พี่ป๊อดคือความภูมิใจของครุศิลป์!
สมัยผมเข้าปี 1 พี่ป๊อดจบปี 4 แต่ยังวนเวียนมานั่งเล่นที่คณะเสมอ ๆ (พี่ป๊อดเป็นพี่รหัสของอ๊อฟ ว๊ากเกอร์ วงผม)
ยุคนั้นค่ายอินดี้นอกกระแสเริ่มมา จำได้ว่าเวลามีงานคณะ เราจะได้กระโดดหน้าเวทีกับเพลง “ลมหายใจ” ที่ดังมากในหมู่เด็กอาร์ต งานคณะเปิดฟลอร์ทีไร จะต้องเห็นพี่ป๊อดขึ้นเวทีมาร้องเพลง กระโดดเย้ว ๆ ส่วนข้างล่างชาวคณะก็ปาร์ตี้กันสุดเหวี่ยง กับประโยค
“จะให้ทำเช่นไร.. ในเมื่อใจยังไม่ลืมภาพเธอ”
แค่ขึ้นเพลงก็ตะโกนกันคอแตก พี่ป๊อดคือความภูมิใจของพวกเราชาวคณะ ที่ร้องเพลงอันโด่งดังนี้
ผมกับพี่สองอยู่ปี 1 ก็กำลังฟอร์มวง “หอยจ๊อ” ขึ้นมาบ้าง เวลาพี่ป๊อดแวะมานั่งเล่นที่โต๊ะไม้ใต้ถุนคณะ พวกผมก็จะโม้ให้แกฟังว่ากำลังจะทำวงกัน แกก็ฟังแล้วให้กำลังใจว่า “พวกนายทำได้แน่” แล้วก็เดินเลี่ยงไป (ฮา)
หลังจากนั้นพี่ป๊อดก็ออกอัลบั้มในนามวงชื่อ “Moderndog” แน่นอน พวกเราต้องรีบซื้ออัลบั้มของพี่ป๊อด ด้วยความตื่นเต้นที่รุ่นพี่คณะได้ออกเทป (สมัยนั้นต้องแกรมมี่กับ RS เท่านั้น) เด็กยุคนั้นซื้อเทปไปก็นอนฟังบนเตียง แกะปกในออกมาอ่าน ฟังซาวด์อะเบาท์กันอย่างเพลิดเพลิน
ผมตื่นเต้นกับบทเพลงทั้งอัลบั้ม รู้สึกเหมือนเปิดโลก มันเจ๋ง ทั้งดีใจไปกับพี่ป๊อด และได้แรงบันดาลใจว่าคนปกติก็ออกอัลบั้มได้ (สมัยนั้นต้องค่ายใหญ่ กลไกการคัดเลือกยากเกินฝัน)
ชอบไปหมด โดยเฉพาะเพลง “กะลา” ที่เป็นภาพจำของผมต่ออัลบั้มนี้ ท่อนหยุดกั๊ก ๆ ในตำนาน (ซ้อมเพลงนี้ทีไร ต้องมีล่มกันไปข้างเพราะท่อนหยุดนี่แหละ) ชอบความตุ่น ๆ ของซาวด์ มันกลม ดิบ ดี จนตกหลุมรักเป็นแฟนเพลงทันที
หลังจากนั้นก็สวมบทเป็น “หัวคะแนน” พยายามลากเพื่อน ๆ รอบข้างมาฟัง พร้อมโพนทะนาว่าวงรุ่นพี่เรานี่โคตรเจ๋ง พกเทปกลับสัตหีบ เอาไปยัดหูเพื่อนให้ฟังและ “ต้องชอบ“ ช่วงนั้นคนยังไม่อินเท่าไหร่ ก็ได้แต่บ้าอยู่คนเดียว
หลังจากนั้นผมกับพี่สองก็กลายเป็นแฟนพันธุ์แท้ยุคแรก ๆ ของ Moderndog วงไปเล่นที่ไหน จะมีพวกผมไปกระโดดเย้ว ๆ หน้าเวทีเสมอ พี่ป๊อดมองลงมาก็พยักหน้าทักทายแบบเอือม ๆ (คงคิดในใจ ไอ้พวกบ้านี่มากันอีกแล้ว อิอิ)
แล้ว Moderndog ก็เริ่มดัง!
เราตามดูวง Moderndog ไปจนได้เรื่อง เกิดเป็น “ปาฏิหาริย์2อย่าง” ขึ้นมา
จำได้ว่า งานลอยกระทงปีนั้น (2537) วงมาเล่นที่คณะนิเทศ จุฬาฯ คณะที่สาวน่ารักที่สุด แถมติดกับครุศิลป์อีก ปกติก็ไม่กล้าเข้าไปแถวนั้นหร๊อก แต่วันนั้นเราบากหน้าฝ่าดงสาว ๆ ไปเพื่อดู Moderndog (เท่านั้น แฮ่ม)
ปาฏิหาริย์ที่หนึ่ง
หูผมไปสะดุดกับวงเปิดที่กำลังเล่นเพลงสามช่า เสียงกลองหนักหน่วงกระแทกกระทั้นสะใจ ตอนนั้นหัวใจพองโต
นี่แหละมือกลองที่เราตามหามานาน!
ที่ไหนได้ อยู่คณะติดกันนี่เอง ถ้าได้มาช่วยตีกลองให้หอยจ๊อ คงเจ๋งแน่
(มือกลองคนนั้นคือ “พี่โน๊ต” หัวหน้าชมรมดนตรีนิเทศ ผู้กลายมาเป็นมือกลอง Paradox ในอัลบั้มแรก)
เราได้มือกลองจากงานนี้
ปาฏิหาริย์ที่สอง
ระหว่างเกาะขอบเวทีดูคอนเสิร์ตอยู่
พี่ป๊อดหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม มองคนดู แล้วพยักหน้าหงึกหงักตามจังหวะเพลง
ทันใดนั้นเอง จิตวิญญาณศิลปินคงปะทุขึ้นมา!
พี่ป๊อดชูขวดน้ำ… แล้วก็สาดกระจายกลางอากาศเป็นสายระยับ
ผมเหม่อมองละอองน้ำที่ลอยละล่องอยู่กลางนภา ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเหมือน
ภาพสโลว์โมชั่น
หยดน้ำตกลงมาเกาะบนหน้าผากผม
ดั่งได้รับน้ำมนต์จากพระสะบัดแปรง
“โอ้… นี่มัน…
สิ่งที่การฟังเพลงอยู่กับบ้านมันให้ไม่ได้
นี่แหละ… เสน่ห์ของการแสดงสด”
ร้องบ้าง หยุดบ้าง ใครจะทำไม
ในระหว่างที่พี่ป๊อดลากเลื้อย กลิ้งเกลือกลงไปนอนดิ้นบนพื้น
ผมเกาะขอบเวที ในใจค้นพบปัญญา
*ทดในใจไว้เลยว่า ถ้ามีโอกาสได้ขึ้นไปเล่นคอนเสิร์ตกับเขาบ้าง สิ่งแรกเลยที่จะทำก็คือ “สาดน้ำ” “ปาของ” หรือทำอะไรก็ได้ เพื่อให้คนดูได้รู้สึกถึงมิติของการแสดงสด คล้ายดูหนังระบบสามมิติ เหมือนที่ผมรู้สึกตอนนี้
เสียงสแนร์กลองหนักแน่นของพี่โป้งดังโป๊ะป๊ะ หวดกระหน่ำ ฟาดฉาบฟาดแฉบ้าคลั่ง ขย่มเก้าอี้ราวกับควบม้า
กีตาร์เสียงประหลาดของพี่เมธี ชวนโลกหมุน อื้ออึง บิดเบี้ยว เกรี้ยวกราด วาว วาว
ถึงจังหวะกลองเร่งเร้าระรัวก่อนเข้าฮุคเพลงบุษบา ปลุกอารมณ์ดิบพร้อมโดด พี่ป๊อดบี้ไมค์ร้องขู่ คำราม ฮืมมม..มม
โป๊ะ! ผึ่ง! ดนตรีฟาดลงฮุค
คนดูแตกฮือ กระโดดดีด ตาเหลือกตาลอย สะบัดหัว
ท่าซอมบี้กุ้งอาละวาด พื้นสะเทือน แหกปากตะโกนพร้อมกันดังลั่น
“บรรจง.. ร้อยเป็นมาลัย
สนุกสุขใจหนักหนา.. อา..ห๋า..
เป็นประจำ ทุกวันเวลา
ไม่เคยเหนื่อยล้า (เอ๊ว..!)
กับม้า..ลาย..(เออววว)”
By ต้า Paradox
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
