บางครั้งเราก็ยืนอยู่กลางทาง
รึทางแยกที่ไม่มีคำตอบสวยงาม
ระหว่าง“ซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเอง”
กับ“รักษาความสัมพันธ์ให้ไปต่อ”
หากซื่อสัตย์กับตัวเองมากไป
เราอาจพูดทุกอย่างตามความ
รู้สึกจนลืมว่าคำที่จริงบางคำก็ทำลายคนได้
หากประคองความสัมพันธ์มาก
ไปเราก็อาจต้องกลืนตัวตนลง
คอทุกวันจนวันหนึ่งไม่เหลือแม้
แต่เสียงของตัวเอง“กลืนจิตวิญญาณ”เลยกระมัง
ความสัมพันธ์ที่ดีจริงก่ะไม่ใช่
การชนะกันด้วยความถูกต้อง
เป็นพื้นที่ที่คนสองคนพูดความ
จริงได้ไม่ต้องกลัวกันมากกว่า
คนจำนวนมากเลือกเงียบเพราะกลัวเสียอีกฝ่ายแต่ความเงียบ
ที่ฝืนบ่อยๆมันจะสะสมเป็นความห่างเหินเหินห่าง
ขณะเดียวกันคนที่พูดทุกอย่างแบบ“ฉันก็เป็นแบบนี้”โดยไม่
แคร์ความรู้สึกใครเลยในวันนึง
สุดท้ายก็อาจเหลือแค่ความจริง
แต่ไม่เหลือใครอยู่เลย
ปะต้าว่า!
คำตอบอาจไม่ใช่เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง
ทว่าคือ“ซื่อสัตย์อย่างอ่อนโยน”
พูดความจริงโดยไม่ใช้มันเป็นอาวุธและรักษาความสัมพันธ์
โดยไม่ทรยศหัวใจตัวเอง
เพราะความรักที่ดีไม่ควรต้อง
แลกกับการหายไปของใครคนหนึ่ง
ปะต้าจัดกลอนเฮ่ยๆมาให้อาจ
ไม่เข้ากับหน้าฝนที่เปียกปอน
ซึมซาบเข้าไปถึงใจ
“ซื่อตรงเกินก็เจ็บเพราะคำจริง
ประวิงเกินก็ช้ำเพราะฝืนว่าไหว
ความสัมพันธ์ก่ะไม่ใช่จะชนะใคร
แต่คือการที่“เรา”จะไม่ทิ้งตัวตนของตัวเอง”ก็พอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
