1 มี.ค. เวลา 05:40 • ความคิดเห็น
บางคนอยากมีอำนาจเพื่อ
ไม่ต้องถูกควบคุมแต่เมื่อ
ไม่ต้องถูกควบคุมจริงๆละ
กลับพบว่าสิ่งที่หนักที่สุด
คือการควบคุมตัวเอง
คนที่ไม่ต้องการอะไรจาก
ใครดูเหมือนแข็งแรงทว่า
ในความไม่ต้องการนั้นอาจ
ซ่อนความกล้าที่จะยอมรับว่า
“การอยู่ลำพังไม่ได้น่ากลัว
เท่าการฝืนอยู่”
เคยคิดว่าความเงียบนั้นคือ
ความพ่ายแพ้แต่นะบางครั้ง
ความเงียบคือคำตอบที่ไม่
ต้องอธิบายให้คนที่ไม่เห็น
คุณค่าคล้ายกับตะโกนใน
ห้องที่ไม่มีใครอยู่เลย
น่าประหลาดที่คนอ่อนโยน
จริงๆมักเป็นคนที่เดินออกมา
ได้โดยไม่ต้องปิดประตูเสียงดัง
เขาไม่ต่อรองศักดิ์ศรีใดๆ
ไม่จำต้องยืมความสนใจจาก
ใครมาเติมความสำคัญของ
ตัวเองยิ่งในมิติของความรัก
ที่เรากลัวเสียใครไป
เรายิ่งยอมเสียตัวเองก่อน
ทั้งที่ความจริงแล้วคนที่จะ
อยู่เขาไม่จำต้องถูกผูกไว้
และคนที่จะไปต่อให้เรารั้ง
ไว้ก็ไม่เคยจะอยู่
การไม่ต้องการอาจไม่ใช่
ความเย็นชาแต่คืออิสรภาพ
จากการคาดหวังและเมื่อเรา
ไม่คาดหวังเรากลับได้มาก
กว่าเดิม
สุดท้ายความน่ากลัวที่สุด
อาจไม่ใช่การที่ไม่มีใคร
ควบคุมได้แต่คือคนที่รู้ว่า
ตัวเองพอแล้วและเลือกจะ
อยู่หรือไปโดยมิต้องจะขอ
อนุญาตใครเลยต่างหาก
โฆษณา