“ฟังเจ้าของเสียงไป พิมพ์งานไป แล้วโดนบอกว่าไม่รอบคอบ” 😌
บางครั้ง…
เราไม่ได้ทำงานพลาดเพราะไม่รอบคอบ
แต่อาจเพราะ “เสียงบางเสียง” ทำให้สมาธิหลุดไปต่างหาก 🌊
วันพฤหัสบดี…
วันที่ฉันคิดว่าจะได้ทำงานอย่างสงบ
เริ่มด้วยงานแรก…
ลากยาวต่อไปงานที่สอง
กำลังเข้าที่ด้ายเข้าเข็มเลย ✨
“แอ๊ดด…” 🚪
เสียงประตูถูกผลักเข้ามา
นั่นไง!
เขามาแล้ว…
เจ้าของเสียงที่เป็นเอกลักษณ์
มีเพียงหนึ่งเดียวในห้อง
หึ! 😏
ก็เข้ามาสิ
สมาธิจะหลุดไม่ได้เด็ดขาด!
เพราะงานยังคามืออีกมาก
“ก๊อกก… แก๊ก…” ⌨️
เสียงพิมพ์จาก Laptop
ยังต่อเนื่องไม่เสียจังหวะ
งานไหลไปไม่สะดุดเลย
แต่แล้ว…
แค่เจ้าของเสียงเอ่ยปาก
บอกเล่าเรื่องบางอย่าง
ซึ่งไม่ใช่เรื่องของเรา
และไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรา
เพียงเจ้าของเสียงนั้น
ต้องการให้เรามีปฏิสัมพันธ์กับเขา
“ได้ยินไหม?”
คำถามเสียงกร้าวดังขึ้น
ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมอง
“อะไรคะพี่… มีอะไรหรือ?” 😊
การปั้นเสียงอ่อนเสียงหวานนั้น
ไม่มีใครเกินฉันไปได้หรอก
“เมื่อกี้เล่าให้ฟังได้ยินไหม?”
คำถามถูกยิงมาอีกครั้ง
เป็นการทวนขอคำตอบ
“ไม่ได้ยินเลยค่ะ… ตั้งใจทำงานอยู่”
ยิ้มหวานปรากฎที่ใบหน้า
กระพริบตาปริบ ๆ 3-4 ครั้ง
เชิงตอบอย่างขำ ๆ กลับไป 😌
เจ้าของเสียงไม่พูดอะไรต่อ
ได้แต่หยิบอุปกรณ์ออกมา
ฉันหันหน้ากลับไปทำงาน
นิ้วมือตวัดไปมาอีกรอบ
สั่งพิมพ์งานบางอย่างออกมา
4-5 งาน แล้วค่อย ๆ ตรวจสอบ
“พี่… มีอีเมลที่อนุมัติงานนี้ไหม?”
ฉันรีบยิงคำถามออกไปทันที
เจ้าของเสียงตอบกลับมาว่า
“ไม่มี”
เอาล่ะ…
มาถึงตรง…
นี่พวกเธอนึกออกไหม
จากนี้จะเกิดอะไรขึ้น? 🌊
ใช่เลย…
พวกเธอเดากันถูกเผงเลยล่ะ
สึนามิลูกมหึมาก่อตัวขึ้น
คลื่นลูกเล็ก ๆ เริ่มรวมตัวกัน
ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์สาดเข้ามา 🌊
และแล้ว…
คำบ่น ต่อว่า ประชดประชัน
และอีกมากมาย…
ประดังเข้ามาไม่ขาดสาย
จนฉันเอง…
พยายามกรรเชียง ฟรีสไตล์
ท่ากบ ผีเสื้อ พยุงตัวเอาไว้
ไม่ให้จมลงไปในคลื่นลูกนี้! 🏊♀️
เจ้าของเสียงสาดคำมาต่อเนื่อง
เหมือนหายใจผ่านทางผิวหนัง
รูขุมขนน่าจะกระพือเป็นจังหวะ
“เหนื่อยนะเนี่ย…
เข้าใจด้วยสิว่า ต้องช่วยกัน
ตรวจสอบ รักษาผลประโยชน์…”
ก็เข้าใจนะที่พูดมา
มีสิ่งหนึ่ง…
ที่อยากจะบอกเจ้าของเสียง
ว่า…
กรุณาอย่าชวนคนอื่นคุย
เพราะการคุยของเขานั้น
ส่วนใหญ่เรื่องงานน้อยนิด
เรื่องชาวบ้านนั้นมหาสาร
ทุกคนที่ฟังต้องหันหน้าไปมอง
ต้องมี Eye contact กับเขาเสมอ 👀
หาไม่แล้ว…
ถือว่าไม่ตั้งใจฟัง
และการชวนคุยนั้น
ทำให้สมาธิการทำงานเสีย
กำลังตั้งใจทำงานให้เสร็จ
แต่ต้องหันไปมองหันไปฟัง
จนทำให้ลืมไปว่า…
เรากำลังทำงานอะไรอยู่
ตกหล่นหรือแก้ไขอะไรไหม?
หลังจาก…
สึนามิผ่านพ้นไปแล้ว
แบตเตอรี่ในตัวลดลงเยอะมาก 🔋
ไม่ไหวแล้ว!
เอายังไงดีล่ะ?
ลุกออกจากห้องไปก่อนไหม?
“อ่อ… อีกอย่างนึง
พยายามพิมพ์งานของตัวเอง
ออกมากันด้วยนะ…
อย่าให้… เขาต้องบอกตลอด
เพราะเขางานยุ่งมากแล้ว
และช่วยทำงานให้รอบคอบด้วย”
หึ่ย! 😤
อะไรนะ?
คนนั้นงานยุ่ง… คนเดียวหรือไง?
คนอื่นไม่ได้ทำงานเลยสิ?
ทำงานให้รอบคอบคืออะไร?
หากทุกคนมีสมาธิกัน
งานคงไม่หลุดหรอก
จริงไหม?
ความหงุดหงิด…
เกาะกุมใจอีกแล้ว
แถมหายยากด้วยสิแบบนี้
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไม่รอบคอบ
อยู่ที่สภาพแวดล้อมต่างหาก!
คลื่นยักษ์ผ่านพ้นไปแล้ว
ได้เวลาอาหารกลางวัน 🍳
อาหารนี่แหละที่ช่วยเราได้
เยียวยาจิตใจและร่างกายดี
ข้าวผัดอเมริกันใส่เบคอน
ราดพริกน้ำปลานิดหน่อย
อื้ม… 😋
อร่อยดีจริง ๆ
ความเงียบเกิดขึ้นในช่วงบ่าย
ทุกคนก้มหน้าก้มตาทำงาน
ไม่ค่อยคุยหรือพูดเล่นกัน
เพราะไม่มีใครอยากคุย
อยากทำงานกันมากกว่า จะได้รีบกลับบ้านไปพักผ่อน
มีการชวนคุยบ้าง
แต่ทุกคนนั้น…
ล้วนมองที่หน้าจอ
ไม่หันไปสบตาต้นเสียงเลย
เจ้าของเสียงถามคำ
ก็ตอบคำกลับไปสิ
ส่วนฉันเองก็รัวมือเป็นระวิง
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
อยากออกจากออฟฟิศ
เพื่อมานั่งเขียนงาน
อารมณ์ดี ๆ กับเขาบ้าง ✍️
และทั้งห้อง…
เต็มไปด้วยเสียงพิมพ์งาน
โทรศัพท์ตามงาน
ทวงเอกสารกันยันเลิกงาน
เจ้าของเสียงไม่ละความพยายาม
ที่จะชวนทุกคนคุย
น่าเสียดายเหลือเกิน…
สึนามิลูกใหญ่เกินไป! 🌊
จนความรู้สึกของคนเรา
มันร้าวแยกออกจากกัน
ไม่สามารถรองรับมวลน้ำ
ปริมาณมากแบบนั้นได้!
ทำให้ต่างคนต่างเก็บของ
และทยอยเดินออกจากห้อง
บ้างก็คุยกันเรื่องเมื่อเช้า
ฉันเองก็เช่นกัน
เดินออกจากออฟฟิศแล้ว
ถือว่า จบของวันนี้
ช่างมันเถอะ!
จุดมุ่งหมายของฉัน
คือ ร้านกาแฟบรรยากาศดี ๆ
เครื่องดื่มเย็น ๆ อร่อย ๆ
และการพิมพ์เรื่องให้เธออ่านกัน ☕
เอาล่ะ…
เสร็จแล้วอีกหนึ่งเรื่อง
เป็นความหวังเล็ก ๆ
ที่เรื่องของฉันจะเป็นเหมือนเพื่อน
แก้เหงาให้เธอได้ 🤍
ลมลัลลา
คนเล่าเรื่องในมุมเล็ก ๆ
#เรื่องเล่าจากออฟฟิศ
#เจ้าของเสียง
#มนุษย์เงินเดือน
#ทำงานกับคน
#สมาธิหายไปไหน
#ลมลัลลา
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
