เกย์งาบนายแบบ เจอนางฟ้านรก เสนอ น้ำหอมสูตรกระทะทองแดง
ตอน 2
Hellvidoff
หอมหวน...รัญจวนนรก
นางเอก Most Idol 2026 ออกจากวงการถาวร... ตกอับขายส้มตำ LA...
กฤษฎา หรือ “ดาด้า” ในวงการนิตยสารสายแฟชั่นไลฟ์สไตล์ อ่านไลน์ข่าวที่เพื่อนสนิทแชร์มาให้ เขาเคยทำงานกับ “ภัทรีย์” หรือ “แพทรี” หลายครั้ง เห็นหน้าทีไรหล่อนยกมือสวัสดีมาแต่ไกล ในบรรดานางเอกระดับเดียวกัน หล่อนค่อนข้างน่ารัก แม้จะมีโลกส่วนตัวสูง
“วันนี้เธอไปกับแจ๋ม รับแคมเปญ La Mer แทนพี่ด้วย...”
พี่เฌอ บรรณาธิการบริหารนิตยสารหัวนอกที่ดาด้าทำงานเป็นบรรณาธิการการตลาดและประชาสัมพันธ์ ส่งข้อความตรงมาถึงดาด้า
“บ่ายสองนะเธอ” ดาด้ากดไลน์โทรกลับทันที
“ลูกค้าเปลี่ยนแบบสินะ แฟชั่นแอด (Fashion Ad) ที่จะต้องลงเนื้อหาเดือนนี้ต้องถ่ายใหม่...” เขาพูดอย่างคนรู้ดีในความปกติของ “เรื่องไม่ปกติ” ในวงการสื่อสารที่เชื่อมโยงและกระทบถึงกันหมด
“เออ!” ปลายสายตอบง่ายๆ
“ฉันก็เลย Sick ให้เธอไปแทนไง... เบื่ออีแบรนด์เมเนเจอร์คนนี้มาก เยอะ! เธอทำโพรไฟล์เซเลบดาราที่เราเคยเสนอไปด้วย พอละ... ตอนนี้สปาอยู่สมุย”
“เจ๊... เห็นคลิปยัง?”
แทมมี่ หรือ ธรรมรัตน์ สไตลิสต์ประจำนิตยสารเดินเต็มจริตประกาศเสรีเพศเต็มขั้น มานั่งสวยๆ ตรงอาร์มแชร์หน้าโต๊ะทำงาน
“ไม่เห็นหรอกว่าใครชัด แต่ผู้หญิงน่ะแพทรีแน่ๆ สไตลิ่งกันหลายงาน แทมมี่มั่นใจค่ะ!”
หล่อนหัวเราะร่วน ดาด้าได้แต่ฟังไม่ร่วมเมาท์มอย เขาไม่ชอบสันดานเกย์ในวงการนี้ที่สนุกและถืออภิสิทธิ์กับความโชคร้ายของคนดัง
‘กูรู้มากกว่ามึงเยอะอีแทม’ ดาด้าคิดในใจ ก่อนจะไล่เสียงดุ “มึงไปทำพรีเซนเตชั่นให้ไวเลย บ่ายสองเสร็จแล้วเข้าห้องเชือดนะยะ!”
แทมมี่หัวเราะขำแบบรู้กันว่านี่คือภาษาธรรมดาที่คุยกัน
ดาด้ารู้ว่าทุกคำพูดของแทมมี่คือความจริง แต่เขาไม่ต่อความยาวเพราะรู้ดีว่า “อภิสิทธิ์” ในวงการนี้น่ากลัวแค่ไหน และทำอะไรได้บ้าง เขารู้ว่าเด็กดีอย่างแพทรี แม้จะทรงอิทธิพลต่อการตลาดและสูงส่งในหัวใจของแฟนคลับนับล้านที่ติดตามไอจี แต่เธอก็เป็นได้แค่ “ธุลีดินใต้เท้าของอำนาจมืด”
เขาเองก็ไม่ได้ต่างกัน... แต่คนที่เป็น “ธุลีดิน” ในกำมือเขาตอนนี้ คือพวกกระทงไก่หนุ่มที่เข้าแถวรอจะเป็นแบบแพทรี
ภาพหนุ่มหล่อ... ทั้งลูกครึ่งตะวันตก, ขาวอบอุ่นแบบโอปป้า, เข้มคมแบบไทยแท้ หรือสูงสง่าแบบเทพเซียนในซีรีส์จีน
คือคลื่นลูกใหม่ที่พยายามดันตัวให้สูงแบบแพทรี และเขาเหล่านั้นพร้อมแลก หรือเผลอแลกเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย... ความดัง, เงินทอง, เกียรติยศ และดาด้าก็คือเงื่อนไขของขั้นแรกสู่ “สะพานดาว”
“พี่ด้า... น้องเควิน ที่เดิมนะคืนนี้...”
เสียงปลายสายคือโมเดลลิ่งที่ส่งภาพหนุ่มหล่อในแฟ้มที่เปิดกางอยู่บนโต๊ะ
“คนนี้ไทย-ฮ่องกงที่คอสเพลย์รูปสุดท้าย น้องอยากได้แคมเปญน้ำหอม Davidoff ตัวล่าสุด” ปลายสายหัวเราะร่วนเหมือนรู้กันว่าราคาที่ต้องจ่ายคืออะไร ดาด้าวางสายด้วยหัวใจระทึก
เขาหยิบภาพหนุ่มหล่อในชุดคอสเพลย์ “มหาเทพ”... ใบหน้าคมเข้ม, จมูกโด่งขึ้นสัน, ปากบางอมชมพู, ใบหน้ารูปไข่กรามเหลี่ยมในวิกผมสีเงินยวง ขึ้นดูด้วยความกำหนัด ก่อนปิดแฟ้ม
คอนโดหรูย่านสาทรบนชั้น 23 ห้องมุมที่โอ่โถง ค็อกเทลบาร์ตั้งเป็นศูนย์กลางต่อเนื่องกับชุดโซฟาสีดำทรงโมเดิร์นหรูในแบบเรียบเท่ พร้อมโต๊ะกลางวางเรียงแฟ้มและนิตยสารหลายเล่ม ผนังที่หันเข้าหาคือทีวีจอใหญ่
แสงไฟ Warm Light ในแชนเดอเลียร์เหนือชุดรับแขกถูกปรับให้สลัว เหมือนแสงจันทร์นวลในคืนมืดไร้ดาว ลำโพงไร้สายส่งเสียงโซโลแซกโซโฟนของ เคนนี่ จี (Kenny G) สร้างบรรยากาศพลอดรักมากกว่าคุยงาน
ดาด้ายืนจิบไวน์แดงในมือริมระเบียงที่กางกั้นด้วยผนังกระจกบานใหญ่ มืออีกข้างส่งบุหรี่สีดำมวนยาวบางเข้าปาก ปล่อยควันลอยช้าเหมือนใจที่ล่องลอยในความร้อนร่าที่มากกว่าความอุ่นของไวน์จะกระตุ้นชีพจร
หนุ่มหล่อผิวขาวสูง 186 ในเสื้อยืดขาวคอกลมมีสกรีน Davidoff กลางอก กางเกงยีนส์พอดีตัวส่งขายาวและรองเท้าผ้าใบจากหนังขึ้นเงาสีดำ เดินยิ้มกว้างผ่านประตูห้องด้วยคีย์การ์ดที่ถูกส่งต่อจากผู้จัดการโมเดลลิ่ง
“ขออนุญาตครับ...”
เขาเดินมาที่ชุดรับแขกกลางห้องอย่างสบายๆ ดาด้ามองสำรวจหนุ่มตรงหน้าที่สูงกว่าเขาร่วมศอกอย่างตกตะลึง ใบหน้าขาวมีไรหนวดบาง หล่อกว่าในรูปคอสเพลย์ ไหล่กว้าง ช่วงตัวสมส่วนมีกล้ามเนื้อไม่เด่นชัดในความโปร่งบางแข็งแรง
กลิ่น Deep Blue Davidoff ส่งกลิ่นอ่อนลึกจนเขาวาบไหว ถูกสะกดอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะค่อยยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายที่ยื่นค้างรออยู่ ฝ่ามือใหญ่อุ่นสากนั้น ยิ่งส่งเสน่ห์เข้มข้นที่ไม่ได้ขัดเกลา
ความเจนจัดในสายงานทำให้ดาด้าปรับอารมณ์ได้ทันที
เขาเชื้อเชิญ “เควิน” นั่งด้วยกันบนโซฟายาว เปิดภาพแคมเปญน้ำหอมจากประเทศแม่ที่ใช้ดาราชายผู้เคยสวมบทเอลวิสล่าสุดให้อีกฝ่ายชม แล้วเปิดสไตล์รูปแบบ แฟชั่นแอด (Fashion Ad) ในนิตยสารต่างประเทศทั้งญี่ปุ่น เกาหลี และฝรั่งเศสให้เขาดูอย่างมืออาชีพ
เมื่อทุกอย่างจบลง เขายื่นไวน์แดงให้อีกฝ่าย
“พี่ว่าเรามีอินเนอร์เหมาะมาก และความหล่อน่ะ...”
เขาหยุดมองตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มลึกลับ ก่อนจะชนแก้ว
“Bottoms up จ้ะ... หมดแก้ว”
อีกฝ่ายยกดื่มจนคว่ำแก้วพลางหัวเราะแก้เขิน ดาด้าขยับเข้าชิด ฉีดเทสเตอร์น้ำหอมลงตรงซอกคอเขา กลิ่นกระตุ้นฟีโรโมนทำงานอย่างลึกซึ้งเมื่อกระทบเข้าจมูก เควินหายใจแรงขึ้นเหมือนดาด้าที่เลือดลมพลุ่งพล่าน
ดาด้าวางมือลงบนขาของเควินข้างที่ถ่างชิดขาของเขา มือเขาสั่นระริกเหมือนสูญเสียการควบคุม
“พี่มั่นใจว่า...”
ยังไม่ทันจบประโยค อีกฝ่ายที่เคยนั่งปล่อยขาตามสบายกลับหุบขาฉับพลันแล้วลุกขึ้นยืน
“ถ้างั้นผมกลับนะครับพี่ด้า”
ดาด้าคว้ามือเขาไว้ ลุกขึ้นโผเข้ากอดอย่างลืมตัว
“นายแบบคนที่แล้วในแคมเปญ Celine ที่พี่เสนอก็ กอล์ฟ... กรรณชาติไง! ตอนนี้มีละครชนกันสามเรื่อง งานอีเวนท์ยาวสองปี!”
เควินสลัดตัวออกอย่างแรง
“ผมมาคุยงาน ผมไม่ได้มาเอาตัวแลก !”
ดาด้าผงะถอย แต่ปากยังสั่นระริกตะคอกกลับไป
“เรารู้ดีว่ามาที่นี่หมายถึงอะไร!”
เขาโผเข้ากอดเควินอีกรอบ พร้อมกับซุกจูบที่ซอกคอ
“เฮ้ยพี่!”
อีกฝ่ายผลักออกอย่างแรงด้วยสัญชาตญาณ รีบเอามือถูซอกคอด้วยแววตารังเกียจขยะแขยง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันที
ประตูห้องยังเปิดค้าง... ดาด้าทรุดลงบนพรมขนหนาสีดำเหลือบน้ำตาลทอง ศักดิ์ศรีและความภูมิใจพังทลายกลายเป็นธุลีโคลน เขานั่งหมดแรง เหม่อลอยอยู่นานอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะค่อยพยุงตัวลุกขึ้น เดินไปปิดประตูช้าๆ เข้าห้องน้ำเพื่ออาบชำระร่าง แล้วแต่งตัวอย่างโก้หรูด้วยความเคยชิน
พรวดพราดออกจากห้อง... ในขณะที่เสียงแซกโซโฟนยังเล่นวนอยู่ กลิ่นน้ำหอมยังอบอวล และกองนิตยสารยังคงเปิดค้าง
22.54 น.
บาร์โฮสต์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังคลับหรู หนุ่มหล่อสองคนกำลังยกแก้วดื่มกับดาด้าอย่างครึกครื้นและย่ามใจ
“มาให้เชือดอีกแล้ว...”
หนึ่งในนั้นกระหยิ่มใจในความคิด
“คืนนี้กูทะลุเป้าเว้ย!”
ความคิดชั่วร้ายนั้นซ่อนอยู่ใต้ยิ้มเอาใจและริมฝีปากที่แนบแก้ม “หมูในอวย” อย่างใกล้ชิด.
.. แต่หมูตัวนี้กลับนิ่งงันไร้แรงสนองอย่างเคย ดาด้าเทเหล้าในขวดคริสตัลลงครึ่งแก้วก้านผิวเรียบแต่มีผลึกเพชรจากเนื้อใน ที่มีน้ำแข็งกลมก้อนใหญ่ลอยอยู่ เขาประคองแก้วขึ้นดื่มพรวดเดียวหมด... ทำเช่นนั้นจนเหล้าหายไปครึ่งเหยือก หมดเหยือก และต่ออีกเหยือก
เขาถูกหิ้วมาทิ้งไว้ที่สวนหย่อมติดกับลานจอดรถในตอนตีหนึ่งกว่าๆ เหมือนขยะไร้ค่า
ด้วยความหนักอึ้งในหัวและร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง สองขาพยายามจะยืนแต่กลับล้มฟุบลงหลายครั้ง จนเจ้าตัวต้องนอนปล่อยชีวิตให้หมดแรงอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว
เสียงสายเรียกเข้าปลุกดาด้าจากการหลับลึก เขายังหนักและมึนจนต้องกดตัดสายทิ้งหลายครั้ง
สติที่กลับมาเล็กน้อย นำร่างล้มลุกคลุกคลานกลับไปที่รถ ออกตัวอย่างโงนเงนส่ายไปมาจนเกือบจะพุ่งชนกระถางเซรามิกต้นไม้พุ่มที่เรียงรายเป็นแนว
รถแล่นส่ายไปส่ายมาในถนนว่างเปล่ายามดึกสงัด ประคองตัวอย่างสาหัสสากรรจ์ กับไหล่ทาง ถังขยะ และหมาจร ผ่านทางราบ วงเวียน มาออกเชิงสะพาน
สายตาพร่าเลือน กับสติกึ่งหลัลงบกึ่งตื่น และความวูบวาบที่วิ่งวนทุกรูขุมขน จากภาพซ้ำ ที่เควินถูไถมือกับซอกคอด้วยความรังเกียจ
ยิ่งผุดถี่ยิ่งทวีความสมเพช และรังเกียจตัวเองจนอยากจะเหยียบคันเร่งรถให้มันพุ่งทะลุราวสะพาน จมหายไปกับสายน้ำด้านล่าง
ใจคิด กายสนองอย่างไม่รู้ตัว
บัดนี้รถหรูพุ่งขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำด้วยความเร็วจนตัวรถสะเทิ้นสะเทือน
แสงไฟสูงดวงใหญ่สว่างวาบพุ่งเข้มข้นปะทะม่านตาจนแสบ
เอี๊ยยยยด!!!
เขาเบรกกระชากกลางสะพานพระราม 8!จนรถตีวงกลับทิศทาง แล้วหยุดสนิท
ศีรษะกระทบกระแทกรุนแรงจากการสะบัดเหวี่ยงมหาศาล นอกจากความมึนฤทธิ์เหล้า ยังทบด้วยอาการหนัก ชา จากบาดแผล ที่เขียวช้ำ
เขาแตะหน้าผากด้วยปลายนิ้ว แค่สัมผัสเบาๆ ความระบมแล่นวาบไปทั้งกาย เหมือนกระแสไฟที่เชื่อมต่อทุกเส้นประสาท
อู๊ยยยย!
ดาด้าร้องคราง พร้อมน้ำตารื้น ทั้งด่าตัวเองในใจที่ลุแก่อารมณ์ชั่ววูบ จนขาดสติ
หลายอึดใจลื่นไหล แต่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครมาเคาะเรียก เพื่อจัดการอุบัติเหตุ ซึ่งทุกคนรู้ดีถึงขั้นตอน โดยเฉพาะ คนกรุงเทพฯ ที่เห็น และร่วมเหตุบ่อย จนเชี่ยวชาญราวกิจวัตรประจำชีวิต
02.43
กระจกในตัวรถด้านคนขับถูกลดลง จนสายลมโชยปะทะตัว
ดาด้า ชะโงกหน้ามองซ้าย ขวา เหลียวหน้า หลัง พบเพียงความว่างเปล่า
ไม่มีเสียงโหวกเหวก
ไร้ถถคู่กรณี และอุบัติเหตุ
นอกจากความมืด และไฟข้างทาง
ในลมถอนใจยาว เหงื่อผุดพรายไหลย้อยร่างกายยังโงนเงนเกินจะควบคุมได้ เขาคอพับคออ่อน หงายค้าง คาพนักพิงตรงที่นั่งคนขับ
หลับตาลงอย่างอ่อนแรง รวยริน
“ตายคราวนี้ได้ไปอาบอบนวดกับเปรตยกโขยงล่ะ... มิลินทร์เทวบุตร!”
เสียงใสกังวานหัวเราะร่วน
ดาด้าหรี่ตาหนัก ขึ้นมอง
แล้วตกใจสุดขีด
เมื่อเห็นสาวสวยในชุดพังก์หนังดำของ วิเวียน เวสต์วูด (Vivienne Westwood) กำลังเอนตัวกับพนักข้างคนขับที่ปรับนอนลง สองขาไขว้ไขว่ห้างพาดกับคอนโซลรถ ในมือมีแก้วน้ำแข็งและเหล้าแบบเดียวกับในบาร์โฮสต์ ส่วนอีกข้างคีบบุหรี่ดำมวนยาวพ่นควันฉุย
หล่อนยกแก้วขึ้น...
“เชียร์! ให้กับความฉิบหายวายป่วงของวิบากกรรมจ้า...”
เธอ... ผีหรือคน มาได้ไง!”
เขาผงะหงายแทบแทรกเบาะรถ สติกลับมาอีกหน่อยจากความกลัวและตกใจสุดขีด
สะบัดหัว ขยี้ตาที่ยังแสบพร่า
“ฉันตายแล้ว!!!
แสงไฟนั่น...? ”
ดาด้ารีบสำรวจตัวเอง แล้วค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าร่างกายยังครบสามสิบสอง
“ยัง... แต่อีกนิดจะตาย
ไปเป็นผีพรายขายน้ำหอมสูตรลิขสิทธิ์กระทะทองแดง!”
หล่อนหัวเราะพร้อมโชว์ขวดน้ำหอมเจียระไนรูปหัวกะโหลก
“Hellvidoff
ลิมิเต็ดเฉพาะ 1 ล้านท่านแรก
ที่มาร่วมชาบู!”
พูดจบหล่อนก็ฉีดสเปรย์ไปที่ซอกคอเขาเต็มแรง
“เธอก็รู้เงื่อนไขดี...
พี่จะดันจนทะลุทะลวงเลย!”
หล่อนเลียนประโยคที่เขาพูดกับเควิน ด้วยเสี่ยงอ่อนเสียงหวาน และก็หลุดขำหนักกับมุกจนตัวงอ
ละอองฟุ้งในอากาศส่งกลิ่นจนเขาสำลัก
“ อี๋ ! เหม็นฉิบหาย!”
ดาด้าถูคออย่างขยะแขยง แต่ปากยังบ่น
“น้ำหนองนรกหรือไง
ให้ฟรี ผีตายโหงยังปาทิ้ง?”
จิตเขาเริ่มปรับตัวชินกับปรากฏการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว จึงเริ่มต่อปากต่อคำ
“อุ๊ย... เหมือนเควินเป๊ะ!
อย่าถูสิจ๊ะ เดี๋ยวเจ๊ไถให้เอง
นี่คือ ดีลลับ...ฉบับไอดอล นะเควิน
อุ้บส์...ดาด้า!”
หล่อนหัวเราะร่วน ก่อยหันมามองเขาด้วยแววตาสนุกสนาน
ไปชมเมืองแบบ Bird Eyed View กัน!
พูดจบ ก็ดีดนิ้ว เป๊าะ!
ดาด้า ถูกหล่อนพาว๊าบจากในรถ มาอยู่บนความสูงหลายสิบเมตร บนป้าย LCD ยักษ์
เบื้องล่างคือแม่น้ำสีดำมืดมิดและวิวถนนที่มีรถแล่นผ่านเหมือนโมเดลจำลอง
ว๊าย!!! นี่หล่อนพาฉันมาทำซากอะไรบนนี้?
เขายืนเกร็งจนเยี่ยวเล็ด ร่างกายสั่นระริก
“เคยคิดไหมว่า... การเกิดมันน่ากลัว
มิลินทร์เทวบุตร?”
หล่อนถามเสียงเย็นยะเยือก แทนคำตอบ
ดาด้า ซึ่งบัดนี้ ค่อยคุกเข่า แล้วนอนราบตว่ำหน้าลงบนขอบป้ายไฟ ความกว้างสองเมตร อย่างลนลาน
น่ากลัวที่สุดก็ตอนนี้ล่ะย่ะ จะทำบุญไปให้ แม่เจ้าประคุณรุนช่อง พาฉันลงเถอะนะ
หล่อนหัวเราะ เดินมาก้มมองเขา
คิดจะแกรนด์แคนยอนอยู่แล้ว จะสยองทำไม แค่ตายสูงขึ้นอีกหลายสิบเมตรเอง
อุ๊ย...รึลมมันเย็น เป็น ริดซี่ (ดวง)
หล่อนส่ายหน้าเห็นใจ
เนี่ล่ะนะ พวกดีทอกซ์ลำไส้จนได้แผลซั่ม
พูดแล้วก็ดีดนิ้ว... เป๊าะ!
โซฟาจากห้องในคอนโดของเขาปรากฏขึ้นช้อนรับร่างกลัวตาย
ความนุ่มที่เคยชินทำให้เขาค่อยคลายความกลัวลงไปบ้าง หลังจาก กดๆ หน่วงๆ น้ำหนักตัวลงไปจนแน่ใจ ค่อยกระดกก้นโก้งโค้ง แล้วถดตัวขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง
ถอนหายใจพรืด
ว๊าย! เสียว!
เขาเผลอปากร้อง เมื่อเห็นหล่อน นั่งไขว่ห้าง พ่นบุหรี่ควันคลุ้งอยู่ด้านริมสุดของพนักโซฟยาวสองเมตร
เขาชี้มือลงมาที่ว่างข้างๆ หลายครั้ง เป็นเชิง ...ให้มานั่งตรงนี้
แต่หล่อน ตีหน้า เหรอ ยิ้มหวานให้ เหมือนไม่เข้าใจ คราวนี้เขาตบเบาะ ข้างๆ อย่างจริงจัง และหล่อนก็ยัง ตีหน้ามึนใส่ แถมพ่นบุหรี่อย่างไม่ทุกข์ร้อน
ลงมาสิยะหล่อน! เดี๋ยวด็หงายหลังคอหักตาย แล้วฉันจะซวยไปด้วย
หล่อนหัวเราะร่า
อ้อ เป็นห่วงฉันเพราะกลัวตัวเองจะตาย?
พูดจบก็กระโดดจากพนักพิงลงเต็มแรงบนโซฟา
ว๊าย!!!!
เขาใจหายวาบ กรี๊ดเสียงดัง เกาะพนักโซฟาแน่น ปากตะโกนด่า
“อีบ้า! อีชะนีผีกระหัง! มึงขย่มอย่างนี้ได้ยังไง... จะตายกันยกโขลง!”
หล่อนหัวเราะคิก
แล้วกระโดดขย่มหนักขึ้นอีกหลายครั้ง
อย่างเมามันส์ ท่ามกลางเสียงกรี๊ดๆๆ ของดาด้า ที่เหมือนกองเชียร์
เขายิ่งแหกปากร้องบ่อยเท่าไหร่
หล่อนก็ยื่งขย่ม กระโดดหนักขึ้นตามลำดับ ด้วยท่วงท่าพิสดาร
หลายนาทีผ่านไป
ดาด้า หมดแรง ล้มนอนอ้าปากพะงาบๆ
พูดเสียงแหบ
เอาเลยจ้ะแม่
จะหมุนเกลียว 3 รอบระดับ 9.99 เหรียญทองโอลิมปิค ก็จัดไป...
คนพูดไม่มีแรงจะห้ามแล้ว แม้แต่จะฮุบอากาศ
หล่อนหัวเราะขำ แล้วกระโดดผลุงลงนั่งข้างๆ มองเขาอย่างสำรวจ ส่ายหน้ายิ้มๆ
“เป็นไปได้ถึงเพียงนี้หนอ... พ่อเทพบุตรสุดเสน่หา แห่งจาตุมหาราชิกา”
เขาลุกพรวดจากท่านอนหมดสภาพ ก่อนวางค้อนวงใหญ่ด้วยสายตา สะบัดหน้าพรึบ ก่อน หันกลับมาด้วยความเร็วเดียวกัน
“อะไรของหล่อนยะ... คำก็มิลินท์ คำก็เทพบุตร ฉันเนี่ยนะ... ชชช. ย่ะ! ชายชอบชาย ที่ไปงานไพรด์ (Pride) สีลมทุกปี!”
หล่อนหัวเราะคิก
“เคยสำเหนียกไหมว่าความสูงแค่นี้... มันแค่หนึ่งในล้านที่เคยอยู่นู่นนนน”
หล่อนชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้า
“ทีอยู่ข้างบนนั่น... ไม่ยักกะกลัวตก”
หล่อนพูดจบ ก็พ่นบุหรี่ใส่หน้าเขาเต็มๆ จนอีกฝ่ายปัดป่ายเป็นพัลวัน แต่ยิ่งปัดยิ่งมากจนเป็นกลุ่มก้อน
ในม่านหมอกที่ค่อยคลายตัว
ภาพหนุ่มรูปงามในเครื่องทรงเต็มยศ ยืนนิ่งท่ามกลางเหล่าสาวสวยจัดเต็มนับสิบ งดงามยิ่งกว่าดารา นางแบบ เซเลบริตี้ ที่เคยร่วมงานด้วย
บางคนอยูในชุดเครื่องทรงผ้าแถบห้อยสังวาลหลาย บ้างก็ชุดขาวจับเดรปทิ้งชายระพื้นแบบกรีกโรมัน บ้างก็สวมกระโปรงสุ่มแบบพระราชวังแวร์ซาย
พวกหล่อนหรือเทพธิดาแห่งสรวงสวรรค์ต่างนั่งคุกเข่าร้องไห้ระงม จนความงามของบรรยากาศหม่นเศร้า
“มิลินทร์เทวบุตร... เจ้าคิดดีแล้วหรือที่จะละบุญนี้ไปเกิดใหม่?”
เสียงกังวานทรงอำนาจสะท้อนสะท้านมาจากแสงนวลที่รวมตัวจากเบื้องสูง มิอาจแลเห็นแม้กรอบร่าง
“พระพุทธเจ้าข้า...”
ดาด้าซึ่งบัดนี้คือ มิลินทบุตรทูลตอบ
“มหาเทวี... โปรดทัดทานพระสวามีของพวกเราด้วยเถิด!”
นางฟ้าองค์หนึ่งร้องขอ อีกองคก็ร้องไห้ระงมตามกันจนเซ็งแซ่ก้องสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา
“เรามิอาจกำหนดการอยู่หรือ
นั่นเหนืออำนาจของใคร.
แม้แต่พระชินสีห์”
เสียงทรงอำนาจนั้นเจือเมตตาคล้ายปลอบประโลม
“และนี่ก็เกินหน้าที่ของเราอยู่แล้วที่มา ด้วยอดีตชาติหนึ่งเคยมีบุพกรรมอันเป็นกุศลเล็กน้อยกับจิตดวงนี้...”
มิลินทร์เทวบุตรกราบแนบธรณีสวรรค์ แสดงกดเวทิคุณ แล้วฟุบลงกับพื้นเมฆที่ลอยเลี่ย
“จิตที่ละบุญกุศล
ในภพอันมีแต่สุขเป็นบรม
ไร้ทุกข์แผ้วพานนั้น
ยากจะมีผู้ใดสละ
จงจำไว้อย่างหนึ่งก่อนตัดสินใจ
เทวบุตร ...
กุศลที่เข้มข้นได้นำกำเนิดสวรรค์มาสู่ท่านในจิตสุดท้าย แต่อกุศลที่สะสมยังจ่อรออยู่เมื่อสิ้นเทวภูมิ
เศษบุญและซากอกุศลจะถูกปรุงเป็นสภาวะเกิด แดนเกิด และชะตากรรมที่รออยู่ตามรายทาง
ความดีและบุญกุศลที่สร้างใหม่อาจช่วยเป็นพรมปูลาดบางๆ แต่มิได้หักลบกลบขวากหนามที่จะต้องเผชิญ
จงตั้งอยู่ในเบญจศีลอันบริสุทธิ์
ด้วยอปมาท เพื่อความสวัสดีมีชัย”
แสงนวลนั้นค่อยๆ คลายลงในความเวิ้งว้างของทิพยวิมานเหนือโลก
ดาด้ารู้สึกชาไปทั้งตัวเมื่อภาพในหัวสูญสลาย ก่อนผุดพราย แทนที่ด้วยหนุ่มหล่อที่เขาเคยยั่วยวนด้วยชื่อเสียงและเล่ห์กล
ปิดด้วย ภาพสุดท้าย
การวางมือบนตักของเควิน
02.34 น.
เขาพบตัวเองนั่งอยู่ในรถ
ภูติปริศนาหายไปแล้ว
รถยังคงจอดนิ่งอยู่ข้างทาง
ดาด้าเปิดกระจกโก่งคออ้วกเอาน้ำขมๆ ออกมาจากกระเพาะจนหมดไส้หมดพุง นั่นคือเหล้าที่ดื่มเข้าไปตอนท้องว่าง
เขาหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าเช็ดตาจนเริ่มหายใจโล่งขึ้น แต่กลิ่นเหม็นในรถยังคงเข้มข้น
ไม่ใช่กลิ่นน้ำที่สำรากออกมาเมื่อครู้
แต่มันเหมือนของเน่าที่แฉะชื้น
ตัดสินใจ ไขลดกระจกลงทุกด้านเพื่อเจือจางด้วยลมโกรก
“ฝันบ้าอะไรวะเนี่ย!”
พูดกับตัวเอง ในขณะกดรีโมทเลือกคลื่นเพลงที่บันทึกไว้
“กาเมสุมิจฉาจารา เวรมณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ...”
ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างก่อนที่ปากจะหลุดเสียงหลง
“ว้าย! ผีหลอก!!!”
เขารีบปิดคลื่นนั้นทันที มือสั่นพยายามจับพวงมาลัยเพื่อจะขับรถกลับบ้าน แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับกล่องปริศนาบนคอนโซลหน้า
“อกอีแป้นแตกแหวกรู!”
ขวดเจียระไนรูปหัวกะโหลกบรรจุของเหลวสีแดงใสร่วงหลุดจากกล่องที่เขาปล่อยมือด้วยความตกใจ
แต่สิ่งที่สะดุดใจจนต้องหยิบขึ้นมาคือ
การ์ดใบเล็กบนพื้น ขนาดนามบัตรสีดำขลิบทองมีอักษรนูน
Hellvidoff... xoxo รัตติกาล
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
