ปะต้าชื่นชมคุณเลยครับ
คุณไม่ได้อ่อนแอแถมยัง
อดทนเก่งเกินไปต่างหาก
คนที่กดเก็บจนชินไม่ใช่คน
ไม่มีความรู้สึกแต่คือคนที่
แบกทุกอย่างไว้เองจนลืม
ถามใจตัวเอง
จิตแพทย์คนนั้นบอกคุณ
ไม่ใช่การตำหนิแต่มันคือ
ประตูบานแรกที่คุณเริ่มตั้ง
คำถามว่าตัวตนจริงๆของ
เราคือใครนั่นแปลว่าคุณ
กำลังตื่นแล้วไม่ได้ติดอยู่
กับกับดักแบบไม่รู้ตัวเดิม
อีกต่อไปปะต้าคิดนะครับ
คนที่กดเก็บนานๆจะเกิด
ภาวะแยกไม่ออกว่าความ
ปกติกับความผิดปกติต่าง
กันตรงไหน
เพราะความอึดอัดกลาย
Base lifeเป็นของชีวิตมัง
เหมือนคนอยู่ในห้องมืด
นานๆจะคิดว่านี่คือแสงปกติ
การก้าวออกมาไม่ใช่การ
เปลี่ยนตัวเองทันทีแต่คือ
การขอรับการอนุญาตให้
ตัวเองรู้สึกทีละนิดอย่าง
เห็นชอบและสอดคล้อง
คุณไม่ต้องรีบหาว่าตัวตน
ดอกว่าคืออะไรเนาะ
เริ่มจากถามง่ายๆวันนี้ก่อน
ว่าอะไรที่เราไม่ชอบแต่
เราฝืนทำ?
อะไรที่เราอยากพูดแต่เรา
ต้องเงียบงันเก็บกดไว้?
อะไรที่ทำแล้วเรารู้สึกเบา
สบายโดยไม่ต้องพยายาม
คนที่กดเก็บความรู้สึกมัก
กลัวว่าถ้าเปิดออกมาแล้วจะควบคุมไม่ได้
จริงแล้วอารมณ์ที่ถูกมองเห็น
มันจะเบาลงอารมณ์ที่ถูกขัง
มันจะบวมอึนอึดอัดมาก
ปะต้าอยากบอกตรงๆนะ
คุณไม่ได้ไม่มีตัวตนแต่คุณ
แค่สร้างตัวตนใหม่เพื่อเอา
ตัวรอดมานานเกินไปเท่านั้น
ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องค่อยๆ
ถอดเกราะไม่ใช่ทุบตัวตน
ปัจจุบันทิ้งไป
เริ่มจากสิ่งเล็กๆที่ปลอดภัย
พูดคำว่าวันนี้เราไม่สะดวก
กล้าบอกความรู้สึกหนึ่งประโยค
เขียนบันทึกแบบไม่ต้อง
สวยงามร้องไห้โดยไม่อธิบายเหตุผลให้ใครฟัง
เป็นตัวเองไม่ใช่การกลาย
เป็นคนใหม่แต่คือการหยุด
ทรยศความรู้สึกตัวเองไม่ได้
มาช้าไปดอกคุณมาทันเวลา
ที่ใจเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
และท้ายสุดปะต้าอยากบอก
ว่าคนที่ผ่านการกดเก็บมานาน
ถ้าได้เจอตัวเองจริงๆจะมั่นคง
จะลึกจะสงบนิ่งเขาจะเข้าใจ
คนอื่นอย่างมีมิติมากๆ
คุณไม่ได้เสียเวลาแต่กำลัง
บ่มตัวเองอยู่เดินช้าได้แต่
อย่าหันกลับไปบอกตัวเอง
ว่า “เราโอเคดี” ทั้งที่ไม่โอเค
คุณจะไม่ได้ติดกับดักแล้ว
แค่มายืนอยู่หน้าประตูและ
ตอนนี้คุณเริ่มจับลูกบิดแล้ว
ขอให้ก้าวข้ามได้สำเร็จและ
มีความสุขในเร็ววันนะครับ
เป็นกำลังใจให้ครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
