บทที่ 6
คนที่ “ดีและรักเรา” อาจไม่ใช่คนที่หัวใจเราวิ่งหา
เคยสงสัยไหมว่า
ทำไมบางคนที่ดีกับเราเหลือเกิน
แต่หัวใจเรากลับไม่วิ่งไปหาเขา
มีคนเคยบอกว่า
เราเป็นคนที่ใช้สมองกับโลกส่วนใหญ่
แต่ใช้หัวใจกับคนบางคน
และมันก็คงจริง
เพราะไม่ใช่ทุกคน
ที่จะทำให้โหมดนั้นในตัวเราเปิดขึ้นมาได้
แต่พอมีใครบางคนที่ทำให้มันเปิด
หลายอย่าง
มันก็ไหลออกมาเอง
โดยที่เราไม่ได้คิดเยอะก่อนเลย
มันเกิดขึ้นเอง
เหมือนเป็นธรรมชาติของหัวใจ
พวกเธองงใช่ไหมว่าเราพูดถึงโหมดอะไร
ลองอ่านเรื่องนี้ดู
เป็นนิทานก่อนนอนนะ :)
มีคืนหนึ่งที่ยังชัดเจนในความทรงจำ
วันที่เรารอใครบางคน
กลับมาจากจังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ
เช้า
บ่าย
ค่ำ
จนถึงตีสาม
ปกติเขาจะนั่งเครื่องกลับ
แต่วันนั้นเขานั่งรถกลับกับรุ่นพี่
ผลัดกันขับมา
เราคุยกันเป็นระยะ
และเราก็เอาของไปวางไว้ให้เขาที่คอนโดเหมือนปกติ
เขาบอกเราก่อนว่า
“ก่อนเรานอน เตือนเค้าด้วยนะ
เดี๋ยวเค้าลืมหยิบของ น่าจะถึงตี 3”
เป็นแค่ประโยคสั้น ๆ
แต่เรารอเขาด้วยความเต็มใจ
ถึงขั้นตั้งนาฬิกาปลุกตอน 02.55 น.
เพราะกลัวตัวเองหลับ
แล้วจะไม่ได้คุยกับเขา
พวกเธออยากรู้ไหม
ว่าเราเอาอะไรไปให้
จริง ๆ แล้ว
ของที่เราเอาไปวางไว้ใต้คอนโดเขา
มันไม่ได้เป็นของสำคัญอะไรเลย
มันเป็นแค่น้ำเย็น
อยู่ในแก้วเก็บความเย็นลายกระต่าย
ฟังดูธรรมดามากใช่ไหม
แต่เรารู้ว่า
การนั่งรถทางไกลหลายชั่วโมงมันเหนื่อยแค่ไหน
แล้วเราก็รู้ว่า
ทุกครั้งที่เขากลับบ้านที่ต่างจังหวัด
เขาจะดึงปลั๊กตู้เย็นออก
นั่นหมายความว่า
ตอนที่เขากลับมาถึงห้อง
มันจะไม่มีน้ำเย็นเลย
เราเลยเตรียมมันไว้ให้
พร้อม post-it ใบเล็ก ๆ
ที่เขียนว่า
welcome home :)
จริง ๆ แล้ว
ทุกครั้งที่เราส่งอะไรให้เขา
มันจะมี post-it แบบนี้เสมอ
บางวันเป็นคำให้กำลังใจ
บางวันเป็นคำปลอบใจ
บางวันเป็นประโยคที่ช่วยให้เขามั่นใจขึ้นอีกนิด
นั่นคือวิธีที่เรารักใครสักคน
และนี่แหละ
คือโหมดที่เราพูดถึงเมื่อตอนต้น
แต่มีความจริงอย่างหนึ่ง
ที่เราใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจ
ต่อให้เราดีแค่ไหน
ต่อให้เขารับรู้ความดีของเรามากแค่ไหน
มันก็ไม่ได้แปลว่า
เราจะเป็นคนที่เขาเลือกให้เดินข้าง ๆ กัน
ตอนแรกเราไม่เข้าใจเลย
เราเคยคิดว่า
ถ้าเรารักใครดีพอ
ดูแลดีพอ
ตั้งใจพอ
มันน่าจะเพียงพอแล้ว
แต่พอเราหยุดคิดแบบคนที่กำลังรัก
แล้วลองมองในมุมของตัวเองบ้าง
เราก็เริ่มเห็นอะไรบางอย่าง
มีคนเข้ามาในชีวิตเราหลายคน
หลายคนดีกับเรามาก
หลายคนพร้อมดูแลเรา
โดยที่เราแทบไม่ต้องพยายามอะไรเลย
เราแค่อยู่เฉย ๆ
คนเหล่านั้นก็ยังเลือกเรา
แต่สุดท้าย
เราก็ไม่ได้เลือกพวกเขา
เรากลับเลือกที่จะไปดูแล
คนที่อยู่เฉย ๆ
แต่เป็นคนที่หัวใจเราวิ่งหา
ไม่มีใครบังคับเราให้ทำแบบนั้น
ไม่มีใครขอให้เราพิสูจน์อะไรเลย
แต่เราเลือกตัดทุกอย่างออกเอง
เพียงเพราะอยากซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง
และอยากให้เขารู้สึกมั่นคง
อยากให้เขารู้ว่า
ความรักที่ดีมันมีอยู่จริง
ความดี
อาจเป็นองค์ประกอบหนึ่งของความรัก
แต่มันไม่ได้หมายความว่า
คนเราจะได้รับความรัก
เพียงเพราะเราเป็นคนดี
คนเรา
มักจะรักใครสักคน
ไม่ใช่เพราะเขาดีกับเรามากที่สุด
แต่เพราะ
เราอยากรักคนคนนั้น
บางครั้ง
เขาอยู่เฉย ๆ
เราก็รัก
ในมุมกลับกัน
บางครั้ง
ถึงเราจะพยายามแค่ไหน
เขาก็ไม่ได้รักเราอยู่ดี
เพราะสุดท้ายแล้ว
ความรัก
ไม่ใช่รางวัลของความดี
แต่มันคือ
การที่หัวใจสองดวง
เลือกเดินไปทางเดียวกัน
ในจังหวะเดียวกัน
และวันที่เราเริ่มเข้าใจสิ่งนี้
เราเลยไม่โกรธใครเลย
ไม่โกรธเขา
ไม่โกรธตัวเอง
และต่อให้ย้อนเวลาไปได้อีกกี่ครั้ง
เราก็ยังจะทำแบบเดิม
เราไม่เคยเสียใจที่มันเกิดขึ้น
ตรงกันข้ามเลย
เรากลับดีใจด้วยซ้ำ
ที่ครั้งหนึ่งในชีวิต
เราเคยรักใครสักคน
ด้วยหัวใจทั้งหมดที่เรามี
เราใส่ใจ
เราให้
เรา มั่นคง
เราอยู่กับความรู้สึกนั้นอย่างซื่อสัตย์
แม้สุดท้าย
เส้นทางของคนสองคน
จะไม่ได้เดินไปด้วยกัน
แต่ความรักนั้น
ก็ยังสวยงามสำหรับเราเสมอ
และบางที
นี่แหละ
อาจเป็นรูปแบบความรักของเรา
— f ☾
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
