บ่ายสามเดือนเมษายน
*เรื่องสั้น: บันทึกของผู้ตรวจการเงา โดย ขนมปัง*
มนุษย์เรียกผมว่าขนมปัง เพราะผมกลม สีขาว มีแต้มน้ำตาลเหมือนไหม้ขอบนิดๆ ผมไม่ติดใจหรอก ขอแค่เขามีผักบุ้งให้ผมทุกเช้าก็พอ
งานหลักของผมเริ่มตอนบ่ายสามโมง
แดดจะแทงผ่านซี่เหล็กตรงระเบียง กลายเป็นเส้นสว่างๆ ทอดลงบนพื้นห้อง ผมเรียกมันว่า "สะพานแสง"
หน้าที่ผมคือเฝ้าสะพานนี้
ไม่ใช่เพราะมันหนีไปไหนได้ แต่เพราะมนุษย์ของผมชอบนั่งอยู่ตรงปลายสะพานแสงพอดี เขาจะเอาแผ่นสี่เหลี่ยมมีแสงออกมาจ้อง นิ้วก็จิ้มๆ บางทีก็ถอนหายใจยาวจนหนวดผมกระดิก
ถ้าผมไม่ไปหมอบตรงนั้น เขาจะลุกเดินไปเดินมา เหมือนหลงทางในบ้านตัวเอง
ดังนั้นผมเลยต้องประจำตำแหน่ง จมูกดุ๊กดิ๊กหนึ่งทีแปลว่า "ตรงนี้ยังปลอดภัยนะมนุษย์" กระพริบตาช้าๆ สองทีแปลว่า "นั่งลงเถอะ ไม่ต้องวิ่งไปไหน"
มีวันหนึ่งสะพานแสงหายไป ห้องมืดทั้งห้อง มนุษย์ผมหายใจแรงมาก มือเย็นเฉียบ
ผมทิ้งตำแหน่งทันที กระโดดขึ้นตักเขา เอาคางเกยไว้ตรงอก ให้เขาได้ยินเสียงท้องผมร้องจ๊อกๆ
จะได้รู้ว่าโลกไม่ได้พัง แค่ไฟดับ และผู้ตรวจการเงายังอยู่
พอสะพานแสงกลับมา ผมก็กลับไปหมอบที่เดิม ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้เขาคิดว่าผมแค่ชอบนอนอาบแดด
ความลับนะ มนุษย์น่ะเปราะบางกว่าแครอทอีก ต้องมีใครสักตัวเฝ้าไว้
และตำแหน่งนั้น ผมจองแล้ว ไม่ให้ใครแย่ง
วันนี้บ่ายสาม สะพานแสงมาตรงเวลา ผมเข้าประจำการแล้ว ส่วนมนุษย์ของผม...อืม ยังนั่งถอนหายใจอยู่ น่าจะต้องใช้ผักบุ้งปลอบใจสองกำ
15:21
27/4/69
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
