ชีวิตดั่งภาพวาด : ผืนผ้าใบแห่งความคิดถึง " ( Portrait of a Selling Day )
บนผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่เรียกว่า " ชีวิต "
วันนี้ฉันกำลังลงฝีแปรงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
รับหน้าที่เป็น " คนขายของ " ที่คอยให้บริการลูกค้า
ทว่า ในมุมหนึ่งของภาพวาดนั้น
มีเสียงเพลง " ลมใต้ปีก " แว่วเข้ามา
ราวกับใครบางคนแอบป้ายพู่กันจุ่มสีเทาลงกลางใจ
" อยากไปกินแกงฝีมือเธอ " ประโยคนี้คือพู่กันวิเศษ
มันวาดภาพ แม่ ขึ้นมากลางหน้าผากในเสี้ยววินาที
ภาพร่างขาวดำของความคิดถึงถั่งโถมเข้ามา
ทำให้สมาธิหลุดลอย ... หายใจไม่ออก
เหมือนพู่กันถูกกระชากออกจากมือ
จนอยากจะทิ้งภาพตรงหน้าแล้ววิ่งหายเข้าไปใน " สีดำ " หลังบ้าน
ปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนผืนผ้าใบเป็นรอยพร่า
แต่ฉันจำต้องกลับมาเป็นผู้ชนะในการจัดองค์ประกอบภาพ
เฝ้าหน้าร้านต่อไป แม้จะอยากร้องไห้เพียงใด
ฉันใช้ " สีขาว " ปาดทับความเจ็บปวดไว้ด้วยความพยายาม
เก็บความคิดถึงสุดหัวใจไว้หลังสีหน้าปกติที่แสดงต่อลูกค้า
... เพราะรู้ว่า ถึงแม้เส้นสายความเศร้าจะถูกวาดลงไป
แต่ความงดงามของภาพนี้ คือการที่เรายังมีความคิดถึงที่บริสุทธิ์
ให้ใครสักคนที่เป็น " ลมใต้ปีก " ที่แท้จริง
12 / 4 / 69
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
