ชีวิตดั่งภาพวาด : ตอนที่ 15 - ทางสายกลางในปากกาเวลา
ในวันที่ชีวิตถูกกวาดต้อน
จนไปยืนอยู่ ณ จุดที่ต่ำสุด
ความว่างเปล่าดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่
ผมมองภาพร่างที่ดูซูบผอม
เส้นสายที่ตัดพ้อถึงกาลเวลา
กาลเวลา... ที่ทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์
คือการกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จางหาย
แต่ท่ามกลางการสูญสลาย
ผมกลับค้นพบความลับที่ซ่อนอยู่
ว่าเมื่อเราไม่เหลืออะไรให้ต้องยึดถือ
เราจะพบกับ " ความอิสระ " ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เมื่อเข็มนาฬิกาทำหน้าที่กัดกินตัวตน จนเหลือเพียงเนื้อแท้
จุดที่ต่ำที่สุดจึงกลายเป็นฐานที่มั่นคงที่สุดในการวางพู่กัน
ทางสายกลางไม่ใช่การยืนอยู่บนความว่างเปล่าที่ไร้ความรู้สึก
แต่คือการนั่งนิ่งสงบอย่างสง่า ในขณะ ที่พายุแห่งกาลเวลากำลังหมุนวน
เพื่อประกาศว่า ... ชีวิตที่เหลืออยู่ คือความอิสระที่วาดด้วยมือของเราเอง
การยอมรับคือจุดเริ่มต้น
การปล่อยวางคือทางผ่าน
และการสมดุลใจคือ " ทางสายกลาง "
จากจุดที่เคยไร้แสง
วันนี้ผมจึงวาดความสว่าง
ลงบนรอยแผลที่กาลเวลาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า
ชีวิตดั่งการวาด
บันทึกไว้ในวันที่ลมหายใจมีค่ากว่าทุกสิ่ง
10 / 4 / 69
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
