ชีวิตดั่งภาพวาด : เงามืดที่ไร้ขอบเขต
บนผืนผ้าใบแห่งชีวิต
เราทุกคนต่างมีความเปราะบางเป็นเส้นร่าง
เป็นรอยดินสอที่บางเบาและพร้อมจะหักโค่น
ในวันที่โลกใจร้าย
ความกลัวเริ่มเข้ามาจับจองพื้นที่
มันกระซิบที่ข้างหูว่า
" สิ่งที่มีอยู่ยังไม่ปลอดภัยพอ "
จากความเปราะบางที่กลัวจะสูญเสีย
เราจึงเริ่มหยิบพู่กันขึ้นมา
เราไม่ได้วาดเพื่อความงามอีกต่อไป
แต่วาดเพื่อสร้างกำแพง
เราเติมสีสันแห่งความต้องการลงไป
จากหนึ่งหยด ... กลายเป็นหนึ่งถัง
จากความต้องการเพื่ออยู่รอด
กลายเป็นการสร้าง ปราสาท แห่งความครอบครองที่ซับซ้อนและไร้ขอบเขต
จิตใจมนุษย์ช่างอัศจรรย์และน่ากลัว
เราสามารถขยายความต้องการให้ใหญ่กว่าโลกทั้งใบ
เราวาดปราสาทที่ซ้อนทับกันอย่างซับซ้อน
แต่ในขณะเดียวกัน... เราก็วาดความโกลาหลและการปะทะกันลงไปที่ฐาน
เราวาด จนสุดขอบเฟรม
เราคิดว่าการเติมสีให้เต็มและสร้างปราสาทที่ยิ่งใหญ่
จะช่วยลบความกลัวและขับไล่ความเปราะบาง
แต่ยิ่งเติม ... ภาพกลับยิ่งหนักอึ้งและอึดอัด
ยิ่งอยากได้ ... เรายิ่งสูญเสียตัวตนไปท่ามกลางความโกลาหลที่เราสร้างขึ้นเอง
นั่นคือด้านที่มืดมิดที่สุด
เมื่อความเปราะบางในใจ
ถูกชโลมด้วยความต้องการอันไร้จุดสิ้นสุด
จนเราลืมไปว่า...
พื้นที่บนผ้าใบมีจำกัด
และชีวิตที่งดงาม
ไม่จำเป็นต้องสร้างปราสาทที่ยิ่งใหญ่
และไม่จำเป็นต้องใช้สีทุกสีในโลก
2 / 4 / 69
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
