ชีวิตดั่งภาพวาด : น้ำหนักของรอยหมึก ( ต่อ )
บนแผ่นกระดาษขาว... ที่เริ่มสากและขรุขระ
คือพื้นที่ว่างให้ " ธุระ " แห่งการวาดได้เขียนถ้อย
น้ำหนักของปลายปากกา... ค่อยๆ กดลงอย่างช้าๆ
ละเลียดหยดหมึกที่หลั่งมา... เป็นเส้นสายที่เฝ้าคอย
บางวรรค ... แผ่วเบาราวละอองในสายลม
เหมือนความสุขที่น่าเชยชม ... แต่กลับจางหายไปง่ายๆ
บางบรรทัด ... ย้ำเน้นจนเนื้อกระดาษแทบปริสลาย
เหมือนความเจ็บปวดที่ทิ้งรอยไว้ ... เป็นแผลเป็นที่งดงาม
" เพราะชีวิตคือการวาด ... ที่ต้องแลกด้วยน้ำหนักมือ
จะจางจืดหรือชัดแจ้ง ... ก็คือเส้นทางที่เราสื่อประสาน
เนื้อกระดาษอาจยับย่น ... แต่รอยหม่นคือหลักฐาน
ว่ากาลเวลาไม่เคยประหาร ... ' ความทรงจำ ' ที่เราตั้งใจวาดมันขึ้นมา "
รอยเกรนในภาพวาด ... คือความชัดเจนที่พร่าเลือน
เป็นเงาที่คอยย้ำเตือน ... ถึงตัวตนที่รุ่นพี่มอบให้
มุมข้างที่สงบนิ่ง ... ซ่อนความไหวเอนของหัวใจ
ในทุกจุดที่กดลงไป ... คือลมหายใจที่กลายเป็นภาพวาด
20 / 3 / 69
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
