เรื่องที่ 4
กาลครั้งหนึ่งเมื่อ 60 ปีที่แล้ว มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อใบบัว เธอมีใบหน้าที่สวย ทรงสง่า นัยน์ตาดูคม ริมฝีปากสวยได้กระจับ ผิวขาวผ่อง หรือเรียกง่ายๆ ว่าสวยนั่นแหละ
ใบบัวในปีนี้อายุครบ 20 ปี บรรลุนิติภาวะกลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง แน่นอนว่าความสวยของเธอตกเป็นเป้าของหนุ่มๆ หลายคน ทั้งคนธรรมดาไปยันพวกเศรษฐี
วันนี้ใบบัวทำงานตามปกติเหมือนอย่างเคยในทุกๆ วัน เธอเป็นแม่บ้านของมหาเศรษฐีครอบครัว หน้าที่ของเธอหลักๆ จะคอยดูแลทำความสะอาดและซักผ้า เนื่องจากครอบครัวนี้เป็นครอบครัวใหญ่ทำให้แค่ดูแลในส่วนนี้ก็หมดวันแล้ว
“บัว วานเอาผ้าปูโต๊ะไปซักให้หน่อยนะ แล้วเอาผ้าผืนใหม่มาปูด้วย”
“ได้ค่ะป้าพร”
ใบบัวรับคำสั่งเสร็จสรรพก็เริ่มเก็บผ้าปูโต๊ะผืนเก่าออกแล้วนำผืนใหม่มาใส่และจัดให้สวยงาม เธอเดินถือผ้าปูโต๊ะไปใส่ในตระกร้ารวมกับผ้าปูอื่นๆ ก่อนจะถือไปยังหลังบ้านเพื่อนำไปซัก
ใบบัวฮัมเพลงทำงานอย่างมีความสุขจนกระทั่งได้ยินเสียงพูดคุยจากไม่ไกลนัก
“ดูนางบัวสิ แค่ซักผ้าดูจะมีความสุขเนาะ อ๋อใช่สิ ก็เป็นถึงคนโปรดขิงท่านชายนี่นาเนาะ เห็นว่าได้เงินเดือนเยอะกว่าชาวบ้านเขาด้วยสิ หึ! น่าหมั่นไส้!” เสียงนินทาแสนกระแนะกระแหนลอยเข้าหู ใบบัวไม่ได้สนใจ เธอยังคงทำงานต่อไป
ก็แค่คนที่ชอบทำตัวอิจฉาชาวบ้านไปวัน นั่นแหละ น่ารำคาญจะตายไป
แต่ยังไม่ทันที่ใบบัวจะได้เดินหนีหรือทำอะไรหนึ่งในคนที่นินทาเธอก็ทำทีเดินมากระแทกหลังใบบัวจนเธอเซหน้าคะมำลงถังซักผ้าทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยผงซักฟอก
“กรี๊ดดดด!!!” ความแสบจากผงซีกฟอกกระจายไปทั่วใบหน้า ใบบัวพยายามควานหาก็อกด้วยความทุลักทุเล
“เสียงดังอะไรหันห๊ะ! ตายแล้ว!”
ป้าพรรีบมาช่วยล้างหน้าใบบัวก่อนจะหันขวับไปหาคนใช้สองคนที่ยืนขำคิกคักอยู่ไม่ไกล “ฝีมือพวกแกใช่มั้ยห๊ะ!”
“พวกฉันเปล่าทำสักหน่อย ป้าอย่ามากล่าวหาพวกฉันสิ หลักฐานก็ไม่มี”
“ถ้าไม่ใช่พวกแกแล้วใครมันจะทำห๊ะ ก็เห็นหัวเราจะสมน้ำหน้ากันอยู่นี่” สองคนนั้นยังทำหน้าด้านหน้าทนไม่รู้สึกผิด
“งั้นป้าก็เอาหลักฐานมาแสดงสิว่าพวกฉันเป็นคนทำ”
“นี่-!”
“เอะอะอะไรกันห๊ะ” เสียงทุ้มเอ่ยขั้นพร้อมกับการปรากฏตัวของคุณนายของบ้าน คุณหญิงสายบัวผู้แสนทะนงตัว
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันถึงได้เละเทะขนาดนี้” คุณนายหญิงปรายตามองรอบๆ บริเวณก่อนจะปรายตามองใบบัวที่กำลังทรมานจากผงซักฟอกด้วยท่าทีที่เย็นชา
“เอ่อ…ใบบัวลื่นจนหน้าคว่ำใส่กะละมังค่ะคุณนายหญิง” หนึ่งในคนที่นินทาเอ่ยขึ้น
“พวกแกนั่นแหล่ะทำ ใครมันจะไปบ้าเอาหน้าคว่ำกะละมัง” ป้าพรยังไม่ยอมแพ้พยายามช่วยแก้ต่าง
“หยุด เลิกเถียงสักที ฉันไม่รู้หรอกนะว่าใครทำอะไรหรือแกล้งอะไรกัน แต่เอาเป็นว่าพื้นที่ตรงนี้ต้องเรียบร้อยให้เหมือนเดิมก่อนบ่าย ไม่เช่นนั้นฉันจะเอาหน้าพวกแกถูทำความสะอาดพื้นซะ เข้าใจใช่มั้ย”
“รับทราบค่ะ”
เอ่ยเสร็จคุณนายหญิงก็เดินจากไป เธอไม่ได้สนว่าใครจะเป็นอะไรหรือใครทะเลาะกับใคร เพราะสำหรับสายบัวการที่เข้าไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้มันน่ารำคาญ เสียเวลาชีวิต อีกอย่างคนใช้พวกนี้ก็แค่คนระดับล่างที่คอยรับใช้เธอไม่เห็นจำเป็นว่าจะต้องไปสนใจเลย
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายครั้งนั้นทุกคนก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ เรื่องราวของคนใช้บางคนที่ยังคอยกลั่นแกล้งใบบัวอยู่เป็นประจำและข่าวลือเรื่องสิทธิพิเศษของใบบัวที่คุณท่านให้เอาไว้มันยิ่งหนักขึ้นทุกวันจนกระทั่งวันนี้
“ป้าพร เรียกใบบัวมาให้หน่อยสิ” คุณท่านหันไปสั่งป้าพรที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“เอ่อ…” “มีอะไรล่ะป้าพร ทำไมไม่ไปเรียกใบบัวมาอีกล่ะ” ป้าพรมีท่าทีอึกอัก
คุณนายหญิงที่กำลังใช้มีดหั่นสเต็กอย่างปราณีตเอ่ยขึ่นพร้อมกับจิ้มเนื้อสเต็กสีสวยเข้าปาก
“เรียกไปใบบัวก็ไม่มาหรอก” ประโยคของคุณนายหญิงทำเอาคุณท่านถึงกับขมวดคิ้วปม
“หมายความว่ายังไง ใบบัวลาออกเรอะ”
“เปล่า”
“อ่าว แล้วทำไมเรียกไม่ได้ มีอะไรปิดบังกันรึเปล่า”
คุณนายหญิงเหลือบมองสามีเล็กน้อย “ก็แค่ไม่สบาย กำลังนอนพักผ่อนอยู่”
“อ่าว แล้วเป็นอะไรมากมั้ย”
“ก็ไม่มากเท่าไหร่ เอาเป็นว่าตอนนี้ใบบัวกำลังนอนหลับสบายอยู่ คุณอย่าไปกวนเธอก็แล้วกัน”
คุณท่านไหวไหล่เล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปรับประทานอาหารตรงหน้าต่อ แต่ยังไม่ทันไรจู่ๆ คุณท่านก็เบ้หน้าคายสเต็กเนื้อชิ้นนั้นออกมา
“นี่มันอะไรกันเนี่ย!!! ทำไมมีผงซักฟอกในสเต็กห๊ะ!!!” คุณท่านโวยวายปัดจานสเต็กทิ้ง
หากมองดูดีๆ ภายในเนื้อสเต็กจะมีเม็ดผงซักฟอกปะปนอยู่ภายในเนื้อด้วย
“ใครทำสเต็กชิ้นนี้เนี่ยห๊ะ!!!”
“ฉันเอง”
ไม่ใช่ป้าพรหรือคนใช้คนใด แต่เป็นคุณนายหญิงเอง
“นี่เธอทำอาหารยังไงทำไมถึงมีผงซักฟอกในอาหารได้ห๊ะ!”
คุณนายหญิงวางส้อมและมีดข้างจานเงยหน้ามองสามีด้วยใบหน้าเรียบเฉย “สงสัยตอนทำล้างไม่สะอาดล่ะมั้ง มันเลยยังมีค้างอยู่”
“ค้าง? เธอบอกว่าค้างงั้นเรอะ! หรือว่าเธอใช้ผงซักฟอกล้างเนื้อพวกนี้น่ะห๊ะ!”
“เปล่าสักหน่อย ฉันก็ล้างน้ำเปล่านี่แหละ บางทีมันอาจจะมีอยู่ตั้งแต่แรกก็ได้”
คำตอบของเธอไม่ได้ช่วยให้คุณท่านอารมณ์เย็นลงเลยสักนิด เขาลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารอย่างหัวเสียพร้อมกับสบถหยาบ
“ไม่ดงไม่แดกแม่งแล้ว!!”
คุณนายหญิงมองตามแผ่นหลังของสามีจนเขาลับจากสายตาไป
“พร”
“ค-ค่ะคุณนาย”
“เก็บจานเทเศษอาหารให้หมาจรกิน ทำความสะอาดอย่าให้เหลือเศษ”
“รับทราบค่ะคุณหญิง”
เอ่ยเสร็จคุณนายหญิงก็ลุกจากโต๊ะอาหารตามสามีไป ทิ้งจานอาหารที่เหลือกินเอาไว้บนโต๊ะ
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า… เป็นเจ้านายอย่าลำเอียง การให้สิทธิพิเศษใครคนใดคนหนึ่งมากเกินหน้าเกินตา สุดท้ายคนที่ซวยรับกรรมและโดนกลั่นแกล้งสารพัด ก็คือคนโปรดของคุณนั่นแหละ
โจทย์ที่ 1 จงนับว่าในเรื่องนี้มีผงซักฟอกกี่ฉาก
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
