น้ำหนัง ข้าวเกรียบจากหนังที่กำลังจางหายไป
การบริโภคเนื้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเนื้อวัวหรือเนื้อควาย นับว่าเป็นอีกหนึ่งเนื้อที่ได้รับความนิยมในการบริโภคมากในทางภาคเหนือของไทย ซึ่งมีการบริโภคทั้งจิ๊นหรือเนื้อ ไปจนถึงการบริโภคหนังก็มีเหมือนกัน ซึ่งการบริโภคหนังวัวหนังควายนี้ ก็ยกตัวอย่างเช่นการบริโภค “น้ำหนัง” หรือข้าวเกรียบกรอบ ๆ พอง ๆ อย่างหนึ่งที่ว่ากันว่าอร่อยเพลินจนลืมกินข้าวเลยทีเดียว
ถึงแม้จะเป็นอาหารอย่างข้าวเกรียบ ทว่าส่วนผสมของน้ำหนังนั้นมาจากหนังวัวหรือหนังควาย ไม่มีข้าวเป็นส่วนผสมแต่อย่างใด โดยกระบวนการผลิตนั้นจะเริ่มตั้งแต่การต้มหนังความในน้ำเดือด แล้วขูดชั้นหนังกำพร้าและขนออก ก่อนที่จะเผาไฟอีกรอบเพื่อกำจัดขนที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง
จากนั้นจึงนำหนังที่สะอาดแล้วมาเคี่ยวข้ามคืนนานอย่างน้อย 8 ชั่วโมง เพื่อสกัดเจลาตินตามธรรมชาติออกมาจนหลายเป็นของเหลวข้นเหนียวอันเป็นที่มาของชื่อน้ำหนัง จากนั้นจึงเอาทั้งน้ำและเศษหนังไปบดจนละเอียดก่อนที่จะ “หยอด” หรือไล้ให้เป็นแผ่นกลม ๆ บาง ๆ บนแผ่นพลาสติกหรือใบตอง แล้วตากแดดจัดจนแห้งสนิท ซึ่งสามารถเก็บเอาได้นานข้ามปีเลยทีเดียว
แผ่นน้ำหนังที่ได้นี้ เวลารับประทานจะทาน้ำมันให้ทั่วแล้วนำไปย่างไฟอ่อน ๆ จนน้ำหนังค่อย ๆ พองฟูขึ้นจนเหลืองกรอบ กินเล่นเป็นขนมก็อร่อย หรือจะกินกับข้าวเหมือนอย่างแคบหมูก็ได้ ถ้าจะให้ดีก็กินกับน้ำพริกหนุ่มเหมือนกับแคบหมูไปเลย อย่างไรก็ดีทุกวันนี้น้ำหนังก็ค่อย ๆ ลดน้อยลดไปเรื่อย ๆ เนื่องมาจากวิธีการทำที่ต้องใช้เวลาและต้องมีความอดทนสูง ทำให้ผู้ผลิตน้ำหนังในปัจจุบันนี้เหลือน้อยรายลงเรื่อย ๆ
น้ำหนังนับว่าเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมอาหารที่เรียกได้ว่าค่อย ๆ เลือนหายไปเรื่อย ๆ ทั้งนี้ปัจจัยกลับไม่ได้เกิดจากการที่วัตถุดิบนั้นหายาก หากแต่เกิดขึ้นจากการที่กรรมวิธีการทำนั้นต้องใช้เวลาและหาคนสืบทอดได้ยาก ทำให้น้ำหนังเป็นอีกหนึ่งอาหารท้องถิ่นที่น่าอนุรักษ์ไว้อีกอย่างหนึ่งของภาคเหนือด้วย
.
#จานโปรด #น้ำหนัง #อาหารเหนือ #BBL #BangkokBank #ธนาคารกรุงเทพ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
