โลกสองสภาวะ
หากมนุษย์เราไม่ได้มี “ตัวตน” ที่ตายตัว โลกที่เราอยู่ก็เป็นแค่เวทีละครโรงใหญ่ ที่ให้เราได้แสดงบทบาทได้อย่างเต็มที่ ในแต่ละช่วงเวลา ตั้งแต่ต้นจนจบ
บางที..สิ่งที่สำคัญอาจไม่ใช่การรู้ว่าเรากำ ลังสวมหน้ากากใดอยู่ แต่คือการสังเกตที่เราสังเกตได้ว่า “เรารู้ตัวหรือไม่” ขณะที่กำ ลังสวมบทบาท และทำหน้าที่นั้น ๆ
โลกอาจยังคงเป็นเวทีแห่งบทบาท และหน้า ที่ของเรายังคงต้องดำเนินต่อไป คำพูด การแสดงออก ความคาดหวัง อารมณ์ ความรู้สึก ยังคงมีและหมุนเวียนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
แต่ในช่วงสั้น ๆ ระหว่างการแสดงของฉากหนึ่ง กับอีก ฉากหนึ่ง มันมักจะมีช่องว่าง ที่บางเบา ไม่ต้องมีใครมาแสดงบทบาท ทำหน้าที่ ไม่ต้องอธิบาย ไม่ต้องพิสูจน์ ยืนยัน
ความสำเร็จใด ๆ
ช่องว่างเล็ก ๆ ที่มีแต่ความเงียบ ไม่ได้ร้องเรียก ไม่ได้ต้องการให้โดดเด่น และไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียก
เพียงแค่..ให้เราได้ปล่อยวางทุกอย่าง พักทุกสิ่ง ชั่วขณะ ให้เราได้สังเกต สิ่งที่อยู่ลึกกว่าการแสดง บทบาท--ในโลกสองสถานะนี้—ใครกันแน่ที่มีอยู่จริง และใครกันแน่ที่เป็นฉันจริง ๆ
มันเหมือนมีบางสิ่ง
ที่อยู่ลึกกว่าตัวตน
ที่ไม่ต้องการบทบาท
ไม่ได้เป็นความคิด
ไม่ได้เป็นความรู้สึก
ไม่ได้เป็นตัวตน
อย่างที่เคยเข้าใจ
มันเป็นการสัมผัส
ถึงบางสิ่งบางอย่าง
ที่มีแค่“การรับรู้”
ในการเคลื่อนไหว
ของการเป็นตัวตน
ที่คุ้นเคยเท่านั้นเอง
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
