ความฝันในหอแดง 81 อารามหลงชุ่ย
หลิวเหล่าเลาค่อยๆ ดื่มเหล้าจนหมดจอกแล้วยังคงถือจอกเพ่งพิจารณา
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “ยังไม่จุใจ ดื่มอีกจอกไหม”
หลิวเหล่าเลารีบบอกว่า “ไม่ไหวแล้ว เมาตายพอดี ข้าเพียงสังเกตว่าลวดลายสวยดี ลำบากยากเย็นกว่าจะแกะเสร็จ”
ยวนยางยิ้มว่า “เหล้าก็ดื่มหมดแล้ว ตกลงจอกนี้ทำจากไม้อะไร”
หลิวเหล่าเลายิ้มว่า “ไม่แปลกที่แม่นางไม่รู้จัก พวกท่านอยู่หลังประตูทองห้องตกแต่ง จะรู้จักตอไม้อะไร พวกเราอยู่กับต้นไม้ทั้งวัน ง่วงยังหนุนนอนต่างหมอน เหนื่อยก็นั่งพักพิง ปีกันดารยังกินประทังหิว ขอข้าดูชัดๆ อีกที”
จ้องอยู่ครึ่งวันจึงว่า
“อย่างที่จวนนี่คงไม่มีของถูก ไม้ดาษดื่นทั่วไปคงไม่เก็บไว้ ถ้าไม่ใช่ไม้หยางก็คงเป็นไม้สนเหลือง”
ทุกคนฟังแล้วพากันหัวเราะ
ยายเฒ่าผู้หนึ่งเดินเข้ามาขอถามแม่เฒ่าเจี่ยว่า
“พวกคุณหนูที่ศาลาหอมรากบัวพร้อมแล้ว เชิญสั่งมาว่าจะให้เริ่มแสดงหรือรออีกสักพัก”
แม่เฒ่าเจี่ยรีบบอกว่า “ข้ากลับลืมเสียได้นี่ บอกให้พวกเขาเริ่มแสดงเลย”
ยายเฒ่ารับคำแล้วกลับออกไปได้สักพัก เสียงปี่ขลุ่ยไพเราะเสนาะหูแว่วข้ามแมกไม้สายน้ำมากับสายลมระรื่นทำให้ปลอดโปร่งเบิกบานจนเป่าวี่อดไม่ได้ยกกามารินสุราหนึ่งจอกยกดื่มรวดเดียวหมดแล้วรินใหม่ พอจะยกดื่ม ก็เห็นหวางฮูหยินอยากดื่มสั่งคนนำสุราไปอุ่น เป่าวี่รีบนำจอกของตนส่งให้หวางฮูหยินจิบไปได้สองคำ สุราอุ่นใหม่มาถึง เป่าวี่จึงกลับไปนั่งที่
หวางฮูหยินถือกาสุราอุ่นลุกจากที่ คนอื่นๆ จึงลุกจากที่ด้วย แม่น้าเซวียก็ลุกขึ้นยืน
แม่เฒ่าเจี่ยรีบสั่งให้หลี่หวาน พี่เฟิ่งไปรับกาสุรามา แล้วว่า
“แม่น้านั่งลงเถิด ทุกคนตามสบาย”
หวางฮูหยินเห็นดังนั้นจึงส่งกาให้พี่เฟิ่งแล้วกลับมานั่งที่
แม่เฒ่าเจี่ยยิ้มว่า “ทุกคนมาดื่มกันสักสองจอก วันนี้ครึกครื้นยิ่งนัก”
ว่าแล้วก็ชูจอกให้แม่น้าเซวีย เซียงหยุน เป่าไช แล้วว่า
“พวกเจ้าพี่น้องก็ดื่มด้วยจอกหนึ่ง น้องหลินของเจ้าดื่มไม่ได้ ก็ละเว้นนาง”
กล่าวจบดื่มของตนเองจนหมดจอก เซียงหยุน เป่าไช ไต้วี่จึงดื่มด้วย
หลิวเหล่าเลาได้ยินเสียงดนตรี บวกฤทธิ์สุรา ครึ้มจนออกท่าร่ายรำ
เป่าวี่ลุกจากที่เดินมาหาไต้วี่ยิ้มว่า
“เจ้าดูท่าทางหลิวเหล่าเลา”
ไต้วี่ยิ้มว่า
“圣乐一奏，百兽率舞
ทิพยดนตรีบรรเลง ส่ำสัตว์ครื้นเครงเริงระบำ
ตอนนี้ก็มาเข้าหูโค”
พวกพี่น้องพากันหัวเราะ
ทันทีที่ดนตรีหยุด แม่น้าเซวียยิ้มว่า
“ดื่มสุรากันแล้ว ก็ออกไปเดินเล่นแล้วค่อยกลับมานั่งใหม่”
แม่เฒ่าเจี่ยกำลังอยากเดินยืดเส้นยืดสาย ทุกคนพากันลุกตามแม่เฒ่าเจี่ยออกมาเดินเล่น
แม่เฒ่าเจี่ยเป็นมัคคุเทศก์พาหลิวเหล่าเลาชมอุทยาน ชี้ชมว่านี่ต้นอะไร นี่หินอะไร นี่ดอกอะไร หลิวเหล่าเลาจดจำไว้ทุกสิ่ง แล้วกล่าวกับแม่เฒ่าเจี่ยว่า
“ใครรู้ได้ว่าไม่เพียงคนพอเข้าเมืองก็ยกฐานะ แม้แต่นกยังยกฐานะด้วย กลายเป็นเฉลียวฉลาดพูดจาได้”
ไม่มีใครเข้าใจ จึงถามว่า “นกอะไรฉลาดขึ้นและพูดจาได้”
หลิวเหล่าเลาว่า “นกในกรงทองบนระเบียงที่ตัวเขียวปากแดงนั่นข้ารู้ว่าคือนกแก้ว แต่เจ้าอีกาดำในอีกกรงนั่น หัวงอกหงอนเป็นหงส์ แล้วยังพูดได้”
ทุกคนเข้าใจแล้วจึงพากันหัวเราะ
(นกเอี้ยงหงอน ดำเหมือนอีกามีหงอนและพูดได้)
สาวใช้มาเชิญให้ไปกินของว่าง แม่เฒ่าเจี่ยว่า
“ดื่มสุราไปสองจอก ยังไม่หิวเลย เอาเถิด ยกมาที่นี่ ให้ทุกคนกินกันตามสบาย”
สาวใช้รับคำ ไปยกโต๊ะเล็กมาสองตัว กล่องอาหารมาสองกล่อง แต่ละกล่องมีอาหารสองอย่าง กล่องแรกเป็นของนึ่ง อย่างหนึ่งเป็นขนมรากบัวบดหน้าน้ำตาลดอกกุ้ยฮวา อีกอย่างเป็นแป้งม้วนลูกสนน้ำมันห่าน กล่องที่สองเป็นของทอด อย่างหนึ่งเป็นเกี๊ยวทอดขนาดราวหนึ่งนิ้ว แม่เฒ่าเจี่ยถามว่า
“ไส้อะไร”
แม่บ้านว่า “ไส้ปู”
แม่เฒ่าเจี่ยขมวดคิ้วว่า “น้ำมันเยิ้มเชียว ใครจะกินได้”
อีกอย่างเป็นแป้งอัดพิมพ์เป็นสารพัดผลไม้ขนาดเล็กนำไปทอดเนย แม่เฒ่าเจี่ยไม่ชอบเช่นกัน
แม่น้าเซวียเลือกก่อนเป็นขนมนึ่งหนึ่งชิ้น แม่เฒ่าเจี่ยเลือกแป้งม้วนมาชิมหนึ่งคำ แล้วส่งครึ่งที่เหลือให้สาวใช้ไป หลิวเหล่าเลาเห็นแป้งทอดรูปผลไม้ละเอียดน่ารัก มีหลายอย่างต่างกัน จึงเลือกชิ้นที่คล้ายดอกโบตั๋น แล้วยิ้มว่า
“พวกสาวสาวฝีมือดีในหมู่บ้านตัดกระดาษยังไม่ได้แบบนี้ น่ากินแต่ก็น่าเสียดาย ว่าจะห่อกลับบ้านไปเป็นแบบให้พวกนาง”
ทุกคนหัวเราะ
แม่เฒ่าเจี่ยยิ้มว่า “ข้าจัดให้นำกลับบ้านหนึ่งกระปุกเลย ท่านลองชิมก่อนตอนที่ยังร้อน”
ทุกคนเลือกคนละสองชิ้น ยายเฒ่าหลิวไม่เคยชิมมาก่อน บวกกับแต่ละชิ้นดูน่ารัก นางกับปั่นเอ๋อเลือกทุกอย่างอย่างละชิ้นสองชิ้น ก็หมดไปครึ่งถาด ที่เหลือพี่เฟิ่งให้แบ่งเป็นสองจานใส่ในหนึ่งกล่องนำไปให้พวกเหวินกวน 文官
แม่นมอุ้มคุณหนูใหญ่ 大姐儿 (บุตรีพี่เฟิ่ง) ออกมา ทุกคนเข้าไปเล่นกับนางสักพัก คุณหนูใหญ่อุ้มส้มโอ 柚子 ไว้เล่น พอเห็นปั่นเอ๋ออุ้มหัตถ์พระพุทธ 佛手 (ส้มมือ) ก็จะเอา พวกสาวใช้จึงมาหลอกล่อขอหัตถ์พระพุทธจากปั่นเอ๋อ คุณหนูใหญ่รอไม่ทันใจจึงร้องไห้งอแง จึงต้องเอาส้มโอไปแลกหัตถ์พระพุทธมาให้ ปั่นเอ๋อเล่นหัตถ์พระพุทธมาครึ่งวันแล้ว ตอนนี้ในมือก็เต็มไปด้วยขนม เห็นส้มโอทั้งกลมและมีกลิ่นหอมจึงเอามาเตะเล่น ไม่เอาหัตถ์พระพุทธแล้ว
พวกแม่เฒ่าเจี่ยดื่มชาเสร็จ ก็พาหลิวเหล่าเลามายังอารามหลงชุ่ย 栊翠庵 เมี่ยววี่ 妙玉 ออกมาต้อนรับนำคณะเข้าไปในลาน ดอกไม้กำลังบานสะพรั่ง
แม่เฒ่าเจี่ยยิ้มว่า “สถานที่ปฏิบัติธรรม พอพวกนางว่างๆ ก็มาตกแต่ง จึงงดงามกว่าที่อื่น”
ว่าแล้วก็เดินต่อมายังห้องนั่งสมาธิ 禅堂 ทางตะวันออก เมี่ยววี่ยิ้มแล้วเชิญเข้าไปข้างใน
แม่เฒ่าเจี่ยว่า “พวกเรากินมาทั้งเนื้อทั้งเหล้า ข้างในนั่นมีองค์พระโพธิสัตว์ เดี๋ยวจะบาป พวกเรานั่งกันที่นี่แหละ เอาชาดีของพวกเจ้ามาให้เราชิมกันคนละถ้วยแล้วพวกเราจะไปกันต่อ”
เป่าวี่สังเกตอากัปกิริยาของเมี่ยววี่ เมี่ยววี่ยกถาดชาใบเล็กลงรักสลักลายดอกไห่ถังปิดทองเป็นอักษร “มังกรฉลองอายุขัย” วางถ้วยชามีฝากระเบื้องห้าสีจากเตาเฉิงเหยา 成窑 ให้แม่เฒ่าเจี่ย
แม่เฒ่าเจี่ยว่า “ข้าไม่ดื่มชาลิ่วอัน 六安茶”
(ชาจากอำเภอลิ่วอัน มณฑลอันฮุย 安徽)
เมี่ยววี่ยิ้มว่า “ข้ารู้ นี่คือชาเหล่าจวินเหมย 老君眉 (คิ้วศาสดา)”
(คิ้วศาสดา คือชาเข็มเงิน 银针 ชามีขนสีเงินจากทะเลสาปต้งถิง 洞庭湖 หูหนาน 湖南)
แม่เฒ่าเจี่ยถามว่า “ใช้น้ำอะไร”
เมี่ยววี่ว่า “น้ำฝนที่รองไว้แต่ปีกลาย”
แม่เฒ่าเจี่ยดื่มไปครึ่งถ้วย ยิ้มแล้วส่งให้หลิวเหล่าเลาว่า
“ท่านลองชิมชานี้ดู”
หลิวเหล่าเลารับมาแล้วซดทีเดียวหมด ยิ้มว่า
“ดีนั้นดีอยู่แต่บางไปหน่อย ถ้าเข้มกว่านี้จะดีมาก”
(ชาเข็มเงิน แทบไร้สีชงอย่างไรก็ไม่เข้ม)
แม่เฒ่าเจี่ยและพวกต่างพากันหัวเราะ
น้ำชาของคนอื่นทั้งหมดใช้ถ้วยกระเบื้องลายนูนมีฝาสีขาวจากเตากวนเหยา 官窑
เมี่ยววี่ดึงปกเสื้อของเป่าไช ไต้วี่ ทั้งสองจึงเดินตามออกมาข้างนอก เป่าวี่ย่องตามมาข้างหลัง เห็นเมี่ยววี่พาทั้งสองเข้าไปในห้องทางปีกอาคาร เป่าไชนั่งลงบนตั่ง ไต้วี่นั่งลงบนเบาะสวดมนต์ของเมี่ยววี่ เมี่ยววี่เองพัดไฟเตาต้มน้ำเพื่อชงชากาใหม่
เป่าวี่ก้าวเข้ามาในห้องยิ้มว่า “พวกเจ้ามาดื่มชากันเป็นการส่วนตัว”
ทั้งสองยิ้มว่า “รีบตามมาแย่งชาดื่มหรือ ที่นี่ไม่มีส่วนของเจ้า”
เมี่ยววี่กำลังจะไปเอาถ้วยชา ก็เห็นศิษย์วัดนำถ้วยใช้แล้วมาจากด้านบนจึงสั่งว่า
“ถ้วยเฉิงเหยา 成窑 ไม่ต้องเก็บ แยกเอาไว้ข้างนอก”
เป่าวี่รู้ทีนางว่า รังเกียจว่าหลิวเหล่าเลาใช้แล้วแปดเปื้อน ไม่ต้องการใช้อีก
เมี่ยววี่หยิบจอกโบราณวัตถุมาสองใบ ใบหนึ่งมีหูมีขาตั้งรินชาให้เป่าไช อีกใบคล้ายบาตรพระใบเล็กทำจากนอแรดรินชาให้ไต้วี่ แล้วนำถ้วยหยกเขียวที่ตนใช้ประจำรินให้เป่าวี่
เป่าวี่ยิ้มว่า “กล่าวกันว่า “โลกธรรมยุติธรรม 世法平等” สองคนนั้นได้ใช้โบราณวัตถุหายากยิ่ง ของข้ากลับเป็นของธรรมดาสามัญ”
เมี่ยววี่ว่า “ธรรมดาสามัญหรือ เกรงว่าที่บ้านเจ้ายังหาของธรรมดาสามัญแบบนี้ไม่ได้”
เป่าวี่ว่า “คำพังเพยว่า “เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม 随乡入乡” มาอยู่ที่นี่เพชรนิลจินดาล้วนเป็นของธรรมดาสามัญ”
เมี่ยววี่ฟังแล้วชอบใจยิ่งนัก จึงค้นเอาถ้วยโบราณแกะจากรากไม้ไผ่มีเก้าเลี้ยวสิบห่วงร้อยยี่สิบข้อมาได้ ยิ้มว่า
“เหลือแต่ถ้วยทะเลใหญ่ใบนี้ เจ้าดื่มได้จุใจแน่”
เป่าวี่ชอบใจว่า “ดื่มได้หมดแน่”
เมี่ยววี่ยิ้มว่า “ถึงเจ้าดื่มได้หมด ข้าก็ไม่มีชาพอให้เจ้าทิ้งขว้าง เจ้าคงเคยได้ยินว่า จอกแรกชิมรสเลิศ จอกสองดับกระหายเหมือนเหมือนกัน จอกสามของม้าลา เจ้าดื่มถ้วยทะเลนี้จะกลายเป็นอะไร”
เป่าไช ไต้วี่ เป่าวี่ฟังจบพากันหัวเราะ
เมี่ยววี่ยกการินใส่ถ้วยทะเล คะเนพอได้หนึ่งจอก เป่าวี่ละเลียดชิมแล้วเห็นว่าหอมละมุนจริง จึงชมไม่ขาดปาก
เมี่ยววี่ท่าทางขึงขังกล่าวว่า “เจ้าได้ดื่มชานี้อาศัยบุญบารมีของทั้งสองท่านนี้ ลำพังแต่เจ้า ข้าไม่เอาให้ดื่ม”
เป่าวี่ยิ้มว่า “ข้าซาบซึ้งยิ่งนัก และไม่นับว่าเจ้ามีน้ำใจ แต่ขอขอบคุณพวกท่านทั้งสอง”
เมี่ยววี่ว่า “ชัดเจนแจ่มแจ้ง”
ไต้วี่ถามว่า “นี่ก็ใช้น้ำฝนเมื่อปีกลายหรือ”
เมี่ยววี่ยิ้มเยาะว่า “คนสามัญอย่างเจ้า แม้แต่น้ำยังแยกแยะไม่ออก นี่เป็นหิมะค้างบนดอกเหมยข้าเก็บมาเมื่อห้าปีก่อนตอนยังอยู่วัดผานเซียง 蟠香寺 บนเขาเสวียนมู่ 玄墓 เก็บใส่ไหสีเขียวเหมือนใบหน้าปีศาจ เสียดายไม่กล้าดื่มจึงฝังดินไว้ เพิ่งเปิดมาใช้เมื่อคิมหันต์ที่ผ่านมา ได้กินเป็นครั้งแรก นี่เป็นครั้งที่สอง เจ้าชิมไม่ออกหรือว่า ใสบริสุทธิ์กว่าน้ำฝนที่รองไว้เมื่อปีกลาย เอามาใช้ได้อย่างไร”
เป่าไชรู้ว่านางมีนิสัยประหลาดจึงไม่พูดอะไรมากและไม่อาจนั่งนาน ดื่มชาเสร็จก็นัดแนะไต้วี่กลับออกมา เป่าวี่ยังคงยิ้มคุยกับเมี่ยววี่ว่า
“ถ้วยชาใบนั้นถึงแม้จะเลอะแล้ว แต่ทิ้งไปเปล่าก็น่าเสียดาย ข้าว่า มิสู้ให้ยายเฒ่าไปเลยดีกว่า นางเอาไปขายก็ยังได้เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง”
เมี่ยววี่ตรองดูแล้วพยักหน้าว่า “เอาเถิด โชคดีที่ข้ายังไม่เคยดื่มจากถ้วยใบนั้น ถ้าข้าเคยใช้มาก่อน ข้าต้องขว้างให้แตกไม่ให้นาง เจ้าอยากให้นาง ข้าก็ไม่สนใจ เจ้าจะเอาไปให้นางก็รีบเอาไป”
เป่าวี่ว่า “แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าคงไม่อยากคุยกับนางเดี๋ยวจะแปดเปื้อน เอามาให้ข้าก็เรียบร้อย”
เมี่ยววี่สั่งให้คนนำมาให้เป่าวี่
เป่าวี่รับถ้วยมาแล้วว่า “ตอนพวกข้ากลับ ข้าจะให้บ่าวหิ้วน้ำมาจากแม่น้ำสักหลายถังเอาไว้ล้างพื้นดีไหม”
เมี่ยววี่ว่า “อย่างนั้นยิ่งดี แต่เจ้าบอกพวกเขาทิ้งถังน้ำไว้ที่ริมกำแพงหน้าประตูผา ไม่ต้องหิ้วเข้ามาข้างใน”
เป่าวี่ว่า “แน่นอน”
เป่าวี่เก็บถ้วยชาใส่ในแขนเสื้อแล้วเอามาฝากไว้กับสาวใช้ในเรือนแม่เฒ่าเจี่ย บอกว่า
“พรุ่งนี้ หลิวเหล่าเลาจะกลับบ้าน เจ้าเอาให้นางด้วย”
สั่งความเสร็จ แม่เฒ่าเจี่ยก็ออกจากห้องมาเตรียมตัวกลับ เมี่ยววี่ไม่คิดจะรั้งไว้ มาส่งหน้าประตูผา แล้วก็ปิดประตูลงกลอนสนิท
ตอนก่อนหน้า : เกมบัญชาสุรา
ตอนถัดไป : คุณหนูใหญ่ได้ชื่อใหม่
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
