รักตัวเอง
ขณะที่เดินไปเดินมา มองนั้นมองนี้
สายตามาสะดุดพื้น เพราะมีคำมาสะดุดใจ
เจ้าของงานสตรีทอาร์ตบนทางเดินในรั้วสนามจันทร์
แสดงความคิดออกมาว่า “Self love is the best love”
มันเป็นประโยคที่มีพลังงานดึงดูด ชวนคิดและมันก็ชวนให้ตั้งคำถามต่อตัวเองว่า
“รักตัวเองคือรักที่ดีที่สุดจริงหรือ?”
”และเราควรรักตัวเองในแบบไหนล่ะถึงจะดีที่สุด“
รักในแบบวิถีคนกล้าที่ไม่ขอทนกับสิ่งที่ไม่อยากทำตามค่านิยมเดิมๆ หรือเป็นคนที่รู้จักที่จะเรียนรู้วิธี“อยู่กับความจริงให้เป็น”ในโลกที่ซับซ้อนหลากหลายมิติทุกวันนี้
รักในแบบยึดตัวเราเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลก เคลื่อนไหวอยู่ในวังวนของอัตตา หรือเป็นแบบผู้ถ่อมตนที่รู้จักตัวเองทั้งในด้านจุดแข็งและจุดบกพร่อง และค้นหาจุดสมดุลของทั้งภายในภายนอกของชีวิตจนเจอ
ประโยคนี้ทำให้ผมย้อนกลับไปคิดถึง“หนังสือวิชาใจเบา”ที่เคยอ่านผ่านมาเมื่อไม่นานมานี้ของมิสเตอร์ยัง พูเอโบล ที่วางหัวเรื่อง“รักตัวเอง”ไว้ตั้งแต่บทที่ 1 ดูๆไปมันต้องเป็นเรื่องสำคัญลำดับต้นๆของคนเราในการสร้างพลังงานเพื่อหล่อเลี้ยงและเยียวยาจิตใจตนเองเป็นแน่ ผู้เขียนถึงได้จัดลำดับไว้เป็นบทแรกของหนังสือฮีลใจเล่มนี้
บทเรียนของผู้ที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนจนเข้าใจตัวเองดีว่า การรักตัวเอง ไม่ใช่การตีกรอบยึดติดกับความคิด แต่คือการเปิดกว้างยอมรับตัวเองในทุกด้าน และเห็นคุณค่าในตัวเองแบบผู้มีปัญญา
ผมชอบบทสรุปประโยคหนึ่งในหนังสือที่ว่า การรักตัวเองไม่ได้เป็นเพียงทัศนคติ แต่มันหมายถึงชุดของการกระทำที่เชื่อมโยงสามเสาหลัก ความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง การสร้างนิสัยที่ดีและการยอมรับตัวเองโดยปราศจากเงื่อนไข
“Self-love” มันเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่ดีในคนเรา
เพราะมันคือรากฐานแห่งความรักที่จะทำให้ความรักในรูปแบบอื่นๆ เติบโตต่อไป
“Self-love is fundamental to love” มันคงเป็นบทแรกของเราทุกคนจริงๆ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
