Blockdit Logo (Mobile)
F's Journal
•
22 ก.พ. เวลา 13:51 • ไลฟ์สไตล์

F’s Journal

โตขึ้นบนหมอน
หลายคนถามว่า การเติบโตของเราเกิดขึ้นตอนไหน
ได้แรงบันดาลใจจากที่ไหน
ต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเปลี่ยนชีวิต
ต้องมีช่วงเวลาที่ชัดเจนพอจะเรียกมันว่า “จุดเปลี่ยน” แน่นอน
ถ้าพวกเธอคาดหวังคำตอบแบบนั้น เราคงต้องบอกว่าเสียใจด้วย
เพราะคำตอบของเรา
ไม่ได้หวือหวาเลย :)
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นบนเตียง
ในห้องที่เต็มไปด้วยตุ๊กตา
ผ้านวมลายกระต่ายสีขาว
ใต้แสงไฟที่ไม่ได้ตั้งใจจะสวยงามอะไร
ในชุดนอนตัวเก่ง
หลายชุดเลยแหละ :)
ทุกวันของเราเริ่มต้นที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
และทุกครั้งที่เราเปิดมันขึ้นมา
เราต้องอยู่กับสองโลกพร้อมกัน
โลกหนึ่ง คือโลกแห่งความจริง
โลกที่มีงานรออยู่
โลกที่มีคนคาดหวังการตัดสินใจของเรา
โลกที่บางครั้ง
ความคิดต้องนิ่งกว่าความรู้สึกของตัวเอง
พวกเธออาจจะไม่เชื่อว่า
เด็กน้อยที่ชอบใส่ชุดนอนคนนี้
มีงานที่ต้องรับผิดชอบต่อโลกข้างนอก
หนักพอ ๆ กับหัวใจตัวเอง
งานของเราเยอะ
เยอะพอที่จะต้องคิดตลอดเวลา
เราต้องรับมือกับความกดดันแบบเงียบ ๆ
และต้องเลือกคำตอบที่ดีที่สุด
ให้กับเรื่องที่มีผลกับคนหลายคน
เพราะหลายครั้ง สิ่งที่เราตัดสินใจ
ไม่ได้กระทบแค่ชีวิตเรา
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น เราในโลกข้างนอก
ยังคงเป็นคนที่ยิ้มง่าย
สดใส
และให้พลังบวกกับคนอื่นเสมอ
ไม่มีใครรู้เลยว่า
บางคืนเราทำงานไป และจัดการหัวใจตัวเองไปด้วย
ซึ่งหัวใจนั้น อยู่ในอีกโลกหนึ่ง
เป็นโลกที่ไม่มีใครเห็น
โลกใบนี้
ไม่มีห้องประชุม
ไม่มี deadline
ไม่มี KPI
มีแค่ความรู้สึกที่ยังเคลื่อนไหวอยู่เงียบ ๆ
บางวันมันเบา
บางวันมันหนัก
บางวันมันยังสะเทือนอยู่ข้างใน
และทุกคืนในพื้นที่ที่สองโลกนี้มาเจอกัน
มีบางช่วงที่เราต้องหลับตา
ไม่ใช่เพราะง่วง แต่เพราะต้องตั้งสติ
ในวันที่โลกไม่ได้ใจดี
ในวันที่คำบางคำมันหนัก
ในวันที่ชื่อบางชื่อยังทำให้เสียงสั่น
ในวันที่น้ำตามาก่อนคำพูด
เราทำได้แค่สูดลมหายใจลึก ๆ
ก่อนที่เสียงในหัวจะดังเกินไป
ค่อย ๆ จัดระเบียบความรู้สึก
ไม่ให้มันล้นออกมา เกินกว่าที่เราจะรับไหว
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
ทุกอย่างกลับมาอยู่ในที่ของมัน
สายตานิ่งขึ้นนิด
หัวใจเงียบลงหน่อย
และเราก็กลับไปทำงานต่อ
ช่วงนั้นแหละคือช่วงที่ยากที่สุด
ไม่ใช่แค่เพราะมันเจ็บ
แต่เพราะเราต้องเลือกที่จะสร้างสมดุลให้ตัวเอง
แม้ในวันที่ไม่พร้อม
ไม่มีใครเห็นช่วงนั้น
ไม่มีใครรู้ว่าเราต้องกลั้นไว้แค่ไหน
ไม่มีใครรู้ว่าเราต้องใช้ความอดทนเท่าไหร่
และก็ไม่มีใครปรบมือให้
พอทุกอย่างเงียบลงเราจะคุยกับตัวเองต่อ
รับรู้ความเจ็บ
รับรู้ความจริง
และรับรู้ว่า
“เราต้องไหว”
การเติบโตบางครั้ง
ไม่ได้เกิดขึ้นตอนที่ทุกอย่างดี
แต่มันเกิดขึ้น
ระหว่างการหลับตาหนึ่งครั้ง
และการลืมตาอีกครั้ง
ทุกวันนี้
มือของเรายังคงวางอยู่บนคีย์บอร์ด
ยังพิมพ์ต่อ
ยังทำงานต่อ
ยังเล่าเรื่องต่อ
ไม่หนี ไม่หยุด
และไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวด
ตัดบทของชีวิต
และนี่คือ
เส้นทางการเติบโตของเรา
ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่ใครมองเห็น
ไม่ใช่การประกาศให้โลกรู้
แต่มันคือการ ค่อย ๆ แข็งแรงขึ้นทุกวัน :)
การเติบโตของคนเราไม่เหมือนกัน
บางคนได้ไอเดียจากการอยู่ท่ามกลางผู้คน
บางคนออกไปคาเฟ่
บางคนต้องออกไปเจอโลกกว้าง
แต่สิ่งที่เราทุกคนมีเหมือนกันคือ
เด็กตัวเล็ก ๆที่รอการพัฒนาอยู่ข้างใน
และเด็กที่ชื่อ F คนนี้
เลือกจะเติบโตในพื้นที่เล็ก ๆ
พื้นที่ที่ไม่มีใครเห็น
เราไม่ได้ตั้งใจจะสอนใคร
เราไม่ได้บอกว่าอะไรถูกหรือผิด
เราแค่เล่าให้ฟัง :)
เผื่อว่าวันหนึ่ง
ใครบางคนจะอ่านแล้วหยุดคิด แล้วค่อย ๆ เติบโต
ในเวอร์ชันของตัวเอง
เหมือนเรา
ที่โตขึ้นบนหมอน
และเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง
ในชุดนอน 🤍
— f 🌙
โฆษณา