ที่คั่นหนังสือ (Sometimes)
ตอนที่ 0 : พบกันบางบท…
อยู่ในบางเวลา (บทนำพิเศษ)
หนังสือบางเล่ม
ถูกอ่านจบภายในวันเดียว
ในขณะที่บางเล่ม
ยังคงถูกคั่นไว้ที่ หน้าเดิม
เพื่อเฝ้ารอใครบางคน
กลับมาเปิดอ่านมันอีกครั้ง
แม้ไม่อาจรู้เลยว่า
จะมีวันนั้นอยู่ จริงหรือไม่
***
ย้อนไปสิบปีก่อน
บนชั้นสามของอาคาร HB6 ภายในห้องสมุดคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
อากาศที่นี่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นคุ้นเคยของคนรักหนังสือ กลิ่นกระดาษเก่า หมึกจาง และเนื้อไม้ของชั้นวางที่ผ่านการใช้งานมาเนิ่นนาน กับบางคน... กลิ่นเหล่านี้อาจเป็นเพียงความเก่าคร่ำชวนละเลย แต่สำหรับบางคน... มันคือกลิ่นของ “กาลเวลา” ที่ค่อย ๆ ตกตะกอนอย่างน่าหลงใหล
เสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่วอยู่เหนือศีรษะ สลับกับเสียงพลิกหน้ากระดาษ เสียงเลื่อนเก้าอี้ และเสียงปลายปากกาที่แตะลงบนโต๊ะไม้เบา ๆ เสียงเหล่านี้ไม่ได้ทำลายความเงียบเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งขับให้มันเด่นชัดขึ้น คล้ายทุกวินาทีค่อย ๆ ยืดยาวออกไป
แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านหน้าต่างบานสูง ค่อย ๆ ลาดลงบนโต๊ะไม้สักริมผนัง ทิ้งเงากิ่งไม้ไหวระริกลงบนพื้นขัดมันอย่างเชื่องช้า แม้จะเป็นช่วงสอบปลายภาคที่หาที่ว่างได้ยาก แต่ที่นั่งกลับถูกจับจองไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อสร้างมุมเล็ก ๆ ที่แยกตัวออกจากความวุ่นวายรอบด้าน
และที่ตรงนั้น มีนักศึกษาวัยยี่สิบเอ็ดปีสองคนนั่งอยู่
คนหนึ่งคือชวิน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ที่เมื่อยืนเต็มความสูงจะเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรเล็กน้อย ผมสีดำของเขาถูกตัดสั้นอย่างเรียบร้อย แสกกลางหลวม ๆ ปล่อยปอยผมปรกหน้าผากเล็กน้อย คล้ายจัดทรงอย่างไม่ตั้งใจ คิ้วเข้มได้รูปขับให้ดวงตาของเจ้าตัวดูลุ่มลึก และแว่นกรอบสี่เหลี่ยมบางที่สวมอยู่ ก็ช่วยเน้นใบหน้าคมเรียวของเขาให้ดูสุขุมเกินวัย
เขาก้มหน้าจดบันทึกด้วยลายมือที่เป็นระเบียบ ตัวอักษรเรียงตัวเกือบเต็มหน้ากระดาษ เหลือเพียงช่องว่างเล็ก ๆ ด้านล่าง... ที่ยังไร้คำอธิบาย เหมือนถูกตั้งใจเว้นเอาไว้ เพื่อรอบางสิ่ง... ที่สำคัญมากพอจะถูกเขียนลงไปในภายหลัง
ส่วนอีกฝั่งของโต๊ะคือพริ้ม หญิงสาวที่กำลังฟุบหน้าลงกับตำรามานุษยวิทยาเล่มหนา ราวกับใช้กองความรู้หนุนแทนหมอน ร่างเล็กในชุดนักศึกษาของเธอจมหายไปกับเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าตัวโคร่งที่สวมทับอยู่ ชายเสื้อยาวคลุมสะโพกหลวม ๆ ดูคล้ายเด็กที่เผลอหยิบเสื้อของผู้ใหญ่มาใส่เล่น
ชวินจำได้ว่าเธอไม่ได้ใส่มันมาตั้งแต่เช้า พริ้มเพิ่งเดินเข้ามาในห้องสมุดเมื่อชั่วโมงก่อน... พร้อมกับเสื้อตัวนั้น เด็กมหาวิทยาลัยเชียงใหม่แทบทุกคนรู้ดีว่า เสื้อช็อปวิศวะบนไหล่ของผู้หญิงคนหนึ่ง มักไม่ได้เป็นของเธอ
ชวินเองก็รู้ แต่เขาเลือกจะ พับคำถามนั้นเก็บไว้ในความเงียบ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตราคณะบนอกเสื้อเพียงครู่ ก่อนจะเลื่อนกลับไปยังใบหน้าของหญิงสาวที่หลับใหลอยู่ หน้าม้าของพริ้มปรกลงมาจนเกือบปิดตา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง แก้มข้างหนึ่งมีรอยกดจาง ๆ จากขอบหนังสือ และขนตาก็เรียงตัวทาบลงเหนือรอยนั้นพอดี ภาพเล็ก ๆ นั้นนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มโดยไม่ต้องการคำอธิบายใดเพิ่มเติม
แล้วสายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง... รอยหมึกสีน้ำเงินเล็ก ๆ ที่เลอะอยู่ตรงปลายนิ้วก้อยของเธอ สำหรับชวิน มันไม่ใช่ความสกปรก แต่มันคือ หลักฐานของความพยายาม ว่าผู้หญิงคนนี้... ต่อสู้กับโลกมากกว่าที่เธอมักจะบ่นออกมา และนั่นเองที่ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ไหวแล้วชวิน...” เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากกองหนังสือ “สมองพริ้มเหมือนไฟล์พังไปแล้ว... จะลบก็ไม่ได้ จะเปิดก็ไม่ออก รีสตาร์ตก็ยังไม่หาย... ช่วยด้วยจ้า...”
พริ้มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จังหวะเดียวกับที่แสงแดดตกกระทบแก้มของเธอพอดี เธอบิดตัวเล็กน้อย ก่อนจะล้วงที่คั่นหนังสือลายดอกฟอร์เก็ตมีน็อตสีฟ้าสดออกมาจากกระเป๋า แล้วสอดมันลงในหนังสืออย่างลวก ๆ
“จบแล้ว...” เธอพึมพำ “เราต้องไปใช้ชีวิตในออฟฟิศกันจริง ๆ เหรอเนี่ย”
ชวินเงยหน้ามอง หญิงสาวที่ยกมือนับนิ้วเหมือนกำลังเรียงภาพอนาคตในหัว แต่เขาไม่ได้ตอบอะไร
“ต้องใส่ส้นสูง ใส่กระโปรงแคบ ๆ นั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมทั้งวัน... แค่คิด พลังชีวิตก็ติดลบแล้วล่ะ” พูดจบ เธอก็ฟุบลงไปกับกองหนังสืออีกครั้ง เหมือนคนที่ยอมแพ้ให้กับโลกไปชั่วคราว
ชวินวางปากกาลง มองเธออยู่ครู่หนึ่ง “งั้นถ้าเลือกได้จริง ๆ... พริ้มอยากทำอะไร”
คำถามนั้นเหมือนกดสวิตช์บางอย่าง พริ้มยันตัวขึ้น เท้าคางมองเขา ดวงตากลมใสพลันสว่างวาบ รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นจนตาหยี เป็นรอยยิ้มที่ชวินรู้ดีว่า ต่อให้เขาสอบผ่านอีกกี่วิชา หรือได้เกรดเอมากแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรทำให้เขารู้สึก “สำเร็จ” ได้เท่ากับภาพตรงหน้านี้อีกแล้ว
“พริ้มอยากมีร้านหนังสือเล็ก ๆ ที่เชียงใหม่นี่แหละ” เธอพูดช้า ๆ เหมือนกำลังวาดภาพบางอย่างขึ้นกลางอากาศ “ไม่ต้องใหญ่เลยนะ แค่มีชั้นไม้สนสีเข้ม ๆ มีเก้าอี้หวายนุ่ม ๆ แล้วก็มีมุมเงียบ ๆ ให้คนนั่งอ่านหนังสือได้ทั้งวัน” เธอเว้นจังหวะ มองหน้าเขา ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย “แล้วก็มีกลิ่นกาแฟดริปหอม ๆ ที่โชยไปถึงหน้าร้าน...”
เธอยิ้มกว้างเมื่อพูดจบ “พริ้มจะเรียกร้านนั้นว่า... ‘เพียงครา’ ดีไหม?”
“แบบว่า... เพียงคราหนึ่งที่ได้หยุดพักจากโลกวุ่นวายข้างนอก และเพียงคราหนึ่ง... ที่ได้กลับมาเป็นตัวเอง”
“เพียงครา...” ชวินทวนคำเบา ๆ ก่อนจะก้มลงเขียนมันลงในช่องว่างของสมุด ด้วยตัวอักษรเรียบง่ายแต่หนักแน่น เหมือนไม่อยากปล่อยให้มันเลือนหายไป
“ใช่!” พริ้มพยักหน้า “แล้วเราก็มานั่งคุยกันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องมีข้อสอบ ไม่ต้องมีเดดไลน์ มีแค่หนังสือกับกาแฟก็พอ...” เธอหัวเราะเบา ๆ “ฟังดูเหมือนฝันลม ๆ แล้ง ๆ เนอะ แต่พริ้มอยากมีจริง ๆ นะ”
จบประโยคเธอก็ก้มกลับไปที่หน้าหนังสือ ราวกับสิ่งที่เพิ่งพูดออกมาเป็นเพียงบทสนทนาคั่นเวลาทั่วไป โดยไม่รู้เลยว่า คำธรรมดาเหล่านั้น กำลังถูกชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงหน้าเก็บรักษาเอาไว้อย่างจริงจัง
ทันใดนั้น... ครืด... เสียงท้องร้องเบา ๆ ดังขึ้น
พริ้มกุมท้องตัวเองแล้วหัวเราะแห้ง ๆ “หิวแล้วอะชวิน กี่โมงแล้วเนี่ย”
ชวินพลิกข้อมือดูนาฬิกาก่อนตอบ “บ่ายสองห้าสิบแปด”
“ไม่ใช่แล้ว!” พริ้มเงยหน้ามองนาฬิกากลมบนผนัง “สามโมงแล้วต่างหาก ว่าแต่ ยังใช้นาฬิกาเรือนนี้อยู่อีกเหรอ เรือนที่พริ้มให้ตอนปีหนึ่งใช่ไหม?”
ชายหนุ่มพยักหน้า “อือ”
“ชวินนี่รักษาของจริง ๆ นะ” เธอยิ้มขำ “แต่มันเดินช้าไปตั้งสองนาที ทำไมไม่ปรับล่ะ”
ชวินมองเข็มวินาทีที่กวาดผ่านหน้าปัดอย่างสม่ำเสมอ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ก็มันยังดีอยู่... ไม่จำเป็นต้องรีบให้มันเดินทันโลกก็ได้”
พริ้มส่ายหน้า “แปลกคน... ไปเร็ว หิวแล้ว”
หญิงสาวลุกขึ้นรวบหนังสือเข้าอ้อมแขนแล้วเดินนำออกไป โดยไม่ทันสังเกตว่า ที่คั่นหนังสือลายดอกฟอร์เก็ตมีน็อต ที่เธอสอดไว้ลวก ๆ ค่อย ๆ หลุดออกจากขอบกระดาษ มันพลิกตัวกลางอากาศช้า ๆ ก่อนจะร่วงลงบนโต๊ะไม้สักอย่างเงียบเชียบ โดยที่เจ้าของ... ไม่หันกลับมามอง
ชวินเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา ภาพดอกไม้สีฟ้าเล็ก ๆ วางนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา เขาประคองมันไว้อย่างระมัดระวัง ราวกับพยายามกักเก็บไออุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนจะสอดมันเก็บไว้ในสมุดของตัวเอง เขาให้ความสำคัญกับสิ่งที่ถูกลืม เหมือนมันคือเครื่องหมายของช่วงเวลาที่เขาไม่อยากให้ผ่านไป
จากนั้นจึงก้มลงจดบันทึกประโยคสุดท้าย ด้วยลายมือหนักแน่นกว่าครั้งไหน
จากนี้ไป... เขาจะไม่ได้อ่านหนังสือเพื่ออนาคตของตัวเองเพียงอย่างเดียว แต่จะค่อย ๆ สะสมก้อนอิฐทีละก้อน เพื่อสร้างสถานที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง สถานที่ที่มีชื่อว่า “เพียงครา”
บ้านที่เขาหวังลึก ๆ ว่า สักวันหนึ่ง เธอจะเดินเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยกัน ไม่ใช่เพียงแค่แวะมาพัก... แล้วจากไป
แต่ในวันนั้น ชวินยังไม่รู้เลยว่า บางช่วงเวลาในชีวิตไม่ได้หายไปไหน มันเพียงถูก “คั่น” เอาไว้ เพื่อให้เรากลับมาเปิดอ่านอีกครั้ง... ในวันที่ไม่มีทางรู้สึกเหมือนเดิมได้อีกต่อไป
***
ลงนิยายที่ :
ReadAWrite
ลง E-book ที่ :
Meb
กำลังจัดโปรโมชั่น E-book ลด 22% จากราคาปก 89 บาท เหลือเพียง 69 บาท วันนี้-13/5/69
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
