร่วมพิธีศพเด็ก หนังจะตัดสลับ (Flashback) ไปยังวันที่พวกเขาไปงานศพพ่อที่อเมริกา ในงานศพพ่อ มีแต่ความวุ่นวาย เต็มไปด้วยความโกรธแค้น และความไม่พร้อม พวกเขาไม่ได้ "ลา" พ่อจริงๆ เพราะมัวแต่ทะเลาะกันเรื่องเอารถพ่อไปซ่อม
ส่วนในงานศพเด็กในอินเดียกลับมีแต่ความเงียบสงบ ศักดิ์สิทธิ์ และเต็มไปด้วยการยอมรับความจริง
Peter จะกลับไปหา Alice ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เพราะเขา "เติบโต" พอที่จะรักคนอื่นได้แล้ว
น้องเล็กของตระกูล แจ็ค วิทแมน (Jack Whitman) รับบทโดย เจสัน ชวาร์ตซ์แมน (Jason Schwartzman) ซึ่งนอกจากจะแสดงนำแล้ว เขายังเป็นหนึ่งในทีมเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้ร่วมกับเวส แอนเดอร์สันด้วย
แจ็คเป็นตัวละครที่มีความเป็น นักฝันและเป็น"ศิลปิน" แต่ก็เต็มไปด้วยความเปราะบาง แจ็คเป็นนักเขียนนิยายสั้น เขามักจะหยิบเอาเรื่องราวความสัมพันธ์และบทสนทนาจริงๆ ของพี่น้องไปเขียนเป็นนิยาย แต่พอโดนพี่ๆ ถาม เขามักจะปฏิเสธหน้าตายว่า "ตัวละครในเรื่องไม่ได้อ้างอิงจากใครทั้งนั้น" ในเวลานั้นเขากำลังอกหักจากอดีตคนรักและแจ็คมักจะลอบฟังข้อความเสียงในโทรศัพท์ของคนรักเก่าอยู่เป็นประจำ
มีฉากหนึ่งที่สำคัญมาก คือตอนที่พวกเขาสี่คนแม่ลูกนั่งล้อมวงกัน แล้วแม่บอกว่า "เรามาคุยกันแบบไม่ใช้คำพูดดีกว่า“
แม่รู้ว่าคำพูดของครอบครัวนี้มีแต่การโกหก การประชดประชัน และการปิดบัง ความเงียบคือวิธีเดียวที่เธอจะสื่อสารความรัก (ในแบบของเธอ) ได้โดยไม่ทำร้ายกันและในตอนเช้าหลังจากที่ได้เจอกันเพียงคืนเดียว แม่ก็แอบหนีไปทิ้งไว้เพียงอาหารเช้า
นี่คือการตอกย้ำว่า "แม่จะไม่กลับไปเป็นแม่คนเดิมของพวกเธออีกแล้ว" มันบีบให้พี่น้องสามคนต้องยอมรับความจริงว่า "ที่พึ่งสุดท้าย (แม่) ไม่มีอยู่จริง" พวกเขาเหลือแค่กันและกันสามคนพี่น้องเท่านั้น
หนังของ Wes Anderson ไม่มีอะไรที่วางไว้เฉยๆ โดยไม่มีความหมายโดยเฉพาะ "ชุดกระเป๋าเดินทาง" (The Luggage Set) กระเป๋าชุดนี้สั่งทำพิเศษโดยเป็นการคอลแลปแบรนด์ Marc Jacobs กับแบรนด์ Louis Vuitton มีลวดลายสัตว์ป่าที่ดูหรูหรา มันดูสวยงามและมีราคามาก แต่มันกลับ เกะกะและไร้ประโยชน์ ในการเดินทางแบบสมบุกสมบันในอินเดีย มันสะท้อนว่าพี่น้องกลุ่มนี้พยายามจะรักษา "ภาพลักษณ์" และ "อดีตอันมั่งคั่ง" เอาไว้ แม้ในวันที่ข้างในจิตใจของพวกเขาจะพังทลายแค่ไหนก็ตาม
นี่คือความหมายที่ตรงตัวที่สุด กระเป๋าทุกใบเป็นของ "พ่อ" ที่เสียชีวิตไปแล้ว การที่พี่น้องทั้ง 3 คน แบกกระเป๋าจำนวนมหาศาลพะรุงพะรังไปทั่วอินเดีย เปรียบเสมือนการที่พวกเขายัง "มูฟออนไม่ได้" และยังแบกความคาดหวัง ความเสียใจ และบาดแผลจากครอบครัวไว้เต็มบ่า
ฉากที่ทรงพลังที่สุดคือตอนท้ายเรื่องที่ทั้งสามคนต้องวิ่งกวดขึ้นรถไฟอีกครั้ง (ล้อไปกับฉากเปิดเรื่องของ Bill Murray) แต่คราวนี้พวกเขากลับตัดสินใจ "โยนกระเป๋าทิ้งทีละใบ" เพื่อให้วิ่งเร็วพอที่จะกระโดดขึ้นรถไฟได้ทัน การที่พวกเขาเลือกที่จะทิ้งอดีต ทิ้งภาระที่พ่อทิ้งไว้ให้ และเริ่มออกเดินทางด้วยตัวเองเสียที (Moving on) เป็นอิสระจากพันธนาการทางจิตใจที่แบกมาทั้งเรื่อง
นอกจากภาพและโทนสีที่จงใจสร้างความรู้สึกและมีความหมายต่อเนื้อเรื่อง อย่างภาพแนวนอนที่นิ่งและสมดุล กรอบของโบกี้รถไฟสีเขียวที่อบอุ่นและปลอดภัยช่วยปกป้องสามพี่น้องจากความเศร้า เหงา และแตกสลายยามหลงออกมายังโลกภายนอกที่มีโทนสีเหลืองส้มดูอ้างว้างเดียวดาย
ความหมายของเพลงในหนังเรื่องนี้ เพลงร็อกตะวันตก (The Kinks, The Rolling Stones) แทนตัวตนของสามพี่น้องที่แบกเอาความวุ่นวาย อีโก้ และปัญหาครอบครัวมาจากอเมริกา ส่วนเพลงประกอบหนังอินเดียที่นำมาจากภาพยนตร์ของผู้สร้างผู้กำกับชาวเบงกาลี สัตยาจิต เรย์(Satyajit Ray)แทนความสงบ ความขลัง และบรรยากาศของประเทศอินเดียที่พวกเขาพยายามจะเข้าไปสัมผัสเพื่อ "ค้นหาตัวเอง"
ฉากที่สำคัญที่สุดคือตอนจบที่ใช้เพลง "Les Champs-Élysées" แม้ว่าการเดินทางในอินเดียจะจบลง แต่เพลงภาษาฝรั่งเศสที่ดูงงๆ "ผิดที่ผิดทาง" นี้กลับสื่อว่า ความสุขและการปล่อยวางไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานที่ แต่ขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจของพวกเขาเองที่พร้อมจะก้าวเดินต่อไป
#netflix
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
