น่าจะเป็นผีนังสายล่ะครับ
ญาติโยมนั่งอยู่เป็นกลุ่มต่อหน้าหลวงปู่ชาน ท่าทางดูเครียดๆ
พวกผมจำได้ครับว่านังสายมันตายคาชุดไทยตรงที่ตอนนี้เป็นห้องน้ำโรงเรียนน่ะครับ วิญญาณมันน่าจะยังวนเวียนอยู่แล้วออกมาหลอกพวกเด็กๆ
กำนันคบทำสีหน้าปั้นยาก ไม่เอ่ยปากอะไร
ตอนนี้พวกเด็กๆนอนอยู่โรงพยาบาล ยังไงผมขอนิมนต์หลวงพ่อไปพรมน้ำมนต์ปัดรังควานหน่อยเถิดครับ อ้อ ทั้งที่โรงเรียนด้วยนะครับหลวงพ่อ
อาตมารับปากพวกโยมนะว่าจะไปให้ แต่ยังไงก็ขออนุญาตทางโรงพยาบาลกับโรงเรียนก่อนก็แล้วกันนะ
อิฉันขอแล้วเจ้าค่ะหลวงพ่อ ทั้งโรงพยาบาลทั้งโรงเรียนก็อนุญาต
เป็นงั้นก็ดี เอาเป็นวันอังคารไม่ก็เสาร์หน้าจะดีไหม
ดีครับหลวงพ่อ พวกผมขอบคุณหลวงพ่อมากนะครับ
ญาติโยมทั้งหลายพนมมือแล้วก้มกราบหลวงปู่ชานก่อนจะลากลับกันไป
กำนันคบมองหน้าหลวงปู่ชาน
เขามาขอให้ช่วย ข้าก็ทำเท่าที่ทำได้
ครับหลวงพี่ แต่...?
หลวงปู่ชานไม่ตอบอะไร
ได้แต่จิบน้ำชาแล้วทำหน้านิ่งๆ
มาลีเดินเข้ามาที่ศาลา เจอหมอเต้อ กำนันคบและหลวงปู่ชานนั่งคุยกันอยู่
เมื่อกราบพระประธานกับหลวงปู่แล้วจึงเข้ามาร่วมวงสนทนา
ผมยอมไม่ได้แล้วครับ เล่นเอาเด็กๆผวาไปตามๆกัน คนที่วอร์ดก็ปวดหัวไปหมด
หมอเต้อพูดเสียงดัง ท่าทางขึงขัง
เที่ยวนี้ผมคงต้องบุกถึงรังมันแล้วล่ะครับ พิสูจน์ให้มันชัดเจนไปเลยว่าไผเป็นไผ
ใจเย็นก่อนหมอเต้อ นั่งลงก่อนค่ะ
...
เด็กๆน่ะอาการดีขึ้นแต่ยังผวาอยู่ พวกผู้ปกครองขอให้หลวงปู่ไปพรมน้ำมนต์กับปัดรังควานให้เด็กๆที่วอร์ดเลยน่ะผมเห็นด้วย แต่เรื่องผีนี่สิ ผมว่าจะไปที่โรงเรียน พิสูจน์ให้เห็นชัดๆ
หมอเต้อยังพูดอย่างขึงขัง
ท่าทางหมอจะเอาจริงซะที ผมขอตามคุณหมอไปด้วย อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะทนลูกซองอาบน้ำมนต์กับกระสุนอาคมของผมได้แค่ไหนกัน
ไปกันใหญ่แล้วนะคะพ่อกำนัน หมอเต้อก็อีกคน หลวงปู่คะ
หลวงปู่นั่งนิ่ง ไม่ตอบอะไร
ผมถือว่าหลวงปู่อนุญาตแล้วนะครับ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เราไปจัดการมันดีกว่า เอาให้สิ้นซาก
ดีครับคุณหมอ ผมล่ะคันไม้คันมือมานานแล้ว พวกชาวบ้านจะได้สบายใจด้วย
เดี๋ยวค่ะพ่อกำนัน นั่นมันที่โรงเรียนนะคะ ไม่ใช่ป่าหลังเขา ยิงตูมตามไปมันจะไม่ดีนะคะ
แรงมาก็แรงกลับสิวะอีมาลี ไม่ต้องเสียเวลา
มาลีนั่งงงแต่ก็ไม่ได้ขัดอะไรอีก
อ้าว บอยมาพอดี เดี๋ยวกลับบ้านกับพี่เลยแล้วกัน แม่ให้มาตามน่ะ ถ้ายังไงหนูกับน้องลาหลวงปู่กลับก่อนล่ะค่ะ
พรุ่งนี้นะมาลี ตอน11โมงเช้า อย่าลืมล่ะ
หมอเต้อรีบบอก
อ้าว มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะพี่หมอ?
ก็มันห้องน้ำหญิงที่โรงเรียนนี่ มีแต่มาลีที่เข้าไปได้ พ่อกำนันกับผมเข้าไปได้ที่ไหนกัน อย่าไปสายล่ะ
หมอเต้อสำทับไล่หลัง
ต้นเหตุมันอยู่ที่กระจกห้องน้ำ เด็กๆเล่าให้ฟังว่าพอเข้าห้องน้ำเสร็จหันไปดูกระจกก็เจอกับผีชุดไทย แล้วไม่ใช่คนเดียวนะ ทั้ง5คนเลยล่ะมาลี แถมยังกลางวันแสกๆด้วย
หมอเต้อเล่าไปพลางเช็คอุปกรณ์ที่เตรียมมาไปด้วย
ข้าก็ว่างั้นว่ะมาลี มันเหยียบจมูกคนบ้านเราขนาดนี้ ข้าทนไม่ไหวว่ะ พ่อจะเล่นงานมันให้หนักเลย
กำนันคบตรวจสอบปืนลูกซองคู่ใจของแกอย่างเอาเรื่อง
มาลี เห็นน้าอ่วมแกว่าตรงที่เรายืนอยู่เนี่ยล่ะที่น้าสายแกนอนตายทั้งชุดไทยเลย ใช่ ตรงที่มาลียืนอยู่เลย เออ ตรงนั้นล่ะ
โว้ย นี่มันอะไรกันวะเนี่ย แล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะพี่หมอ มันใช่เรื่องป่ะเนี่ย
มาลีกระโดดหลบแล้วโวยหมอเต้อทันที
ก็บอกแล้วไงว่ามันเป็นห้องน้ำหญิง ผมกับพ่อกำนันหรือบอยกับป๋องเข้าไปได้ที่ไหน มันผิดระเบียบ
แล้วที่ให้ฉันเข้าไปดูผีในกระจกที่ห้องน้ำหญิงนี่มันถูกระเบียบเหรอหมอ?
เอาน่าอีมาลี ตอนนี้มีเอ็งคนเดียวที่เป็นความหวังของพวกเรา รีบๆเข้าเหอะ ใกล้เวลาที่เด็กๆบอกมาแล้ว
หนูก็กลัวผีนะคะพ่อกำนัน ใจคอจะให้หนูเข้าไปจริงๆเหรอ?
เอาน่า ก็แค่แป๊บเดียวเอง เดี๋ยวเอ็งก็เดินปร๋อออกมาแล้ว
มาลีถอนหายใจเฮือกใหญ่
ใกล้เวลาแล้วล่ะ เตรียมนับถอยหลังนะ 2 1 เอาล่ะ มาลีเข้าไปได้เลย
มาลีส่ายหน้าอย่างเซ็งๆแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำหญิงที่ว่า
มันเกี่ยวอะไรกับกูอีกวะเนี่ย คราวที่แล้วก็ปีนหลังคา คราวนี้ก็เข้าห้องน้ำ...
กูกลัวผีนะโว้ยยยยยย.....!
มาลีเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างหวาดๆ
ห้องน้ำดูเงียบกว่าปกติเพราะช่วงนี้ปิดเทอมแล้ว
ต้นไม้ลู่ตามลมเสียงแกรกกราก
แต่แปลกที่ไม่มีเสียงนกหรือแมลงร้องสักตัวให้ได้ยิน มีแค่เสียงฝีเท้าของมาลีที่ค่อยเดินเข้าไปด้านในห้องน้ำเพียงคนเดียว
แล้วมันกระจกบานไหนวะ?
มาลีพึมพัมกับตัวเอง
...
ยังดีที่เป็นกลางวันแถมปิดเทอมอีก ค่อยยังชั่ว
กำนันเอ่ยขึ้น
หมอเต้อนั่งตรวจวัดค่าอะไรบ้างอย่างด้วยเครื่องมือทำเองที่เตรียมมา
เข็มวัดค่าตีขึ้นอย่างฉับพลัน
หมอเต้อมองที่เข็มอย่างตื่นเต้น
มันมาแล้วครับพ่อกำนัน
...
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!
...
กำนันคบวิ่งนำหน้าไปที่ห้องน้ำทันที โดยมีหมอเต้อหอบหิ้วอุปกรณ์วัดค่าวิ่งตามมา
กำนันกระชับปืนลูกซองมั่นเตรียมพร้อม
เข็มวัดยังตีไปที่ค่าสูงเหมือนเดิม
มาลีเดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วกวาดตามองไปทั่วอย่างหวาดๆ
มันเรื่องอะไรของกูอีกวะเนี่ย ต้องมาตามหาผีในห้องน้ำ
กูกลัวผีนะโว้ยยยยยย!
...
มาลีสะดุ้งแล้วหันไปดูต้นทางของเสียง
อ้อ เสียงลมพัดประตูปิดนี่เอง เฮ้อ
...
ทุกอย่างเงียบสงบอย่างไม่น่าเชื่อ
...
ไม่มีอะไรนี่หว่า งั้นกลับเหอะ
มาลีเดินออกจากห้องน้ำด้วยความโล่งอก
...
เสียงในห้องน้ำดังอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิมจนมาลีต้องเดินกลับไปดูอีกครั้ง
...
บนกระจกปรากฎภาพของอะไรบางอย่าง คล้ายชายผ้าสไบสีกระดำกระด่างกับผมยาวสยาย
มาลียืนนิ่งตัวแข็งทื่อ
แล้วค่อยๆทรุดตัวลงนั่งพร้อมกรีดร้องสุดเสียงอย่างเสียขวัญ
ก็นี่ล่ะจ๊ะ มาลีกลัวแทบฉี่ราดเลยล่ะพ่อกำนันพี่หมอ ฮือๆ
มาลีนั่งร้องครางฮือด้วยความกลัวจับใจ
เอ็งว่ามันอยู่ตรงนี้ใช่ไหมวะ
ใช่จ๊ะ
กำนันคบถือปืนเตรียมพร้อมแล้วมองไปที่กระจก
หมอเต้อนั่งดูเข็มที่กระดิกจนแทบเกินขีดที่วัดได้อย่างจดจ่อพร้อมมองไปที่กระจก
เดี๋ยวครับพ่อกำนัน หยุดก่อนครับ
หมอเต้อพูดพร้อมกับวิ่งออกไปที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆห้องน้ำ ขณะที่ทุกคนหยุดชะงักด้วยความสงสัย
ผมว่าแล้ว โลกนี้ไม่มีผีอะไรหรอกครับ
หมอเต้อพูดเหมือนคนได้รับเหรียญรางวัลแข่งขันอะไรสักอย่าง เชิดหน้าด้วยความภูมิใจ
แค่ชายผ้าเก่าๆที่ล้อมต้นไม้เอาไว้ครับหลวงปู่ แถมยังมีพวกไม้ถูพื้นเก่าๆด้วย พอมากองรวมกันเลยดูเหมือนผู้หญิงใส่ชุดไทย แล้วยังกระจกมันสะท้อนภาพพอดีน่ะครับ มันแค่ดูคล้ายๆ แต่เด็กๆคงเห็นไม่ถนัดเลยคิดว่าเป็นผีชุดไทยจริงๆ
ข้าก็ว่าแล้ว ผีเผอมีที่ไหนกัน จริงไหมมาลี
จริงไม่จริงมาลีไม่รู้หรอกคะพ่อกำนัน แค่มันไม่ใช่ผีก็ดีแล้ว
หลวงปู่ชานยิ้มน้อยๆ
ดีแล้วที่ไม่มีอะไร แล้วไอ้ของพวกนั้นน่ะเอาไงต่อล่ะ
เห็นว่าให้ภารโรงเอาไปทิ้งหมดเลยค่ะหลวงปู่ จะได้ไม่มีใครเข้าใจผิดอีก
ก็ดีแล้วล่ะ หมดเรื่องไปที แต่ยังไงอาตมาจะไปที่โรงพยาบาลกับโรงเรียนเหมือนเดิมนะ
ครับหลวงปู่...
มีอะไรอีกล่ะโยมหมอ
ผมยังสงสัยครับว่าทำไมเข็มเครื่องวัดมันถึงได้ดีดค่าขึ้นไปถึงขนาดนั้น
โว้ย มันจะไปมีอะไรล่ะหมอ เครื่องมันโปเกน่ะสิ เครื่องมือหมอมันใช้ได้ที่ไหนกันล่ะ จริงไหมมาลี
มาลีไม่รู้หรอก แค่นี้ก็กลัวแทบฉี่ราดแล้วค่ะ
เอาล่ะๆ กลับไปพักที่บ้านกันก่อนเถอะ ไหนว่าหมอต้องเข้าเวรเย็นนี้ไม่ใช่หรือ แล้วไอ้บอยล่ะ น่าจะได้เวลากลับแล้วมั้งมาลี
เจ้าค่ะหลวงปู่ งั้นมาลีกราบลาหลวงปู่เลยนะคะ
ผมก็ต้องลาหลวงปู่เหมือนกัน ลืมไปเลยว่าต้องเข้าเวรคืนนี้
...
หลวงพี่ครับ...
ว่าไป
ผมผิดศีลข้อมุสา...
มุสาอะไรวะ แค่ผ้ากับไม้ถูพื้นเก่าๆที่เอ็งไปวางไว้เมื่อวันก่อนนี่ ไม่เป็นไรหรอกว่ะ
นั่นมันก็เรื่องนึงครับ
แล้ว?
ปีก่อนสายมันโทรมาหาไอ้อ่วมครับ มันว่ามันสบายดี อยู่กับผัวฝรั่งที่เมืองนอกไม่คิดกลับมาแล้ว
เออๆ ดีๆ มันหมดทุกข์หมดโศกไปได้ก็ดีแล้วล่ะ ถ้าไม่ได้เอ็งกับไอ้อ่วม ป่านนี้มันอาจกลายเป็นผีไปแล้วจริงๆก็ได้
สายมันก็เหมือนน้องผม ส่วนไอ้อ่วมพี่มันก็พวกเรากันเอง ผมน่ะถ้าช่วยได้ก็ช่วย แต่...
เถอะวะไอ้คบ อย่าคิดมากเลย
กำนันคบนิ่งไปพักใหญ่ สีหน้าคล้ายไม่แน่ใจว่าจะพูดดีไหม
มีอะไรอีกหรือวะ?
พวกเขากลับมาอีกแล้วครับหลวงพี่
อะไรนะ?
แค่คราวนี้ไม่ออกมาเหมือนคราวก่อน อยู่แต่ในกระจกห้องน้ำครับ
เอ็งเห็น?
กำนันคบพยักหน้ารับ
หลวงปู่ถอนหายใจยาว
เขาก็อยู่ส่วนเขา เราก็อยู่ส่วนเรา ไม่ข้องแวะกัน เขามาแล้วก็ไป น่าจะเหมือนคราวก่อน อย่าไปยุ่งกับเขาก็แล้วกัน
หลวงปู่สำทับนิ่งๆ
ครับหลวงพี่
กำนันตอบคำแบบไม่ค่อยแน่ใจนัก
...
คืนนี้ไร้แสงจันทร์ประดับฟ้า...
วันนี้ทั้งวอร์ดเด็กดูแจ่มใส หลวงปู่ประพรมน้ำมนต์พร้อมสวดปัดรังควานให้ตามที่ร้องขอมา
ญาติโยมดูดีใจมากเป็นพิเศษ เด็กๆที่ป่วยก็ดูแข็งแรงขึ้น คนที่มาโรงพยาบาลก็เข้ามาขอประพรมน้ำมนต์ด้วย
เรียกขวัญกำลังใจของผู้ป่วยได้ดีนัก
เสร็จจากโรงพยาบาลก็เคลื่อนขบวนไปโรงเรียน
ญาติโยมยกมือสาธุท่วมหัวแม้จะรู้แล้วว่ามิใช่ผี เป็นเพียงผ้ากับไม้ถูพื้นเก่าๆเท่านั้นเอง
เจริญสุข เจริญสุขนะทุกคน ไม่มีเรื่องอะไรแล้วล่ะนะ
หลวงปู่พูดยิ้มๆขณะประพรมน้ำมนต์
ญาติโยมยิ้มอย่างสุขใจ
เมื่อเรียบร้อยแล้วทุกฝ่ายก็แยกย้ายกันกลับ
...
กระจกในห้องน้ำขยับเหมือนถูกสะเทือนด้วยอะไรสักอย่างแล้วกลับเข้าที่เอง
เสียงทุกอย่างเงียบสงัด
...
หมาหอนรับกันเป็นทอดๆในเวลากลางวัน...
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
