รสชาติที่ ๗ : รสชาติของความคัน (หาเหาใส่หัว)
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงสาวชื่อ "สายพิณ"
เธอไม่ได้เลี้ยงแมว ไม่ได้เลี้ยงสุนัข แต่เธอมีอาชีพที่ไม่มีใครเหมือนคือ
"รับจ้างเลี้ยงเหา" ใช่แล้ว... ฟังไม่ผิด
สายพิณเป็นเจ้าของ "ฟาร์มเหาบนหัว" ที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักร
ใครอยากได้เหาพันธุ์ไหน พันธุ์เน้นคัน พันธุ์เดินเก่ง หรือพันธุ์กระโดดข้ามหัวเพื่อน สายพิณจัดให้ได้หมด!
วันหนึ่ง เจ้าหญิงหน้าบึ้ง ผู้ที่ไม่เคยยิ้มเลยมาทั้งชีวิต เรียกสายพิณเข้าเฝ้าแล้วสั่งว่า
"ข้าเบื่อชีวิตที่ราบเรียบเกินไป เจ้าช่วยเอาเหาที่ 'กวนประสาท' ที่สุดในฟาร์มมาปล่อยบนหัวข้าที ข้าอยากรู้ว่าความวุ่นวายมันเป็นยังไง"
สายพิณยิ้มกริ่ม พลางค่อยๆบรรจงเปิดกล่องไม้เล็กๆ
จัดการหยิบ "ไอ้จิ๋ว" เหาพันธุ์ผสมระหว่างเหาบ้านกับจิ้งหรีด
ปล่อยลงบนกลุ่มผมของเจ้าหญิง
ผ่านไป 5 นาที... เจ้าหญิงเริ่มเสียอาการ มือที่เคยจับคทาเริ่มเปลี่ยนมาจิกหนังศีรษะ ขาที่เคยยืนสง่านิ่งๆ เริ่มสั่นพั่บๆ
เจ้าหญิงวางคทาลง แล้วเริ่มกางแขนเต้นท่า "ไก่ย่างถูกเผา" พร้อมร้องเพลงเสียงหลงหวังจะสลัดไอ้จิ๋วให้หลุด จนทหารทั้งวังนึกว่าเป็นท่ารำใหม่เลยรีบถ่ายคลิปจนกลายเป็นไวรัล!
ในขณะที่เจ้าหญิงกำลังจะขาดใจตายเพราะความอาย ไอ้จิ๋วก็กระโดดลงมาที่มือสายพิณ พร้อมชูป้ายเล็กๆ ว่า:
"ภารกิจเสร็จสิ้น! เจ้าหญิงยิ้มแล้ว (ตอนเต้นท่าไก่ย่างน่ะแหละ) ค่าตัวข้าขอเป็น 'รังแคเกรดพรีเมียม' 2 กิโลกรัมนะจ๊ะ"
เจ้าหญิงหยุดชะงัก หันไปมองกระจกแล้วพบว่าตัวเองกำลังขำจนน้ำตาไหลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ดีมาก! ข้าชอบยิ่งใจนัก... ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าแต่งตั้งให้ไอ้จิ๋วเป็น 'รัฐมนตรีว่าการกระทรวงขยี้หัว' และให้เจ้า สายพิณเป็นที่ปรึกษา ข้าจะมอบรางวัลเป็นรังแคเกรดพรีเมียมจ่ายให้เป็นรายเดือน"
เจ้าหญิงปกครองอาณาจักรมานานเพิ่งได้เข้าใจว่าการมีเหานั้นเป็นอย่างไร
สายพิณได้แต่ยืนยิ้มแห้งๆ มองดูเจ้าหญิงที่ตอนนี้เริ่มกลายเป็น "เจ้าหญิงหัวยุ่ง" ที่มีความสุขที่สุดในโลก พร้อมกับไอ้จิ๋วที่กำลังนั่งไขว่ห้างแทะรังแคอย่างสบายใจบนยอดมงกุฎ
แท้จริงแล้ว สายพิณ ไม่ได้เริ่มอาชีพนี้เพราะอยากได้เงิน
แต่เธอเริ่มเพราะคิดถึงสัมผัสที่อบอุ่นในวัยเด็ก...
เธอจำได้แม่นยำถึงนิ้วมือของแม่ที่ค่อยๆ แหวกเส้นผม จับเหาและรูดไข่เหาออกทีละเส้นอย่างเบามือ จนดูภายนอกเหมือนเด็กผมสะอาดปกติ
แต่ความลับในใจของเธอคือ "ความคันที่แสนสนุก" และความรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีแม่คอยดูแลหัวให้ (แม้บางครั้งจะเป็นการกดหัวลูกใส่กะละมังแล้วโคเลโคเลก็ตาม)
เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ สายพิณพยายามหาเหามาใส่หัวตัวเองอีกครั้ง
เพื่อเรียกความทรงจำนั้นกลับมา แต่เธอก็พบความจริงที่น่าเจ็บปวดว่า
"เหามันเลือกหัว" ราวกับมันมีสัมผัสพิเศษที่รู้ว่าหนังศีรษะของผู้ใหญ่นั้น
"เครียดและซับซ้อน" เกินกว่าที่พวกมันจะอยู่ได้อย่างสบายใจ
พวกมันชอบความไร้เดียงสาและอุณหภูมิที่ใสซื่อของเด็กๆ มากกว่า
สายพิณจึงเปิดฟาร์มนี้ขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อขายความน่ารำคาญ แต่เพื่อส่งต่อ "ไอ้จิ๋ว" ให้กับคนที่โหยหาช่วงเวลาที่หัวใจ (และหนังหัว) เคยเต้นแรงเพราะความคันแบบเด็กๆ
แม้ว่าเราจะเคยได้ยินสำนวนไทยที่ว่า “หาเหาใส่หัว” คือ การรนหาเรื่องเดือดร้อนหรือเรื่องน่ารำคาญใจใส่ตัว แต่สำหรับบางคนที่มีความทรงจำอันแสนอบอุ่นซ่อนอยู่ภายใต้ไรผม... คำนี้อาจมีความหมายที่ต่างออกไป
เพราะในอีกมุมหนึ่ง
“บางครั้งสิ่งที่เราโหยหา ไม่ใช่ความคันของเหา... แต่คือความอบอุ่นจากมือน้อยๆ ของแม่ และช่วงเวลาที่เรายังเป็นเด็กไร้เดียงสา”
ปรุงรสเล่าโดย แยมรสแปลก
#แยมประหลาดแลนด์ #เรื่องสั้น #นิทานกาว #หาเหาใส่หัว #ความทรงจำวัยเด็ก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
