5 มี.ค. เวลา 00:41 • ความคิดเห็น

เวลาที่คนเราพูดโกหกส่วนใหญ่ไม่ใช่เพราะอยากทำร้ายใคร แต่มักเป็นเพราะว่ายังยอมรับความจริงไม่ได้

ความจริงที่หนักเกินไป
หนักเกินกว่าจะยอมรับว่าตัวเองผิด
หนักเกินกว่าจะยอมรับว่าตัวเองล้มเหลว
หนักเกินกว่าจะยอมรับว่าความสัมพันธ์มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
หรือหนักเกินกว่าจะยอมรับว่าเราไม่ได้เก่งอย่างที่คิด
บางคนจึงโกหกเพื่อรักษาภาพลักษณ์
บางคนจึงโกหกเพื่อรักษาความรัก
บางคนจึงโกหกเพื่อรักษาศักดิ์ศรี
แต่ยิ่งโกหก ความจริงก็ยิ่งคอยตามหลอกหลอน
จนสุดท้ายคำโกหกมันก็ย้อนกลับมาทำร้ายอยู่ดี
การยอมรับความจริงไม่ใช่เรื่องง่าย
มันต้องใช้ความกล้า
ต้องกล้ายอมรับว่าเราพลาด
ต้องกล้ายอมรับว่าเรายังไม่ดีพอ
ต้องกล้ายอมรับว่าเราเสียใจ หรือเรากลัว
เมื่อเรายอมรับได้
ความจริงจะไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป
มันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเติบโต
คนที่กล้ายอมรับความจริง
อาจไม่ได้ดูสมบูรณ์แบบ
แต่อย่างน้อย เขาจะไม่ต้องเหนื่อยกับการจำคำโกหกของตัวเอง
ไม่ต้องคอยระแวงว่าจะถูกจับได้
และไม่ต้องแบกความหนักใจความรู้สึกผิดไปตลอดเวลา
ชีวิตไม่ได้ต้องการคนที่ไม่เคยผิดพลาด
แต่ชีวิตต้องการคนที่กล้าซื่อสัตย์กับตัวเอง
เพราะเมื่อเราซื่อสัตย์กับตัวเองได้
เราจะค่อยๆ เข้าใจว่าความล้มเหลวคือบทเรียน
ความผิดพลาดคือครู
และความจริงที่เจ็บปวดคือประตูที่พาเราไปสู่ความเข้มแข็ง
จริงอยู่การยอมรับความจริงอาจทำให้เราต้องเจ็บช้ำ แต่มันแค่ครั้งเดียว
กลับกันการโกหกเพียงครั้งเดียวอาจทำให้เราเจ็บช้ำไปอีกนานเท่านานครับ
โฆษณา