Blockdit Logo (Mobile)
บันทึกดิจิตอลจากนักวิแคะไส้แห้ง
•
23 ก.พ. เวลา 08:01 • การเมือง

ตอนที่ 3. กาแฟชุมชน 社區咖啡 แหล่งรวมแนวคิดวัยเก๋า

“ฟิ้วววว....” สิ้นเสียงพัดลม CPU ของไอ้เฒ่า I5 Gen 2 พร้อมกับอาการงัวเงีย... นักวิแคะสูงวัยอย่างผมหลุดอุทาน “อ้าว ฉิบ...” ทำไมมันต้องเกิดกับกูตอนนี้? ผมสบถเล็กน้อยก่อนจะปลง “ช่างแม่ง!” ไหนๆ เพื่อนยากมันอยากพักก็ให้มันพักไปก่อนละกัน ผมเหลือบมองออกนอกห้องเช่าสภาพตามมีตามเกิด เออเว้ย... เช้าแล้วซะด้วย ออกไปหาอะไรใส่ท้อง หรือไม่ก็ไปนั่ง “กาแฟชุมชน” ร้านกาแฟปาท่องโก๋เจ้าประจำ เผื่อจะได้ยินเรื่อง Talk of the Town เด็ดๆ มาวิแคะหาค่าเน็ตค่าไฟ ชีวิตมันต้องสู้... เนอะ?
ผมลากสังขารมาถึงหน้าสถานีรบ... แหงนมองป้ายไม้สีแดงตัวอักษรทองที่ผมก็แปลไม่ออกแต่ขลังดี น่าจะมีความหมายว่า "กาแฟชุมชน" ที่เริ่มซีดจางตามกาลเวลา ผมเดินผ่านบานเฟี้ยมไม้เก่าๆ เข้าไปนั่งบนเก้าอี้ไม้กลมตัวเดิม ลูบขอบโต๊ะหินอ่อนที่เย็นเฉียบพลางถอนหายใจทิ้ง กลิ่นปาท่องโก๋ทอดใหม่ๆ ของ "เฮียปรีชา" ดูเหมือนจะช่วยเยียวยาจิตใจได้บ้าง แต่พอเงยหน้ามอง “หนูหมวยเล็ก” ที่ยืนเติมน้ำตาลทรายแดงให้น้ำเต้าหู้ด้วยแววตาอ่อนล้า ผมก็รู้ทันทีว่าวันนี้ "รสชาติชีวิต" ของคนแถวนี้มันขมกว่ากาแฟในแก้วเสียอีก
ในหัวผมนึกถึงเนื้อหาข้อมูล “มรดกบาปปี 40” ที่ขุดมาเมื่อคืน... สิ่งที่เราเจออยู่ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ดวงซวย แต่มันคือ “Legalized Corruption” หรือคอร์รัปชันเชิงนโยบายที่ถูกวางรากฐานมาเกือบ 30 ปี
“และที่น่าเจ็บใจที่สุดคืออะไรจำได้ไหมครับ?” เสียงในหัวผมมันตะโกนสู้กับเสียงพัดลมเพดานตัวเก่า
ผมมองดูรูปภาพบนผนังไม้สีเข้มที่แขวนเรียงรายเหมือนพยานทางประวัติศาสตร์... รูปเหล่านั้นสะท้อนภาพยุคสมัยที่เปลี่ยนไป แต่นักการเมืองกลับเป็นหน้าเดิมๆ ไม่กี่กลุ่มที่วนเวียนเป็นรัฐมนตรีมันทุกยุค ทุกรัฐบาล ไม่ว่าจะขั้วไหน ตระกูลนี้กลุ่มนั้นต้องมีที่นั่งเสมอ! ทั้งที่ผลงานไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันนอกจาก “การขยายอาณาจักรธุรกิจตัวเอง”
เปลี่ยน "ใต้โต๊ะ" เป็น "มติ ครม." กินรวบโครงสร้างพื้นฐานจนวงศ์วานเขยิบสถานะไปไกลชนิดที่ “หมาเลียตูดไม่ถึง” ในขณะที่คนอย่างเรายังต้องนั่งดมควันรถบัสคันเก่า จ่ายค่าไฟแพงหูฉี่เพื่อหล่อเลี้ยงกำไรให้บริษัทเครือญาติพวกเขา
ผมวางสมาร์ทโฟนที่หน้าจอระยิบระยับไปด้วยกราฟ J.P. Morgan ลงบนโต๊ะหินอ่อนที่เหนียวเหนอะด้วยคราบกาแฟ... ในจอนั้นบอกว่าโลกปี 2026 คือ “ยุคทอง” AI กำลังสร้างผลิตภาพมหาศาล ทองคำพุ่งทะลุฟ้า ฟังดูเคลิ้มจนอยากจะหลับตาฝันหวานตามนโยบาย “พลัส” ที่กรอกหูเราเช้าเย็นว่าเงินหมื่นเงินแสนกำลังจะลอยมาหา
แต่พอเงยหน้ามอง เฮียปรีชา ที่ยืนปาดเหงื่อเหม่อลอยมองถังแก๊สอยู่ข้างตู้เย็นเก่าๆ... ผมเห็นความจริงที่หนาวสั่นกว่ากราฟขาลงตัวไหนๆ
“ตื่นได้แล้วครับ!” ผมอยากจะตะโกนบอกตัวเองและทุกคนที่กำลังเคลิ้ม
ในขณะที่โลกวิ่งไปหา AI แต่เรายังติดหล่มอยู่ที่ “นโยบายแจกโชค” ที่สุดท้ายเงินเหล่านั้นก็ไหลกลับไปหาเจ้าของสัมปทานที่ J.P. Morgan บอกให้เพิ่มน้ำหนักการลงทุนนั่นแหละ! พวกเขาโต 15.9% บนหยาดเหงื่อคนหาเช้ากินค่ำที่นั่งอยู่ตามเก้าอี้ไม้ตัวละไม่กี่บาทนี่
ภาพที่น่าเวทนาที่สุดคือภาพคนนั่งหลับข้างแผงลอย น้ำลายยืด ฝันถึงตัวเลข "พลัส" ในบัญชี โดยไม่รู้เลยว่า:
  • ●
    เงินเฟ้อ "เหนียวหนึบ" กำลังขโมยกับข้าวในจานคุณไป
  • ●
    ดอกเบี้ย "แข็งค้าง" กำลังสูบเลือดเนื้อคุณผ่านหนี้ที่ไม่มีวันจบ
  • ●
    และ "ศาสดาห้องแอร์" ก็กำลังเตรียมเอาความล้มเหลวของคุณไปเขียนวิจัยเบิกเงินทุนก้อนโต
ผมสะกิดแขนเฮียปรีชาเบาๆ “เฮีย... ตื่นเหอะ กาแฟผมละ?” เฮียสะดุ้งตื่น ปาดน้ำลายมุมปากมองหน้าปัดนาฬิกาเรือนเก่าบนผนังแล้วมองผมงงๆ
ชีวิตมันต้องสู้ครับ แต่มันต้องสู้ด้วย “ดวงตาที่เปิดกว้าง” ไม่ใช่หลับฝันจนน้ำลายยืด เพราะในโลกของ J.P. Morgan และรัฐมนตรีขาประจำ... “คนหลับ” คือเหยื่ออันโอชะที่หอมหวานที่สุดเสมอ
ผมซดกาแฟ เอาปาท่องโก๋จุ่ม (แต่หานมจิ้มไม่ได้) ยิ้มกริ่มคนเดียวท่ามกลางบรรยากาศร้านกาแฟโบราณที่เหมือนเวลาหยุดนิ่ง... นโยบาย "พลัส" ในทีวีมันสวยหรูเหมือนกราฟ J.P. Morgan เลยครับ แต่มันรวยลอยอยู่เหนือหัวเรา
“หนูหมวย... ถ้ามีคนเอาเงินมาพลัสให้หมื่นนึง แต่ค่าแก๊สขึ้นถังละร้อย หนูจะเอาไหม?” ผมลองถามเล่นๆ
หนูหมวยหยุดมือจากถังน้ำตาลทรายแดงแล้วตอบนิ่งๆ “ลุง... หนูไม่อยากได้เงินพลัสหรอก หนูอยากได้ของราคาเดิมมากกว่า เงินหมื่นนึงใช้แป๊บเดียวก็หมด แต่ค่าครองชีพเนี่ยมันกินหนูไปตลอดชีวิตนะลุง”
เสียงในหัวผมตอกย้ำ...
สมรภูมิที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่วอลล์สตรีท แต่อยู่ที่ว่าพรุ่งนี้ยายตุ่มจะยังเหลือกำไรพอซื้อข้าวกินเองหรือเปล่า”
เสียงในหัวผมตอกย้ำ...

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา