ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก
รู้แค่ว่าตอนเย็นแม่จะมารับไปโรงพยาบาล และโรงพยาบาลอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา
พ่อป่วยหนัก ต้องใช้เลือดด่วนเป็นจำนวนมาก และแม่ก็เป็นทุกข์
แต่ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย
หลายปีต่อมา พ่อเล่าให้ฟังว่า
วันนั้นแม่ไปขอผู้บังคับบัญชาของพ่อ ให้ออกคำสั่งให้ลูกน้องที่กรุ๊ปเลือดตรงกันไปบริจาคเลือดช่วยพ่อ
เขาฟังจนจบ แล้วตอบว่า
“ผมสั่งไม่ได้”
แม่โกรธและพ่อเองก็น้อยใจ ผู้บังคับบัญชาท่านนั้น เป็นครูผู้มีพระคุณ และใครๆก็รู้ว่าพ่อเป็นศิษย์รัก
สุดท้าย พ่อได้เลือดจากบรรดาทหารเรือ 12 นายที่น้องชายไปขอให้มาช่วยบริจาค
พ่อรอดชีวิต
หลายปีผ่านไป ชีวิตราชการของพ่อเติบโตขึ้น กลายเป็นผู้บังคับบัญชา ตอนนั้นครูของพ่อเกษียณแล้ว พ่อเล่าว่า "ครูแกเรียกพ่อมาคุยแล้วพูดว่า ลื้อโกรธอั้วมั้ย เรื่องคราวนั้น " พ่อเงียบไม่รู้จะตอบยังไง
“อั้วรู้ว่าวันข้างหน้า ลื้อต้องโตไปเป็นหัวหน้าปกครองคนเหล่านี้
ถ้าเลือดของพวกเขาไหลเวียนอยู่ในตัวลื้อ ต่อไปจะปกครองคนเหล่านี้ยังไง”
ในเวลานั้นพ่อจึงเข้าใจว่า
การปฏิเสธที่เจ็บปวดในวันนั้น
คือเกราะป้องกันอนาคตของพ่อ
ประโยคนั้น...
อาจไม่ได้ช่วยชีวิตพ่อโดยตรง
แต่มันช่วยรักษาความเป็นผู้นำของพ่อไปตลอดชีวิต
ฉันโตมากับเรื่องเล่านั้น
เหมือนนิทานที่ไม่มีตัวร้าย
พ่อไม่เคยโกรธผู้บังคับบัญชา
ไม่เคยพูดว่าเขาใจร้าย
พ่อบอกเพียงว่า
“วันนั้นเขาสอนพ่อเรื่องความเป็นผู้นำ”
ตอนฉันยังเล็ก
ฉันไม่เข้าใจคำว่า “ปกครอง”
แต่ฉันก็จำประโยคนั้นของครูที่พ่อเล่าได้ขึ้นใจ...
ศักดิ์ศรีช่วยรักษาความเป็นผู้นำ
#เล่าให้ฟังเฉยๆ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
