บันทึกฮุ่ยเซินแล่นเรือจากคามชัตกา (Kamchatka) ถึงมายา เม็กซิโก ระยะทาง 20,000 ลี้ ค.ศ. 499
บันทึกของหลวงจีน ฮุ่ยเซิน (Hui Shen) ในปี ค.ศ. 499
จดหมายเหตุราชวงศ์เหลียง (Liang Shu - 梁書) ของปี ค.ศ. 499 โดย หลวงจีนฮุ่ยเซิน (Hui Shen) การระบุระยะทาง 20,000 ลี้
โดยสรุปแล้ว ฟูซางไม่น่าจะอยู่ในประเทศญี่ปุ่น แต่มีแนวโน้มที่จะอยู่ในทวีปอเมริกามากกว่า
ระยะทางจากจีนไปญี่ปุ่น 8,000 ลี้
อาณาจักรที่มีรอยสักอยู่ห่างจากญี่ปุ่นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือมากกว่า 7,000 ลี้
อาณาจักรฮั่นอันยิ่งใหญ่อยู่ห่างจากอาณาจักรที่มีรอยสักไปทางตะวันออกมากกว่า 5,000 ลี้
และฟูซางอยู่ห่างจากอาณาจักรฮั่นอันยิ่งใหญ่ไปทางตะวันออกมากกว่า 20,000 ลี้
ที่มา : 原文網址：
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
ดังนั้น จากจีนไปญี่ปุ่น ไปยังอาณาจักรที่มีรอยสัก ไปยังอาณาจักรฮั่นอันยิ่งใหญ่ และจากนั้นไปยังฟูซาง มีระยะทางอย่างน้อย = 8,000 +7,000+5,000+20,000 ลี้ =
40,000 ลี้
ดังนั้น ฟูซางควรอยู่ห่างจากจีนมากกว่า 40,000 ลี้
เส้นรอบวงของเส้นศูนย์สูตรของโลกคือ 40,751.6 กิโลเมตร หรือประมาณ 80,000 ลี้ หากเรากำหนดระยะทางมากกว่า 40,000 ลี้ ระยะทางนี้ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าชาวจีนโบราณได้เดินทางไปถึงทวีปอเมริกาแล้ว
ที่มา : 原文網址
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
จากดินแดนต้าฮั่น (Dahan) ไปยัง ฟูซัง (Fusang)
เริ่มต้นจากชายฝั่งตะวันออกของจีน เดินทางต่อไปต้าฮั่น (Dahan) หรือแถบคาบสมุทรคามชัตกา (Kamchatka) เริ่มนับระยะทาง
จากคามชัตกา (Kamchatka)
ข้ามหมู่บ้านเกาะอะลูเชียน (Aleutian Islands)ไปยังชายฝั่งตะวันตกของอเมริกาเหนือ
(เช่น เม็กซิโกหรือแคลิฟอร์เนีย) ระยะทางจะอยู่ในช่วง 8,000 - 10,000 กิโลเมตร ซึ่งใกล้เคียงกับตัวเลข 20,000 ลี้ในบันทึก
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
อ่านบทความ... อักษรจีนโบราณอาจเป็นต้นแบบอักษรมายา
จารึกอักษรเฉียวโถว จีน 8 พันปี,อักษรหยางเสา 6 พันปี คล้ายอักษรมายา และสามก๊กจีน 5,300 ปี
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] จารึกเฉียวโถว จีน 8 พันปี,อักษรหยางเสา 6 พันปี คล้ายอักษรมายา และสามก๊กจีน 5,300 ปี
อักษรมายา 2,300 ปีก่อน[มีอายุระหว่างศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช – คริสต์ศตวรรษที่ 16 หรือ 2,300](https://t1.blockdit.com/photos/2026/01/6961c19faf83810984e594c6_800x0xcover_yBITCyhP.jpg)
จากปักกิ่ง (จีน) ไปยังเกาะซัคคาลิน (รัสเซีย) ระยะทางตรง (ทางอากาศ): ประมาณ 2,200 - 2,330 กิโลเมตร จุดพักก่อนจะถึงคัมชัตคา ดินแดนต้าฮั่น (Dahan)
คาบสมุทรคัมชัตคา
จากดินแดนต้าฮั่น (Dahan)
คาบสมุทรคัมชัตคา (Kamchatka) ของรัสเซีย บันทึกระบุว่าชาวต้าฮั่นไม่มีอาวุธ ไม่ทำสงคราม และมีวัฒนธรรมที่สงบสุข จึงไม่ใช่ชาวฮั่น ประเทศจีน ดินแดนต้าฮั่น (Dahan) อยู่ห่างจากอาณาจักร วอ (ญี่ปุ่น) ไปทางตะวันออกประมาณ 5,000 ลี้ ดินแดนที่อยู่ไกลออกไปทางเหนือและตะวันออก เข้าสู่เขตที่มีกระแสน้ำรุนแรงและสภาพอากาศหนาวเย็นจัด ก่อนจะเชื่อมต่อไปยังหมู่เกาะอะลูเชียน ชนแถบนี้ใช้ หนังสัตว์ หรือ เปลือกไม้ มาทำเป็นเครื่องนุ่งห่มเพื่อกันหนาว
#จดหมายเหตุ เหลียงซู (Liang Shu) ได้บันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับระยะทาง จาก ต้าฮั่น เดินทางไปทางตะวันออกอีก 20,000 ลี้ จะถึง ฟูซัง เป็นระยะทางที่พอดีกับการเลาะชายฝั่งจากคัมชัตคา ผ่านหมู่เกาะอะลูเชียน ไปจนถึงเม็กซิโก
การเดินทางเลาะชายฝั่งจาก คาบสมุทรคัมชัตคา (Kamchatka) ของรัสเซีย ผ่าน หมู่เกาะอะลูเชียน (Aleutian Islands) ไปจนถึง เม็กซิโก
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18-19 รัสเซียใช้เส้นทางนี้เพื่อขยายอิทธิพลและทำการค้า
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
จากดินแดนต้าฮั่น (Dahan)
ตามจดหมายเหตุราชวงศ์เหลียง (Liang Shu - 梁書) ของปี ค.ศ. 499 โดย หลวงจีนฮุ่ยเซิน (Hui Shen) เริ่มนับระยะทาง 20,000 ลี้ จาก ต้าฮั่น (คาบสมุทรคัมชัตคา (Kamchatka) ของรัสเซีย) ฟูซัง (Fusang): 10,000 - 11,500 กิโลเมตร (20,000 ลี้ (里)) หากเป็นการเดินทาง "เลาะชายฝั่ง" ซึ่งต้องอ้อมตามส่วนโค้งของทวีปและหมู่เกาะ ค่าเฉลี่ยในอดีต: 1 ลี้ มักมีค่าประมาณ 576 เมตร
20,000 ลี้ ≈ 11,520 กิโลเมตร
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
ค.ศ. 499
ต้าฮั่น (Dahan) สมัยราชวงศ์เหลียง อาจครอบครองดินแดนแถบ คาบสมุทรคัมชัตคา (Kamchatka) หรือหมู่เกาะทางเหนือของญี่ปุ่น
ฟูซัง (Fusang): ตามระยะทาง 20,000 ลี้ นับจากต้าฮั่น (คัมชัตคา) คาบสมุทรคัมชัตคา (Kamchatka) ไปทางตะวันออก เส้นทางจะบังคับให้ต้องผ่าน หมู่เกาะอะลูเชียน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะเลาะชายฝั่ง
อาจหมายถึงดินแดนใน ทวีปอเมริกา โดยเฉพาะแถบ เม็กซิโก หรือชายฝั่งตะวันตกของอเมริกาเหนือ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
จากดินแดนต้าฮั่น [ไม่ใช่ประเทศจีน] หรือแถบคาบสมุทรคามชัตกา (Kamchatka)
ข้ามหมู่บ้านเกาะอะลูเชียน (Aleutian Islands)
ปัจจุบันอยู่ในความปกครองระหว่างหมู่เกาะคอมมานเดอร์ (Commander Islands) และคาบสมุทรคัมชัตกา (Kamchatka Peninsula) ประเทศรัสเซีย (Russia) และหมู่เกาะอะลูเชียน (Aleutian Islands) โดยเป็นส่วนหนึ่งของ รัฐอะแลสกา (Alaska) ประเทศสหรัฐอเมริกา (United States)
ระยะทางรวมจากคัมชัตคา ถึง เกาะแรกของสหรัฐฯ (Attu): ประมาณ 668 - 695 กิโลเมตร
ประมาณ 1,336 - 1,390 ลี้
Dutch Harbor (จุดหลักในหมู่เกาะอะลูเชียน) ไปยังเมืองในเขตมายา เช่น Cancún หรือโบราณสถาน Chichén Itzá:
ระยะทาง: ประมาณ 7,800 – 8,100 กิโลเมตร
คิดเป็นลี้: ประมาณ 15,600 – 16,200 ลี้
[เขตมายาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของประเทศ]
ต้นฟูซัง: ลักษณะที่ฮุ่ยเซินบรรยายว่ามีหนามและนำเส้นใยมาทำเสื้อผ้าได้ คล้ายกับ ต้นอากาเว่ (Agave) หรือ ต้นกระบองเพชร
บางชนิดในเม็กซิโก
ชาวฟูซังมีอารยธรรม มีตัวอักษร และไม่มีเหล็กใช้
(ใช้ทองแดง เงิน และทองแทน)
สอดคล้องกับอารยธรรมในอเมริกากลาง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
บันทึกระบุว่าเดินทางไปทาง ทิศตะวันออก อย่างต่อเนื่อง ดังนั้น ต้องผ่านญี่ปุ่น, เกาะซัคคาลิน (Sakhalin), หรือคาบสมุทรคามชัตกา ระยะทาง 20,000 ลี้ (ประมาณ 10,000 กิโลเมตร) นั้นไกลกว่าระยะไปญี่ปุ่นหรือซัคคาลินหลายเท่าตัว
(ต้นฟูซัง): ฮุ่ยเซินบรรยายว่าต้นไม้ชนิดนี้มีหนาม แตกหน่อเหมือนหน่อไม้ และชาวบ้านกินผลที่เหมือนลูกแพร์สีแดง ซึ่งตรงกับลักษณะของ ต้นตะบองเพชรลูกแพร์หนาม (Prickly Pear Cactus) ในเม็กซิโกมากกว่าพืชในแถบไซบีเรียหรือญี่ปุ่น
อาณาจักรที่มีระเบียบแบบแผน มีการใช้ทองและเงินแต่ไม่มีเหล็ก ซึ่งคล้ายคลึงกับ อารยธรรมมายาหรือแอซเท็ก ในเม็กซิโกยุคนั้น มากกว่าชนเผ่าเร่ร่อนในคามชัตกา
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
บันทึก 20 000 ลี้ ยืนยันว่าฟูซัง คือเม็กซิโก ซึ่งปลูกต้นฟูซัง
ระยะทาง 20,000 ลี้ที่เป็นตัวเลขเฉพาะเจาะจง
บันทึกของ ฮุ่ยเซิน (Hui Shen) เกี่ยวกับอาณาจักร ฟูซังสอดคล้องสังคมของอารยธรรมเม็กซิโกโบราณ (เช่น มายา หรือช่วงรอยต่อก่อนแอซเท็ก)
กษัตริย์ของฟูซังถูกเรียกว่า "อี่อี่" (I-i) มีชนชั้นขุนนางแบ่งเป็น 3 ระดับ
ตุ้ยลู (Tui-lu), เสี่ยวตุ้ยลู (Little Tui-lu) และ น่าเซ่อ (Na-to-sha)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
เม็กซิโก: อารยธรรมมายามีการแบ่งชนชั้น
กษัตริย์ (Ahau) ขุนนาง (Sahal) และสามัญชน
บทลงโทษและการคุมขัง (Prison System)
บันทึกฮุ่ยเซิน:กล่าวว่าฟูซังไม่มีคุกแบบปิด แต่ใช้ "คุกกลางแจ้ง"
ขุดหลุมหรือสร้างเขตจำกัดบริเวณ
ถ้ามีลูก ลูกผู้ชายจะถูกขายเป็นทาสเมื่ออายุ 8 ปี และลูกสาวเมื่ออายุ 9 ปี
ชาวมายาและกลุ่มวัฒนธรรมในเม็กซิโกไม่มีระบบคุกขังลืม
แต่ใช้การ "เป็นทาสเพื่อชดใช้ความผิด" (Slavery as punishment) และโทษประหาร
บันทึกฮุ่ยเซิน: ระบุว่าชาวฟูซังมี ทอง เงิน และทองแดง จำนวนมาก แต่ "ไม่ให้ราคา" และที่สำคัญคือ "ไม่มีเหล็ก"
เม็กซิโก:ทองและเงิน เพื่อการประกอบพิธีกรรมและเครื่องประดับ ไม่ได้ใช้เป็นสกุลเงินหลัก
ไม่รู้จักการถลุงเหล็ก
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
บันทึกฮุ่ยเซิน: บรรยายว่าชายหนุ่มต้องไปสร้างบ้านอยู่หน้าบ้านหญิงสาวเป็นเวลาหนึ่งปีเพื่อพิสูจน์ตัวก่อนแต่งงาน
เม็กซิโก: ในวัฒนธรรมเมโซอเมริกา เจ้าบ่าวต้องทำงานรับใช้ครอบครัวเจ้าสาว (Bride service)
ญี่ปุ่นหรือเกาหลีรู้จักการใช้เหล็กและมีระบบเงินตรา
พืชตามคำบรรยายในบันทึกของฮุ่ยเซิน กับต้นอากาเว่ (Agave) ของเม็กซิโก ภาพจำลอง โดย นฤพนธ์ เพ็งอ้น
ต้นฟูซัง (ตามคำบรรยายของฮุ่ยเซิน)
ลักษณะลำต้น: บันทึกระบุว่าแตกหน่อออกมาเหมือน "หน่อไม้" ซึ่งชาวบ้านใช้กินเป็นอาหารได้
ใบและเส้นใย: มีใบขนาดใหญ่และแข็งแรงมาก ชาวบ้านจะนำเปลือกหรือเส้นใยมาปั่นเป็นด้ายเพื่อทอเป็น "เสื้อผ้า" และยังใช้ทำ "กระดาษ" สำหรับเขียนหนังสืออีกด้วย
ผล: มีผลคล้ายลูกแพร์แต่มีสีแดง ซึ่งสามารถเก็บไว้กินได้นาน
ต้นอากาเว่ (Agave) ในเม็กซิโก
การทำเสื้อผ้า: ชาวพื้นเมืองเม็กซิโก (เช่น ชาวมายาและแอซเท็ก) ใช้เส้นใยจากใบอากาเว่ (Maguey) มาทอเป็นเครื่องนุ่งห่มที่เรียกว่า Ayate มานานนับพันปี
การทำกระดาษ: เปลือกและเส้นใยของอากาเว่ถูกนำมาทำเป็นกระดาษโบราณที่เรียกว่า "Amatl" ซึ่งใช้บันทึกอักขระภาพ (Codices) ของอารยธรรมเมโซอเมริกา
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
อาหาร: ยอดอ่อนหรือ "ใจกลาง" ของต้นอากาเว่เมื่อนำไปผ่านความร้อนหรือต้มจะมีรสหวานและมีลักษณะการกินคล้ายหน่อไม้ขนาดใหญ่
ผล: พืชตระกูลกระบองเพชรหลายชนิดในพื้นที่เดียวกัน (เช่น Prickly Pear) มีผลสีแดงสดรสหวานคล้ายลูกแพร์ตามที่ฮุ่ยเซินบรรยายไว้
ต้นอากาเว่
ตอบโจทย์ทั้งการทำ เสื้อผ้า กระดาษ และอาหาร ในลักษณะที่ฮุ่ยเซินบันทึกไว้
การทำกระดาษระหว่าง ชาวเม็กซิโกโบราณ (กระดาษอามัตล์ - Amatl) และ เทคนิคของจีน (ที่หลวงจีนฮุ่ยเซินน่าจะคุ้นเคย)
ชาวเมโซอเมริกา (มายาและแอซเท็ก) มีกรรมวิธีที่เน้นการ "ตี" เส้นใยเป็นหลัก
การเตรียม: นำเปลือกในของต้นไม้ (เช่น ต้นมะเดื่อหรือเส้นใยอากาเว่) มาแช่น้ำผสมปูนขาว (Lime) เพื่อให้เส้นใยนุ่มลง
การขึ้นรูป: นำเส้นใยมาวางเรียงซ้อนกันเป็นตารางบนแผ่นหินหรือไม้
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
การทุบ (The Beating): ใช้ "หินทุบกระดาษ" ที่มีร่องทุบไปบนเส้นใยจนแบนราบและประสานกันเป็นเนื้อเดียวโดยไม่ต้องใช้กาว
ผลลัพธ์: กระดาษจะมีความหนา แข็งแรง และมีพื้นผิวที่ขรุขระเล็กน้อย เหมาะกับการเขียนอักขระภาพ (Codices)
เทคนิคกระดาษจีน (สมัยราชวงศ์เหลียง) - แบบไช่หลุน
จีนในยุคของฮุ่ยเซิน (ค.ศ. 499) "ทำเป็นเยื่อละเอียด":
นำวัตถุดิบ (เช่น เปลือกปอ, เศษผ้า, ตาข่ายเก่า) มาต้มกับด่างและบดจนกลายเป็น "เยื่อเหลว" (Pulp) ในอ่างน้ำ
ใช้ "ตะแกรง" ช้อนเยื่อขึ้นมาจากน้ำ เพื่อให้เส้นใยกระจายตัวสม่ำเสมอเป็นแผ่นบาง
ลอกแผ่นกระดาษออกจากตะแกรงแล้วนำไปรีดบนผนังร้อนหรือตากแดดให้แห้ง
กระดาษจะบาง เรียบเนียน และสม่ำเสมอทั่วทั้งแผ่น ซึ่งต่างจากกระดาษแบบทุบของเม็กซิโก
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
เมื่อฮุ่ยเซินไปเห็นชาวฟูซัง (เม็กซิโก) นำเส้นใยจากต้นไม้มาทำให้เป็นแผ่นสำหรับเขียนหนังสือ เขาจึงใช้คำว่า "ฟูซังจื่อ" (扶桑紙 - กระดาษฟูซัง) เพราะมันทำหน้าที่เหมือนกระดาษในจีน แม้กรรมวิธีผลิตจะต่างกัน (เม็กซิโกใช้วิธีทุบ ส่วนจีนใช้วิธีช้อนเยื่อ)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
วิเคราะห์ "อักขระหรือตัวเขียน" ที่ฮุ่ยเซินกล่าวถึงในบันทึก ว่ามีความคล้ายคลึงกับอักษรภาพของชาวมายา
อักษรมายามีลักษณะเป็น "บล็อก" รูปสี่เหลี่ยมที่มีภาพสัญลักษณ์อยู่ภายใน (Logograms)หลวงจีนจากราชวงศ์เหลียงที่คุ้นเคยกับ อักษรจีน (ซึ่งเป็นอักษรภาพเช่นกัน) ย่อมจะจดจำและบันทึกได้ทันทีว่าดินแดนนี้ "มีอารยธรรม" เพราะมีการใช้ตัวอักษรชาวมายาเขียนลงบนกระดาษ
"อามัตล์" (Amatl) ซึ่งทำจากเส้นใยพืชตามที่ปรากฏในรูปฝั่งขวา (Agave Utilization)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
การใช้ตัวอักษรชาวมายาเขียนลงบนกระดาษ
"อามัตล์" (Amatl) ซึ่งทำจากเส้นใยพืชตามที่ปรากฏในรูปฝั่งขวา (Agave Utilization) รูปขวา จำลองภาพโดย นฤพนธ์ เพ็งอ้น
ค.ศ. 499 การที่ฮุ่ยเซินเน้นย้ำเรื่อง "การมีตัวอักษร" เป็นหลักฐานสำคัญที่ตัดความเป็นไปได้ของเกาะซัคคาลิน หรือ คามชัตกา ประเทศรัสเซียออกไป
เพราะชนเผ่าในแถบนั้นยุคนั้นยังไม่มีระบบการเขียนที่เป็นอารยธรรม
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
"ฟู่ซาง" หมายถึง "ทิศตะวันออกไกล สถานที่ที่ดวงอาทิตย์ขึ้น"
ค.ศ. 701 ก่อนหน้านั้น ไม่มีใครเรียกญี่ปุ่นว่า "ดินแดนที่ดวงอาทิตย์ขึ้น" และทุกคนเรียก ญี่ปุ่นว่า "วา" (倭国) มาโดยตลอด
เมืองฟูซางตั้งอยู่ห่างจากราชวงศ์ฮั่นไปทางทิศตะวันออกมากกว่า 20,000 ลี้
อาณาจักรฮั่นอันยิ่งใหญ่ตั้งอยู่ห่างจากอาณาจักรที่มีรอยสักไปทางทิศตะวันออกมากกว่า 5,000 ลี้
ดินแดนแห่งรอยสักตั้งอยู่ห่างจากประเทศญี่ปุ่นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือมากกว่า 7,000 ลี้
อาณาจักรว้า (倭中) ถูกปกครองโดยกษัตริย์แห่งยามาไต (鄀馬台国) ซึ่งอยู่ห่างจากเหลียวตง 12,000 ลี้
ตามบันทึกในหนังสือถงเตียน "อาณาจักรฟูซาง" ที่พระฮุยเฉินกล่าวถึงนั้นอยู่ห่างจากจีนอย่างน้อย 40,000 ลี้ ซึ่งเทียบเท่ากับมากกว่า 13,000 ไมล์ (ประมาณ 20,000 กิโลเมตร)
โดยสรุปแล้ว ฟูซางไม่น่าจะอยู่ในประเทศญี่ปุ่น แต่มีแนวโน้มที่จะอยู่ในทวีปอเมริกามากกว่า
ที่มา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
