ความฝันในหอแดง 91 ยวนยาง
กล่าวถึงพี่เฟิ่ง สิงฮูหยินเรียกพบไม่รู้ว่าเรื่องใด จึงรีบขึ้นรถมาหา พอมาถึง สิงฮูหยินบอกให้คนออกจากห้องให้หมด แล้วกระซิบกระซาบกับพี่เฟิ่งว่า
“ที่เรียกเจ้ามา มีเรื่องลำบากใจอยู่เรื่องหนึ่งที่นายท่าน (เจี่ยเส้อ 贾赦 สามีสิงฮูหยิน) ฝากข้าไว้ ข้ายังไม่รู้จะทำเช่นไร ขอหารือเจ้าก่อน นายท่านนึกพึงใจยวนยาง 鸳鸯 สาวใช้ต้นห้องเหล่าไท่ไท่ ใคร่ได้เป็นอนุ จึงให้ข้าไปขอจากเหล่าไท่ไท่ ถึงจะเป็นเรื่องปกติ แต่ข้ากลัวว่าเหล่าไท่ไท่จะไม่ให้ เจ้ามีวิธีจัดการไหม”
พี่เฟิ่งฟังแล้วรีบตอบทั้งยิ้มว่า
“ข้าเห็นว่า อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนเสียดีกว่า พอยวนยางไม่อยู่ เหล่าไท่ไท่ก็กินข้าวไม่ลงเสียแล้ว มีหรือจะยอมปล่อยนางมา ยิ่งไปกว่านั้น เวลาสนทนากันยามปกติ เหล่าไท่ไท่ยังเปรยถึงนายท่านออกบ่อยว่า
“อายุปูนนี้แล้ว ยังจะมีอนุไปทำไมซ้ายคนขวาคน ข้อแรกคือ ไปตัดอนาคตเด็กสาวเขา ข้อสองคือเสียสุขภาพ ราชการไม่ปฏิบัติ วันวันดื่มเหล้าเคล้าอนุ”
ไท่ไท่ฟังดูแล้วคิดว่า อยากให้นายท่านเป็นเช่นว่าไหม ตอนนี้จักเลี่ยงก็คงไม่พ้น มิเท่ากับให้ไปกระตุกหนวดเสือหรือ ไท่ไท่อย่าได้โกรธ ข้าไม่กล้าไปพูดดอก นอกจากไม่มีทางสำเร็จ กลับหาเหาใส่หัวอีก
นายท่านก็อายุมากแล้ว ทำอะไรควรคิดหน้าคิดหลัง ไท่ไท่ควรเตือนนายท่านดู ใช่ว่ายังหนุ่มอยู่ทำเรื่องนี้ไม่เสียหาย เดี๋ยวนี้ลูกหลานก็มีเป็นโขยง ยังทำเรื่องเช่นนี้จะมีหน้าไปพบใคร”
สิงฮูหยินยิ้มเยาะว่า “คนบ้านใหญ่มีอนุสามคนสี่คนออกมากไป ทำไมพวกเราจะมีไม่ได้ ข้าไปเตือนเขาใช่ว่าเขาจะฟัง ยวนยางถึงจะเป็นคนโปรดของเหล่าไท่ไท่ บุตรคนโตเป็นถึงขุนนางเคราขาวอยากได้เป็นอนุ ไม่แน่ว่าจะถูกปฏิเสธ ข้าเรียกเจ้ามาหารือ เจ้ากลับยกข้ออ้างมาปฏิเสธมากมาย ข้าบอกให้เจ้าออกหน้าหรือ เรื่องนี้ข้าต้องไปเองอยู่แล้ว เจ้าหาว่าข้าไม่คอยเตือน เจ้าไม่รู้นิสัยนายท่านหรือ เตือนไม่ฟังแล้วยังจะกลับหาเรื่องข้าอีก”
พี่เฟิ่งรู้ดีว่า สิงฮูหยินเป็นคนหัวอ่อนและไม่ฉลาด รู้จักแต่เอาใจเจี่ยเส้อเพื่อเอาตัวรอด เรื่องทุกอย่างในบ้านไม่ว่าเล็กหรือใหญ่แล้วแต่เจี่ยเส้อจะจัดการ เว้นแต่เรื่องทรัพย์สินเงินทอง หากมีเข้าออกผ่านมือนางจักต้องถูกหักเอาไว้ก้อนใหญ่โดยอ้างความฟุ่มเฟือยของเจี่ยเส้อเป็นสาเหตุ “ข้าจำต้องมัธยัสถ์ จึงชดเชยไหว” นางไม่วางใจใคร หรือฟังใครทักท้วง ไม่ว่าลูกหลานบ่าวไพร่
พอได้ฟังสิงฮูหยินกล่าวดึงดันเช่นนั้น พี่เฟิ่งรู้ดีว่าทักท้วงไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงยิ้มว่า
“ไท่ไท่กล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก ข้าเพิ่งผ่านโลกมาไม่กี่ปี จะรู้อะไรหนักเบาเท่าไรกัน สำหรับผู้เป็นพ่อแม่แล้ว อย่าว่าแต่สาวใช้เพียงนางเดียว ต่อให้สมบัติมีค่าเพียงไหน ไม่ให้นายท่านแล้วจะให้ใคร ใครจะนินทาอย่างไร ใยต้องใส่ใจ ข้าโง่ไปเอง
ดูอย่างนายรองเหลียน (เจี่ยเหลียน) หากมีวันไหนต้องการสิ่งใดที่นายท่านและไท่ไท่ไม่พึงใจถึงขนาดโกรธจนอยากจับมาโบยให้ถึงตาย แต่พอเห็นหน้าก็ยอมให้ตามประสงค์เหมือนดังเก่า เหล่าไท่ไท่ก็คงทำเช่นเดียวกันต่อนายท่าน (เจี่ยเส้อ)
ข้าเห็นว่า ช่วงนี้เหล่าไท่ไท่มีความสุข หากจะขอก็ขอเสียตอนนี้ เดี๋ยวข้าจะข้ามไปพูดโน้มน้าวเอาไว้ก่อน พอไท่ไท่ไปถึง ข้าจะหาข้ออ้างปลีกตัวมาพร้อมทั้งพาคนอื่นในห้องออกมาให้หมด ไท่ไท่เจรจากับเหล่าไท่ไท่แล้ว หากยอมให้ก็ดีไป หากไม่ให้ก็ไม่เป็นไรเพราะไม่มีใครได้ยิน”
สิงฮูหยินได้ฟังก็ชอบใจ บอกนางว่า
“ตามความเห็นข้า อย่าเพิ่งบอกเหล่าไท่ไท่ก่อน เพราะถ้าท่านบอกว่าไม่ให้ เรื่องนี้ก็จะเป็นอันยุติ ข้าคิดว่าจะไปค่อยพูดค่อยจากับยวนยางก่อน หากนางเขินอาย ข้าจะค่อยๆ ชี้แจงให้นางเข้าใจจนนางไม่โต้แย้งกระไรแล้ว จึงไปบอกเหล่าไท่ไท่ เหล่าไท่ไท่แม้ไม่ยอมแต่คงขัดไม่ได้เพราะเจ้าตัวเต็มใจ ดังคำกล่าวว่า คนไปแล้วมิอาจรั้ง 人去不中留”
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “ไท่ไท่ฉลาดล้ำนัก ไตร่ตรองไว้ถี่ถ้วนยิ่ง อย่าว่าแต่ยวนยางเลย ไม่ว่าใครก็อยากเลื่อนฐานะ ได้เป็นเจ้านายสักครึ่งคนก็ยังดีกว่าเป็นสาวใช้ หรือหากวันหน้าต้องแต่งกับพวกบ่าวด้วยกัน มิแย่กว่าหรือ”
สิงฮูหยินยิ้มว่า “อย่างเจ้าว่าแหละ อย่าว่าแต่ยวนยาง สาวใช้ใหญ่หัวแถวมีใครบ้างไม่เต็มใจ เจ้าข้ามไปก่อน แต่อย่าแพร่งพรายอะไร หลังอาหารเย็น ข้าจะตามไป”
พี่เฟิ่งแอบคิดในใจว่า “ปกติยวนยางเป็นคนน่าหมั่นไส้ ถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่เอาแน่ไม่ได้หรอกว่านางจะยอมหรือไม่ ถ้าข้าข้ามไปก่อนแล้วไท่ไท่ตามไปทีหลัง หากยวนยางยอมก็ดีไป แต่หากไม่ยอม ไท่ไท่เป็นคนขี้ระแวง คงคิดว่าข้าปากสว่างไปก่อนทำให้นางเล่นตัว พอขายหน้าก็พาลโมโหแล้วมาลงที่ข้าคนเดียว มิสู้ไปพร้อมกันดีกว่า ยวนยางจะยอมหรือไม่ ไม่หนักหัวข้า”
คิดดังนั้นแล้วจึงยิ้มว่า
“ก่อนข้ามา ท่านน้าส่งนกกระทามาให้สองตะกร้า ข้าสั่งให้ทอดขึ้นมา ตั้งใจว่าจะรีบนำมาให้ไท่ไท่ทันเป็นอาหารเย็น พอเข้าประตูใหญ่มา เห็นพวกบ่าวหามรถอยู่บอกว่า รถของไท่ไท่หักกำลังนำไปซ่อม ถ้าเช่นนั้นก็นั่งรถข้าไปพร้อมกันดีกว่า”
สิงฮูหยินได้ฟังจึงสั่งคนให้ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า พี่เฟิ่งรีบมาช่วยด้วย แล้วแม่ผัวลูกสะใภ้ก็ขึ้นรถมาด้วยกัน พี่เฟิ่งว่า
“พอไท่ไท่ไปถึงเรือนเหล่าไท่ไท่ หากข้าตามเข้าไปพร้อมกันแล้วเหล่าไท่ไท่ถามว่า ข้ามาทำอะไร กลับไม่เหมาะ มิสู้ไท่ไท่เข้าไปก่อน ข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วค่อยกลับมาใหม่”
สิงฮูหยินฟังแล้วสมเหตุผล จึงมายังเรือนแม่เฒ่าเจี่ยเพียงลำพัง นั่งสนทนาสัพเพเหระสักครู่แล้วทำทีว่าจะไปเยี่ยมหวางฮูหยินที่เรือน เดินออกทางประตูหลัง ผ่านมาทางหน้าห้องนอนของยวนยาง เห็นนางกำลังนั่งเย็บปักอยู่ ยวนยางเห็นสิงฮูหยิน ก็รีบลุกขึ้นยืน
สิงฮูหยินยิ้มว่า “ทำอะไรอยู่ ให้ข้าดูหน่อยว่าดอกไม้ที่เจ้าปักเป็นอย่างไร”
แล้วรับงานเย็บปักในมือนางมาดู ชมว่า
“สวยขึ้นเรื่อยๆ”
แล้ววางงานลง มองประเมินดูยวนยาง เห็นนางสวมเสื้อคลุมสั้นผ้าแพรยกดอกสีรากบัว เสื้อกั๊กผ้าต่วนสีเขียวเข้ม กระโปรงสีเขียวอ่อน เอวคอดไหล่ลู่ ผมดำขลับ ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่ง สองแก้มตกกระเล็กน้อย
ยวนยางเห็นนางจ้องเอาเช่นนั้น รู้สึกเคอะเขินและนึกแปลกใจจึงยิ้มถามว่า
“ไท่ไท่ วันนี้มาธุระอะไรไม่เช้าไม่เย็น”
สิงฮูหยินส่งสายตาให้ผู้ติดตามถอยออกไป แล้วนั่งลงดึงมือยวนยางไว้ยิ้มว่า
“ข้ามาแสดงความยินดีกับเจ้าโดยเฉพาะ”
ยวนยางได้ฟัง พอเดาออกสามส่วน หน้าแดงไม่รู้ตัว ก้มหน้าไม่พูดจา
สิงฮูหยินกล่าวต่อว่า
“เจ้ารู้อยู่ ตอนนี้ข้างกายนายท่านไม่มีใครที่พอวางใจได้ คิดจะหาซื้อตัวมาก็ไม่ค่อยไว้ใจคนกลางว่าจะได้มาสะอาดสะอ้านเพียงไหน นิสัยใจคอก็ไม่รู้ได้ ซื้อตัวมาได้สองสามวัน อาจออกลายอะไรมา
ส่วนเด็กสาวที่เกิดในบ้าน ทั่วทั้งจวนก็หาดีพร้อมได้ยาก ไม่ใช่หน้าตาไม่ดี ก็นิสัยไม่ดี มีดีข้อนี้ก็ขาดข้อนั้น หลังจากนายท่านเฝ้าพิจารณากว่าครึ่งปี ก็เห็นว่าเด็กในบ้านนี้ มีเจ้าที่โดดเด่นที่สุดทั้งรูปร่างหน้าตา กิริยาอาการ การวางตัวต่อผู้อื่น และความน่าเชื่อถือ ล้วนมีพร้อม
นายท่านจึงคิดจะสู่ขอเจ้าจากเหล่าไท่ไท่ไปเป็นอนุ เจ้าไม่ใช่คนใหม่ซื้อเข้ามา ดังนั้น พอไปถึงก็กันหน้า ยกย่องเป็นน้าหญิง 姨娘 ได้เลย เจ้าก็เป็นคนใฝ่ก้าวหน้าอยู่แล้ว ใครใช้ให้นายท่านต้องตาเจ้าเองเล่า ดังคำกล่าวว่า “ทองคำต้องแลกมาด้วยทองคำ 金子还是金子换” เจ้าจะได้สมความปรารถนาของเจ้า ปล่อยให้พวกอิจฉาตาร้อนสิ้นคำนินทา เจ้าตามข้าไปหาเหล่าไท่ไท่กัน”
ว่าแล้วก็จูงมือยวนยางจะออกเดิน
ยวนยางหน้าแดง บิดมือไม่ยอมเดิน สิงฮูหยินคิดว่านางอายจึงว่า
“มีอะไรต้องอาย เจ้าไม่ต้องพูดอะไร แค่ตามข้าไปก็พอ”
ยวนยางยังคงก้มหน้านิ่งไม่ขยับ
สิงฮูหยินว่า “หรือว่าเจ้าไม่เต็มใจ หากไม่เต็มใจก็นับว่าโง่นัก ได้เป็นคุณนายไม่เอา อยากอยู่เป็นสาวใช้ อีกสองสามปีต้องแต่งไปกับพวกบ่าว ก็ยังคงเป็นบ่าวไพร่ เจ้าตามข้ามาเถิด เจ้าก็รู้นิสัยข้าดี ไม่ใช่คนที่จะกีดกันเจ้ากลัวว่านายท่านจะดีต่อเจ้า อีกสักปีเจ้ามีลูกไม่ว่าชายหรือหญิง เจ้าก็เหมือนกับข้า จะเรียกใช้ใครก็ได้ ต่างต้องเชื่อฟัง มีโอกาสดีได้เลื่อนฐานะเป็นนายคน พลาดไปแล้วจะมาสียใจทีหลัง”
ยวนยางเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดจา สิงฮูหยินกล่าวต่อว่า
“ปกติเจ้าเป็นคนตรงไปตรงมา วันนี้ทำไมอ้ำๆ อึ้งๆ มีอะไรก็พูดออกมา ข้าช่วยได้ก็จะช่วย”
ยวนยางยังคงไม่พูด สิงฮูหยินยิ้มว่า
“คงเป็นเพราะเจ้ามีพ่อแม่อยู่ ยังไม่ได้บอกพวกท่าน จึงยังอาย รอให้พวกท่านพูด นี่ก็ถูกต้อง รอข้าไปพูดกับพวกเขา ให้พวกเขามาคุยกับเจ้า มีอะไรก็บอกพวกท่านไป”
กล่าวจบ ก็เดินจากมา ตรงมาหาพี่เฟิ่ง
พี่เฟิ่งผลัดชุดเรียบร้อยแล้ว เห็นในห้องไม่มีคนอื่นจึงเล่าเรื่องให้ผิงเอ๋อฟัง ผิงเอ๋อสั่นหัวยิ้มว่า
“ข้าว่าไม่สำเร็จ พวกเราเคยแอบคุยกันเรื่องทำนองนี้ ฟังจากนางแล้วคงไม่ยอมเป็นแน่ ก็ลองพูดดู”
พี่เฟิ่งว่า “ไท่ไท่ต้องมาหารือข้าที่นี่แน่ ถ้ายวนยางยอมก็แล้วไป แต่หากนางไม่ยอม ฮูหยินคงไม่พอใจ และไม่อยากหน้าเสียต่อหน้าเจ้าแน่ เจ้าไปบอกพวกเราให้ทอดนกกระทาและเตรียมอาหารมื้อเย็น แล้วตัวเจ้าก็หลบไปที่อื่นก่อน คะเนว่านางกลับไปแล้ว เจ้าค่อยกลับเข้ามา”
ผิงเอ๋อไปบอกพวกแม่บ้านตามสั่ง แล้วตัวเองก็หลบไปที่อุทยาน
ทางด้านยวนยาง พอสิงฮูหยินออกจากห้องไปก็คาดเดาได้ว่าต้องมาหารือกับพี่เฟิ่ง สักพักคงให้คนมาตามนาง มิสู้หลบไปที่อื่นดีกว่า จึงมาหาหู่พ่อ 琥珀 แล้วบอกนางว่า
“หากเหล่าไท่ไท่ถามหาข้า บอกว่าข้าไม่สบาย ไม่ได้กินข้าวเช้า ข้าไปเดินเล่นที่อุทยาน เดี๋ยวมา”
หู่พ่อรับคำ
ยวนยางมาถึงอุทยาน คิดไม่ถึงว่าผิงเอ๋อก็มา พอเห็นว่าไม่มีใคร ผิงเอ๋อจึงยิ้มแล้วว่า
“ท่านน้าหญิงคนใหม่มาแล้ว”
ยวนยางฟังแล้วหน้าแดงว่า
“พวกเจ้ารวมหัวกันเล่นงานข้า ข้าจะไปฟ้องเจ้านายของเจ้าบ้างได้เห็นดีกัน”
ผิงเอ๋อเห็นยวนยางโกรธจนหน้าแดง รู้สึกเสียใจที่พลั้งปาก จูงนางไปนั่งบนก้อนหินใต้ต้นเฟิง (เมเปิล) แล้วเล่าเรื่องที่คุยกับพี่เฟิ่งให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
ยวนยางหน้าแดง ยิ้มเยาะผิงเอ๋อว่า
“ข้าคิดว่าพวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน อย่างเช่น สีเหยิน 袭人 หู่พ่อ 琥珀 สู้หยุน 素云 จื่อเจวียน 紫鹃 ไฉ่สยา 彩霞 วี่ช่วน 玉钏 เส้อเยว่ 麝月 ชุ่ยม่อ 翠墨 ชุ่ยหลวี่ 翠缕 ที่ตามไปอยู่กับคุณหนูสื่อ 史姑娘 เข่อเหยิน 可人 กับ จินช่วน 金钏 ที่ตายไป เชี่ยนเสวี่ย 茜雪 ที่ออกไปแล้ว เจ้าและข้า รวมสิบกว่าคนโตมาด้วยกัน พูดคุยกัน ทำอะไรร่วมกันมาตั้งแต่เล็ก ถึงเดี๋ยวนี้โตแล้ว ต่างคนต่างมีงานของตัวเอง ใจข้ายังคงเหมือนเก่า จะพูดจะทำสิ่งใดไม่เคยปิดบังพวกเจ้า
เรื่องนี้ข้าขอให้เจ้าเก็บไว้ในใจ ไม่ต้องไปบอกคุณนายรอง อย่าว่าแต่นายใหญ่อยากให้ข้าไปเป็นภรรยาน้อยเลย ต่อให้ไท่ไท่สิ้นบุญในวันนี้ นายใหญ่ส่งแม่สื่อมาสู่ขอถูกต้องตามธรรมเนียมครบถ้วน ข้าก็ไม่ยินยอม”
ผิงเอ๋อยังไม่ทันจะตอบว่ากระไร พลันมีเสียงหัวเราะดังลั่นมาจากหลังภูเขาจำลองว่า
“เป็นสาวใช้หน้าไม่อาย พูดได้ไม่กระดากปาก”
ทั้งสองสะดุ้งตกใจ รีบลุกมาเดินหาต้นเสียง ที่แท้เป็นสีเหยิน หัวเราะแล้วโผล่หน้ามาถามว่า
“มีเรื่องอะไรกัน เล่ามาให้ข้าฟัง”
ทั้งสามนั่งลงบนก้อนหิน ผิงเอ๋อเล่าเรื่องที่คุยกันก่อนหน้าให้ฟัง สีเหยินว่า
“อันที่จริงเรื่องนี้พวกเราไม่ควรนินทา แต่นายใหญ่เป็นคนมักมากจริงๆ เห็นใครหน้าตาดีหน่อย ก็ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ”
ผิงเอ๋อว่า “ถ้าเจ้าไม่ยินยอม ข้าจะสอนวิธีให้”
ยวนยางว่า “วิธีไหน”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “เจ้าไปบอกเหล่าไท่ไท่ว่า เจ้าปลงใจให้นายรองเหลียนแล้ว นายใหญ่ก็แย่งตัวไปไม่ได้”
ยวนยางถ่มน้ำลายแล้วว่า “อะไรกัน ยังมีหน้ามาพูดอีก วันก่อนเจ้านายของเจ้าก่อกวนจนเป็นเรื่อง วันนี้ยังจะให้เกิดเรื่องซ้ำรอยอีก”
สีเหยินยิ้มว่า “เจ้าไม่เอาทั้งสองคน ข้าว่า เจ้าไปบอกเหล่าไท่ไท่ขอให้ยกเจ้าให้นายรองเป่า นายใหญ่ก็ต้องยอมเลิกราเอง”
ยวนยางยิ่งฟังยิ่งอายและโมโห ด่าว่า
“สองยายม้าดีดกะโหลก ไม่ได้ตายดีแน่ทั้งคู่ คนเขาเดือดร้อน พูดเรื่องจริงจังขอคำปรึกษา กลับเอามาทำเป็นเรื่องเล่น เจ้าทั้งสองคนต่างมีที่พึ่งพา ต่อไปต่างได้เป็นน้าหญิงทั้งคู่แล้ว แต่ข้าว่า เรื่องต่างๆ ในโลกนี้ไม่ได้ดังใจไปทั้งหมดหรอก เผื่อใจไว้บ้าง อย่าหลงระเริงเกินไป”
ตอนก่อนหน้า : พิรุณสารทสายัณห์ริมบัญชร
ตอนถัดไป : เฒ่าหัวงู
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
