เรื่องสั้น: "ช่างภาพประจำบ้าน"
ลินดายืนนิ่ง ให้เท้าจมลงในทรายที่ยังอุ่นจากแดดทั้งวัน เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังซ่าๆ กลบเสียงหัวเราะของเด็กสองคนที่กำลังแข่งกันตีน้ำอยู่ตรงหน้า
คนหนึ่งคือ "ตะวัน" ลูกชายวัยห้าขวบของเธอ อีกคนคือ "มีนา" หลานสาวที่มาฝากเลี้ยงช่วงปิดเทอม
สามวันก่อน เธอเกือบจะไม่ได้พาพวกเขามาทะเล งานกองโตจนล้นโต๊ะ หัวหน้าเพิ่งสั่งแก้งานตอนบ่ายสาม แต่พอตะวันวิ่งมากอดขาแล้วถามว่า "แม่ครับ ทะเลมันเค็มเหมือนน้ำตาหรือเปล่า" แผนทั้งหมดในหัวเธอก็พังทลาย
เธอจึงขับรถสองชั่วโมงมาที่บางแสน หอบเอาความเหนื่อยจากกรุงเทพฯ มาด้วย
ตอนนี้ความเหนื่อยนั้นหายไปหมดแล้ว ละลายไปกับแสงสีส้มทองตรงหน้า
ลินดายกกล้องฟิล์มตัวเก่าที่พ่อเคยใช้ขึ้นมาเล็ง เธอไม่ได้อยากได้รูปที่คมชัดหรือองค์ประกอบสมบูรณ์แบบ เธอแค่อยากเก็บ "เสียง" ไว้ เสียงหัวเราะของตะวันตอนที่คลื่นซัดมาโดนหน้า เสียงมีนาที่ร้องโวยวายแต่ก็ยังไม่ยอมขึ้นจากน้ำ
ในช่องมองภาพ เธอเห็นแค่เงาดำของลูกกับหลาน แต่เธอจำได้ทุกรายละเอียด รอยยิ้มที่กว้างจนตาหยี ผมที่เปียกน้ำจนลู่ติดแก้ม
"แชะ"
เสียงชัตเตอร์ดังเบาๆ กลืนหายไปในเสียงลม
เธอรู้ว่ารูปนี้ถ้าล้างออกมาอาจจะมืดไปหน่อย อาจไม่สวยพอจะลงโซเชียล แต่สำหรับเธอ มันคือรูปที่สว่างที่สุด
เพราะมันคือหลักฐานว่า ในวันที่เกือบจะยุ่งจนลืมใช้ชีวิต เธอเลือกที่จะหยุดเวลาไว้ตรงนี้
เพื่อเป็นช่างภาพประจำบ้าน ที่คอยบันทึกความสุขธรรมดาๆ ของคนที่เธอรักที่สุด
ก่อนจะลดกล้องลง ลินดากระซิบกับทะเลเบาๆ
"ขอบคุณนะ ที่ยังรอ"
บันทึกtime 3:12
18/4/69
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
