เรื่องที่ 1
สวัสดี ฉันชื่อกันตภัทร เรียกสั้นๆ ว่ากันก็แล้วกัน ส่วนนามสกุลไม่ต้องไปรู้หรอก เพราะฉันถูกสร้างขึ้นมาโดยที่คนที่เขียนมันคิดให้แค่นี้
หลายคนที่เข้ามาอาจจะงงทำไมชื่อนี้
ไม่ต้องงงหรอก ชื่อนี้ก็คือชื่อนี้แหละจะไปคิดให้วุ่นวายทำไม จำแค่นี้พอ
เอาเป็นว่าจำฉันไว้ในชื่อนี้ก็พอแล้ว
วันนี้ฉันมีนิทานเรื่องสั้นมาเล่าสู่กันฟัง เรื่องไม่ยาวหรอก สั้นๆ อ่านเพลินๆ นิยายฟีลกู้ดอ่านสนุก มีฉากให้ตื่นเต้นนิดหน่อย
เอาล่ะ ได้เวลาอันสมควรล่ะ หลังจากนี้ก็ขอให้ผู้อ่านทุกคนมีความสุขและสนุกกับนิทานของเจ้ากันนะ บาย
กาลครั้งหนึ่ง ไม่นานมากพึ่งจะเกิดเมื่อปีสองปีนี่เอง
นี่คือแบงค์ ชายหนุ่มอายุ 28 ปี พนักงานบริษัทเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง แบงค์เป็นคนที่ไม่ได้ขยัน ออกจะขี้เกียจด้วยซ้ำ แต่ด้วยความฉลาดและไอคิวที่สูงเกินกว่าคนปกติทำให้ในการทำงานของเขามันเป็นเรื่องง่าย
ในขณะแบงค์ที่กำลังขับรถกลับบ้านจู่ๆ ก็มีโทรศัพท์จากคุณยายอันเป็นที่รัก
“แบงค์เอ้ย วันนี้ว่างมั้ยลูก”
“ว่างครับ กำลังกลับบ้านครับ”
“งั้นแวะไปหาน้องหน่อยลูก น้องเข้าโรงพยาบาล” แบงค์ที่ได้ยินถึงกับขมวดคิ้วปม
ใคร? น้องไหน?
แบงค์เลยถามยายกลับ “น้องไหนครับยาย”
“ก็น้องนีออนไงลูก ตอนนี้น้องพักอยู่โรงพยาบาลเอกชนตรงเลี่ยงเมืองน่ะ ยายก็ไม่รู้ชื่อหรอกเดี๋ยวให้แม่เราส่งที่อยู่ไปให้นะ” พอคุณยายพูดชื่อน้องออกมา แบงค์ก็ขมวดคิ้วปมทันที ก็เพราะน้องนีออนที่คุณยายบอกเป็นน้องรักของเขาน่ะสิ ล่าสุดที่เจอกันถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะเป็นเมื่อปีที่แล้ว
แล้วที่คุณยายบอกว่าน้องเข้าโรงพยาบาลมันหมายความว่าไงกัน ด้วยความสงสัยแบงค์เลยถามคุณยายสุดที่รัก
“น้องเป็นอะไรครับทำไมถึงเข้าโรงพยาบาล”
“น้องเป็นภาวะกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรงน่ะ พึ่งมาหนักเอาตอนโต”
แบงค์ถึงช็อค ใครจะไปคิดน้องสาวที่เขารักและดูแข็งแรงกลับเป็นภาวะกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรงมาโดยตลอด
ยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย
“เดี๋ยวผมรีบไปครับ”
“เอ้อ ขับรถดีๆ นะลูก ฝากทักทายนีออนด้วยนะ”
“ครับยาย”
แบงค์พอได้รับที่อยู่จากแม่ก็รีบขับรถบึ่งตรงไปโรงพยาบาลทันที และด้วยความรีบและความกังวลทำให้เกิดอุบัติเหตุระหว่างการเดินทาง
รถของแบงค์ชนประสานงานกับรถกระบะที่ขับข้ามเลนมา แรงกระแทกให้รถของแบงค์หมุน 360 องศา แอร์แบคเด้งออกมาจากพวงมาลัยกระแทกเข้าใบหน้าเพื่อลดแรงกระแทก
สติของแบงค์แทบเรือนรางภาพตรงหน้าเบลอจนแทบมองอะไรไม่เห็น เขาจะพยายามขยับตัวเงยหน้าจากแอร์แบค
แบงค์ยกมือแตะที่ศรีษะรู้สึกถึงความเย็น พอยกมือมาดูพบว่ามันเป็นเลือด เลือดที่ไหลออกมาจากหัว
“หัวแตก…หรอ”
แบงค์พยายามตั้งสติแล้วค่อยๆ คลานออกจากรถด้วยความลำบาก ไม่นานทั้งตำรวจและรถพยาบาลก็มา รวมทั้งชาวบ้านที่มามุงดูกันด้วย
มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังจนหูอื้อไปหมด
แต่เชื่อไหม ว่าภายในใจของแบงค์ในตอนนี้กลับคิดถึงแค่นีออนน้องสาวของเขาเพียงอย่างเดียว
เขาอยากไปหาน้องสาว อยากเจอน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นปี แบงค์หลับตาตั้งสติแล้วพยุงตัวเองเดินไปหารถพยาบาล เขาต้องจัดการตัวเองให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้ไปหาน้องสาวให้เร็วที่สุด
หึ เจ้านี้ช่างกระตือรือร้นไม่ดูสภาพตัวเองเสียเลย คุณว่ามั้ย?
หลังจากแบงค์จัดการตัวเองและทิ้งทุกอย่างเขารีบบึ่งมายังโรงพยาบาลทันที แบงค์ตรงไปยังห้องไอซียูที่น้องสาวสุดที่รักของเขาพักอยู่ แต่กว่าจะมาถึงก็ปาไป 3 ทุ่มกว่าแล้ว
แบงค์เปิดประตูออกพบกับเด็กสาวอายุ 20 ปี นีออนน้องสาวสุดที่รักที่เขาคิดถึง
“พี่แบงค์” นีออนที่กำลังเหม่อมองวิวด้านนอกหันมาเอ่ยทักชายหนุ่ม
“ไง ไม่เจอกันนานเลยนะ” แบงค์เดินตรงมาหาน้องสาวที่เตียง พร้อมกับยกมือลูบหัวเธออย่างเอ็นดู นีออนแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มหวานส่งให้พี่ชาย
“พี่ไม่มาหาหนูเลย”
“ช่วงนี้พี่ทำงานยุ่งน่ะสิ จะไปเยี่ยมยายยังไม่ได้เลย” นีออนยิ้มอ่อน เธอรู้ว่าพี่ชายคนนี้งานยุ่งขนาดไหน
“ช่างเถอะ แล้วนี่พี่ไปทำอะไรมาทำไมสภาพแย่แบบนี้ล่ะ เกิดอุบัติเหตุหรอ”
“อืม นิดหน่อยน่ะ” แบงค์ไม่อยากบอกว่าจริงๆ เขาเจออุบัติเหตุหนักมา เพราะกลัวว่าน้องสาวที่น่ารักจะเป็นห่วงเอา
แต่ว่านะ…นีออนไม่ใช่เด็กโง่ เธอเป็นเด็กฉลาดและรู้ทันพี่ชายเสมอ
“โกหก” แบงค์ชะงักเล็กน้อยเมื่อถูกน้องสาวจับได้ แต่ก็พยายามเนียนแถ
“จริงๆ เชื่อพี่สิ”
นีออนมองพี่ชายก่อนจเยกยิ้มบางๆ “อ่ะๆ เชื่อก็ได้”
นีออนไม่เชื่อหรอก เชื่อก็โง่ล่ะ เสื้อน้ำเงินของเขายังมีคราบเลือดอยู่เลย แต่ช่างเถอะ เธอก็ขี้เกียจเถียงกับเขา เอาเป็นว่าเชื่อไปก่อนก็แล้วกัน
หลังจากนั้นแบงค์และนีออนคุยเล่นกันไปยาวๆ ยาวจนไม่รู้ว่าตอนนี้มันเที่ยงคืนไปแล้ว
“พี่จะกลับเลยมั้ย” นีออนเอ่ยถามหลังหันมองเข็มนาฬิกาที่ผนัง
“คงต้องกลับแล้วล่ะ ทางคอนโดพี่ยิ่งเปลี่ยวๆ อยู่ด้วย”
“จริงๆ หนูยังไม่อยากให้พี่กลับเลย หนูอยากให้พี่อยู่ต่อ” แบงค์หันมองน้องสาว ก็ใช่ว่าเขาอยากจะกลับเสียหน่อย เขาก็อยากอยู่ แต่รู้สึกว่าไม่สามารถอยู่ได้ หรือจะแหกกฎดีมั้ยนะ
แบงค์ยืนครุ่นคิดก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ “ก็ได้ พี่จะอยู่”
นีออนยกยิ้มอย่างดีใจที่พี่ชายตอบตกลงก่อนจะอ้าแขนกอดพี่ชายอย่างดีใจ ก็นะ ก็น้องสาวสุดที่รักนี่ ขออะไรไปพี่ก็พร้อมทำให้อยู่แล้ว แม้จะต้องนั่งอยู่ในห้องที่อุดอู้นี่ตลอดไปก็ตาม
หลังจากนั้นแบงค์ก็แวะเวียนมาหานีออนตลอดช่วงก่อนทำงานและหลังเลิกงานตลอด 6 วัน และวันนี้เป็นวันที่ 7
แบงค์เดินทางมาเยี่ยมนีออนตั้งแต่เช้าตรู่ตั้งแค่ตี 5 เปิดประตูเข้าไปในห้องไอซียูพบว่านีออนตื่นรอที่เขาอยู่แล้ว ช่างน่ารักเสียจริง
“ตื่นแต่เช้าเลยนะ” นีออนยกยิ้มหวานทันทีที่พี่ชายมา “วันนี้พี่มาเช้าจัง”
“อืม คิดถึงน่ะ” ผู้เป็นน้องสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนนีออนจะอ้าแขนกอดพี่ชาย
“นี่นีออน ตั้งแต่วันนี้พี่จะไม่ได้มาเยี่ยมเราแล้วนะ” นีออนเลิกคิ้วเงยหน้ามองพี่ชาย “จะไปแล้วหรอ”
“อืม” แบงค์ยกมือลูบผมน้องสาวที่กำลังเบะปากเหมือนเด็กน้อย “แต่ก็พยายามจะมาหาแหละ ถ้าว่างนะ”
“อือ ไม่เป็นไร ไว้ว่างๆ ก็ค่อยมาหานะ” แบงค์ยกยิ้ม “อืม จะพยายามนะ”
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พูดคุยกันอีกนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยลากัน “พี่ไปก่อนนะ ดูแลรักษาตัวเองดีๆ ด้วย อย่าเจ็บป่วยอีก เพราะพี่ไม่ได้อยู่ดูแลเราตลอดนะ”
“พูดเหมือนจะลาจากกันเลย”
แบงค์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ยกยิ้มน้อยๆ “ช่างเถอะ เอาเป็นว่าดูแลตัวเองดีๆ ก็แล้วกัน หายไวๆ นะไอ้ตัวแสบ”
“อื้อ เดินทางดีๆ นะ”
“อืม ไปล่ะ”
นีออนมองแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินออกจากห้องไอซียูไป
นีออนกลับมาทำหน้าเรียบเฉยและเหม่อมองวิวด้านนอกหน้าต่างดังเดิม ก่อนอีกหนึ่งชั่วโมงถัดมาพยาบาลจะเปิดห้องเข้ามา
“น้องนีออน วันนี้อาการเป็นยังไงบ้างคะ รู้สึกอึดอัดตรงไหนไหม”
“ก็เรื่อยๆ ค่ะ น่าเบื่อเหมือนเดิม” พี่พยาบาลถึงกับถอนหายใจ ประโยคที่แสนจะเย็นชาอีกแล้ว ก็แหงล่ะ ก็นีออนต้องนอนเบื่ออยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี่มานานตั้งแต่ปีที่แล้วนี่ มันจะน่าเบื่อก็ไม่แปลกหรอก
“เฮ้อ ช่างเถอะ วันนี้พี่มีข่าวดีมากๆ มาบอกค่ะ พอดีมีผู้บริจาคร่างกาย แล้วผลตรวจเนื้อเยื่อกับกรุ๊ปเลือดเข้ากับน้องนีออนได้พอดี ทางคุณหมอประเมินแล้วว่าพร้อมทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ น้องนีออนพร้อมไหมคะ”
“คนที่บริจาคร่างกายชื่ออะไรหรอคะ”
“คุณกชกรน่ะ เห็นว่าเสียชีวิตจากอุบบัติเหตุ”
นีออนยกยิ้มเบาๆ “ค่ะ หนูโอเค”
“ดีเลยค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่จะไปแจ้งให้คุณแม่เซ็นเอกสารยินยอมนะคะ ทำใจให้สบายนะ ไม่ต้องกังวล”
“ขอบคุณค่ะ”
หลังจากวันนั้นนีออนได้เข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ และสามารถกลับมาใช้ชีวิตประจำวันได้ปกติ อาจจะไม่ได้เต็มที่มาก แต่ก็ยังดีกว่านอนอุดอู้ในห้องไอซียูแหละนะ
ผ่านมาสองปี ตอนนี้นีออนอายุ 22 ปีแล้ว และวันนี้นีออนตั้งใจจะมาหาพี่ชายสุดที่รักที่บ้านของเขา
“พี่แบงค์ ไม่ได้เจอกันนานเป็นไงมั่ง สบายดีมั้ย”
“อืม สบายดี แล้วเราล่ะ”
“สบายดี ไม่เจอกันสองปียังอายุยี่สิบแปดเหมือนเดิมเลยนะ” แบงค์ยกยิ้มเบาๆ ให้น้องสาว
“ก็นะ”
“วันนี้หนูเอาเล่มธีสิสมาให้พี่ดูด้วยแหละ แต่พี่คงอ่านไม่ได้หรอก”
“ทำไมล่ะ” นีออนไม่ตอบเพียงแค่ส่งยิ้มให้คนเป็นพี่
“ช่างเถอะ วันนี้หนูแวะมาหาแค่นี้แหละ เดี๋ยวต้องไปสมัครฝึกงานต่อ”
“อืม ขอให้ได้ที่ดีๆ ล่ะ”
“อื้อ บ้ายบายนะ”
นีออนเอ่ยลาพี่ชายก่อนจะเดินออกจากบ้านไปโดยมีสายตาของผู้เป็นพี่คอยส่งน้องสาวจนลับสายตา
และนี่… คือเรื่องราวที่แสนอบอุ่นของพี่น้องคู่นี้
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า….ความเป็นห่วงเป็นเรื่องดี แต่ถ้าสภาพตัวเองไม่ไหวก็อย่าฝืนดันทุรัง เอาตัวเองให้รอดก่อนค่อยไปห่วงคนอื่น ทำเก่งเกินเบอร์ไปสุดท้ายคนที่ลำบากก็คือตัวเอง
ว่าแต่ ปกติห้องไอซียูเขาให้เยี่ยมเวลาไหนบ้างนะ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
