ครูคางคก อดีตครูประจำชั้นเป็นยมทูตคัดกรองวิญญาณฉัน พร้อมกล่องสุ่มท่านยม
ตอน 14 เมื่อฉันยอมตาย
)
รางวัลผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลแห่งปี ได้แก่ คุณสิรี ค่ะ
แสงไฟฟอลโลว์แพนในความมืดของห้อง convention hall
ผ่านสุภาพบุรุษสุภาพสตรีในวงสังคมชั้นสูง ที่นั่งเรียงรายในชุดสูท ทักซิโด้
และราตรียาวระดับไฮเอนด์
หรือซูเปอร์แบรนด์ของโลก
หยุดที่ฉัน — สิรี
ในเดรสกูตร์ของ Chanal
ฉันลุกขึ้นยืน ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราว ก่อนค่อย ๆ เดินไปยังเวที
ที่ไฟฟอลโลว์ขยับตามอย่างสง่างาม
พร้อมเสียงประกอบ
สิรี
อดีตบรรณาธิการความงามและแฟชั่น
แห่งวงการนิตยสาร และสื่อสิ่งพิมพ์
เธอคือเกียรติประวัติคนแรกในรอบร้อยปี
ที่ไม่มีใครเสมอเหมือน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ความวิริยะอุตสาหะ
ที่เปรียบเสมือนเพชรแท้
ผ่านเตาถ่านไร้ควัน
ของสองธุรกิจ
บะหมี่ไหหลำ
และเจมส์ข้าวมันไก่
สามเดือน
แห่งการควักล้วงถ้วยชามนับพันครั้ง
—
ในที่สุด
สิรี ก็ได้ยกระดับสู่
พนักงานชั่วคราว
แห่งปั๊มน้ำมัน… Fill & Chill
—
ฉันสวมเสื้อกั๊กสีเขียวสะท้อนแสง
ยืนมองตัวเองในกระจกร้าว
ที่ยาแนวด้วยเทป 3M ยิ้มอย่าง…
แสยะ
และจะร้องไห้
ภาพในหัว กับบอียูนิฟอร์มพนักงานนี่
โคตรเหี้ยของห่า
และของเหวอีกที
นี่กูใส่เสื้อแม่บ้านล้างส้วม
หรือลูกจ้างเทศบาลขนขยะกันแน่วะ
—
แต่ก็เอาเหอะ
ค่าแรงวันละ 300
ได้มากกว่าอีปะเจมส์ข้าวมันไก่ 70 บาท
แถมอยู่ในร่ม
และผิวชุ่มฉ่ำ อุ้มน้ำ
หลบเลี่ยงรังสียูวีเอ ยูวีบี
และอนุมูลอิสระ
เพื่อความอ่อนเยาว์
ของเมลานีนและชั้นผิวกำพร้า
…ยังไงก็คุ้มเว้ย
—
ดู ๆ ไป...
อีกั๊กเขียวนี่ก็เคยเป็นเทรนด์อยู่นะ
ถ้าแมทช์คู่ ถุงโบ๊เบ๊ลายทางสีพาสเทล
มันก็ Balenciaga ดี ๆ นี่เอง
เดี๋ยวเปลี่ยนอีนันยางนี่
เป็นแตะหนีบผักตบชวาคูละร้อย
ก็โคตรจะแฟชั่นนิสต้าเรียกแม่
…อู๊ยยยย
กูมีความสุขทันที
—
คิด ๆ ก็แปลกดีเหมือนกัน
พอความทุกข์หายปุ๊บ
ความสุขก็มาปั๊บ
และมันทำให้พบความจริงว่า...
ความทุกข์
เป็นเรื่องส่วนบุคคลโดยแท้
และมีแต่ “เรา” เท่านั้น
ที่จะปลดเปลื้องมันได้
และเอาเข้าจริง
เราก็ไม่ค่อยจะแคร์ทุกข์ของใครเท่าไหร่
นอกจากครอบครัว
ที่มีเราเป็นหนึ่งในส่วนประกอบ
—
ในฐานะเพื่อนสนิท
เราอาจทุกข์ไปด้วยในวงเหล้า
แต่พอแก้วสุดท้ายยกชน
หลายคนกลับมาหัวเราะร่ากับหนังรอมคอม
ในฐานะเพื่อนร่วมงาน
เราใส่ซอง 50
พร้อมข้อความ “ขอแสดงความเสียใจ”
แต่ใช้ 150
เพื่อแดกสตาบัก มัคคิอาโต้
—
ในฐานะคนรู้จัก
เราแสดงความเห็นใจอย่างอ่อนหวาน
แต่เบิกบาน
ที่จะเมาท์มอยกับข้างบ้าน
เราไม่ได้เลว
เราแค่ทำตาม
สัญชาติญาณแห่งชีวิต
ที่ติดมาแบบอัตโนมัติ
แม้แต่กับคนรัก
ที่ยอมแลกชีวิต
เมื่อเหยียบกองมดคันไฟพร้อมกัน
อีคนที่สาบานพลีชีพ
กลับดึงตีนตัวเอง
ขึ้นปัดมดก่อนใคร
ไม่สนใจอีกคน
ที่เรียกว่า “คู่รัก”
—
เพราะ
ทุกข์
และการเทคแคร์ทุกข์
คือสิ่งที่สำคัญกว่า
ความสุข
—
มันคือ…
ปฐมบท
แห่งความสุข
—
แม้แต่ส้วม
ยังเรียกด้วย End Benefit ว่า
“สุขา”
—
เพราะไม่มีใครจะพบความสุขที่แท้จริงได้
ถ้า…
กำลังจะขี้แตก
หรือเยี่ยวราด
—
เพราะงั้น
การอุทิศตัว
เพื่อปลดเปลื้องทุกข์แห่งมนุษยชาติ
มันก็คือการก้าวขึ้นอีกระดับ
อย่างทรงศักดิ์ศรี
โฮะโฮะ
ใครเถียงกู…
อั้นฉี่ขมิบขี้ไปบ้านมึงเลย
—
โอ๊ะ…ยังขาดอะไรอีกอย่าง
ฉันบอกตัวเองหน้ากระจก
ในตอนฟิตติ้งชุดในห้องเช่า
ก่อนเริ่มงานที่ซอยถัดไป
—
แล้วก็หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา
มันคือ…
อีสกอตไบรท์
—
ที่ยังรักจะตามติดชีวิตกูจัง
—
เราสองเหมือนคู่แฝดสยาม
ที่ผ่าแยกกันก่อนคลอด
เพราะนอกจากจะรักกัน
ปานจะแหกตูดดมด้วยความจำเป็นแล้ว
—
เรายังต้อง modify ตัวเอง
เพื่อรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่เหมือน ๆ กัน
—
ฉัน…กั๊กบาลองเซียก้าสีเขียวอี๋
สกอตไบรท์…
เพิ่มด้ามจับ
สีเขียวโอลีฟ
พาเลตคลาสสิกประจำทุกฤดูกาล
AUTUMN–WINTER
—
ก็บอกแล้ว
พี่น้องท้องชนกัน
มันก็ชะตากรรมเซม ๆ
—
เราอัพเกรด
จากกะละมังสังกะสีปุปะ
สู่เซรามิคเนื้อเนียนทรงโถมีฝา
ดีไซน์เซ็น...ที่เป็นมิตรกับตูด
—
และที่พิเศษสุด…
พวกเราอยู่ในสำนักงานส่วนตัว
ขนาด 1 ตารางเมตร
—
ที่ทุกห้องหอมจรุง
และทรงคุณค่า
ด้วยศิลปะฝาผนังในบางวัน
—
จากการบ๊ะโบ๊ะแบบแวนโก๊ะ
…ที่ไม่ใช่ sunflower
—
และฉันเรียกออฟฟิศของเราว่า
FARENHEIT odor Toilette
ห้องระเบิด..เปิดทวาร
จากแรงบันดาลใจ Dior Perfume
—
ที่นี่…
ฉันจะเคลีย ทุกก้อน และเศษซาก
บนทางช้างเผือก
สู่...อันโดรเมด้า
แห่งปณิธาน
อย่างมุ่งมั่น
และมืออาชีพ
—
เพราะป้ายต่อไปคือ...
แม่บ้านประจำ
ส้วมของปั๊ม Fill & Chill
—
ทุกค้นนนน…
จงขี้ให้เต็มชักโครก
แล้วโบกมือชิลชิลลล
แบบ Fill & Chill กันนะจ้ะ
วันแรกของการทำงานได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ และมัน...
มากว่าจินตนาการ
ไปหลายปีแสง
แต่กูแก่กว่าเดิมอีกหลายลานปีแสง
ฉันกลับห้องมาด้วยสองมือกาง และสองขาถ่าง แววตาเลื่อนลอย เหมือนผ่านการรุมสกรัมในพิธีลงแขกของนักโทษลอกคูคลองแถวนั้นมาทั้งคืน
แต่ไม่ใช่เว้ย
หมดแรงเพราะ อ๊วก ทุกชั่วโมง
ในขณะที่มือก็ถืออีสกอตไบรท์ ถูไถไปกับน้ำพุ่งจากสายยางที่บอบบาง คอพับคออ่อน
จนนึกว่า...
ถุงยางอนามัยแบบสามเมตร
ฉันควัก cavallo ขึ้นจุดไฟ เดินไปสูบไป พ่นควันริมระเบียงห้อง ด้วยความเหนื่อ พัง และคิดวนในหัว
กูจะรอดก่อนขี้จะหมดปั๊ม หรือ
ส้วมปั๊มจะพังลงทับศพ
ก่อนกันวะ
กลับไปล้างจานกะอีแปะเจมส์
หรือ ถือสก๊อตไบรท์ write
SAGA จนถึงวันที่มีอนุสาวรีย์กลางสวน
ไม่ต้องเลือกเลย อนุสาวรีย์ มีได้ทั้งในสวนปั๊ม และบนหลุมศพจ้ะ สิรี
รัตติกาล พูดกลัวเสียงหัวเราะร่วน ในชุด เทพีเสรีภาพชูคบเพลิงโชติช่วงเปลวไฟสีเงิน...ไฟสวรรค์ ฉันจำได้
เป็นไง เดรสเทพี เทลเลอร์เมด ของ Christian Dior ก๊อบมาสดๆ จากแบบสเก็ตช์ ก่อนปารีสแฟชั่นวีค
หล่อนกรีดกรายหมุนตัวเดรสขาวจับเดรปตลอดตัวจากแรงบันดาลใจยุคโรมัน ที่จับคู่กับไฮจีเวลรีของ บูการี ระดับตำนาน ปีกใหญ่ด้านหลังกระพือยก เหมือนเทพีเสรีภาพที่มีชีวิต
จะเผาก็รีบเลย ไหนๆ ก็เอาคบเพลิงมาแล้วนิ
ฉันตอบไปอีกทาง หมดแรงจะต่อปากต่อคำ กับนางฟ้าห่าประลัย
จะรีบตายไว..ทำไมมี สิรีที่รัก มันยังน้อยนักที่ได้ชื่นชมแวนโก๊ะฝาผนังร่วมสมัย ที่ม่ใช่ Sunf Flower
รัตติกาลขำมุกของตัวเองจนปีกกระพือ เหมือนหน้าม้าที่
นายว่า...ขี้ข้าพลอย
หมั่นไส้จนอยากจะวิ่งไปคว้าอีโต้ที่แผงข้าวมันไก่ไอ้แปะเจมส์ มาสับทิ้ง แต่
หมดแรง...แม้แต่
กระดิกนิ้วตีนติดเทนโซพลาสแบบกันน้ำ
รัตติกาล ฉันคงไม่รอดแน่แล้ว
หล่อนปล่อยฉันไปสู่ภพภูมิใหม่ที่ดีกว่า
ด้วยไฟสวรรค์นั่นเถอะ
หล่อนหยุดขำ ย่อตัวลงมองตาฉันที่นั่งชันเข่า หมดสภาพ พิงระเบียง
คิดครู่หนึ่ง แล้วยื่น
คอกเทลสีเงินปรอท
ลอยน้ำแข็งผลึกหัวกระโหลก
ส่งให้พร้อมรอยยิ้มยะเยือก
เคยบอกแล้วว่า
คอกเทล แก้วนี้
ยังรอเธออยูเสมอ
ทุกที่...ทุกเวลา
เหนื่อย ก็...หมดแก้ว
ฉันยกแก้ว ที่ครั้งหนึ่งเคยส่งกลับในมือหล่อน ขึ้นดื่ม อย่างเต็มใจ
ลาก่อน...สิรี
เธอเหนืรอยมามากแล้ว
ถึงเวลาทิ้งทุกสิ่ง
ที่เคยแบก...
ทั้งความจริง และจินตนาการ
ปีกของฉันมันหนัก
บินต่อไม่ไหว
จะขอพักกาย
ชั่วกาล
เสียงหวานเศร้าของเพลง Coco Jazz ดังในความรู้สึก เหมือนเพลงส่งวิญญาณ
หมายเลข
แปดล้านหกสิบเจ็ด
สัมภเวสี สิรี รายงานตัว
ฉันพบตัวเองตื่นขึ้นอีกครั้งด้วยเสียง
รัดเกล้า แบบประกาศบนสถานีรถไฟฟ้า
แค่ถามว่าตัวเองอยู่ไหน ฉันก็ว๊าบมานั่งตรงหน้า อีป้าแก่ใส่แว่นหนา ในยูนิฟอร์มคปสูทสีเทา
หล่อนมองรอดแว่น
...สิรี !!! ตายแล้วเรอะ
อีป้าแก่ ทักยังกะเคยรู้จัก
อัาว..ว๊ายๆๆๆ ครูคางคก ..
เอ้ย ครูสิริโฉม
หล่อนคือครูประถมประจำชั้นสมัยเด็ก ที่โคตรระเบียบจัด ที่พวกเราทั้งโรงเรียนเรียกลับหลังว่า
ครูคางคก
ด้วยรูปร่างอวบกลม ใบหน้าเขรอะสิว
เหมือนประท้วงวัยทอง ประกอบกับอาการมองลอดแว่น และบางทีก็กระดกแว่นขึ้น ทำตาโต มองนักเรียนที่ผิดระเบียบ
ครูสวยขึ้นมาก...หนูจำไม่ได้
ฉันปากหวานใส่ ทั้งที่ตอนนี้ดีกว่าอึ่งอ่างหน่อย เพราะหน้าเรียบเหมือนใช้พาวเดอร์ทูเวย์ ของ Tell Me กับผมดัดลอนลึกสยายบ่า วิบวับด้วยไฮไลท์ประกายดาวบนเรือนผมดำขลับ ตำรับบีเง็น...เทรนด์ฮิตเมื่อสามสีบปีก่อน
สิรี...เทลมี บีเง็น และอึ่งอ่าง นี่เธอคิดว่าฉันไม่ได้ยินความคิดในหัวเหรอยะ
อ้าวซวยล่ะกู
อีครูคาง...อุ้บส สิริโฉมที่เคารพรัก ได้ยินหมดเลย
ในโลกนี้ ผู้คัดกรอง ได้ยินทุกความคิดของสัมภเวสีจ้ะ
ครูตอบยิ้มหวาน ประกอบท่ากระดกแว่น จนฉันอายม้วน
แล้วนี่ รีบตายทำไม
หล่อนถาม แต่ตาเพ่งเอกสารที่ปรากฎจากอากาศ ราวกับจ้องหาแมลงวันบนตัวอักษร เพื่อตวัดลิ้น
พุทโธๆๆๆๆ
พอจิตว่าง ฉันรีบบริกรรมทันที เดี๋ยวปากหมาพาใจคิด ให้ชีวิตซวยในหน่วยคัดกรอง
อดีตบรรณาธิการความงาม และแฟชั่น นิตยสาร ลูกจ้างล้างจานรถเข็นบะหมี่ไหหลำ ก่อนเปลี่ยนมา ข้าวมันไก่แปะเจมส์ งานสุดท้าย แม่บ้านรายวันล้างส้วม ปั๊ม Fill&Chill ...อืมมม น่าสนใจ
ครูสลับทำตาโตมองเอกสาร และใบหน้าฉันที่บอกบุญไม่รับ แล้วสุดท้ายเพ่งนานที่หน้าฉันอีกครั้ง
รึแมงวันเกาแก้ม
ฉันรีบปัด ออกตัวเป็นพัลวัน
อันนี้ไฝค่ะครู ไม่ใช่แมงวัน
ชี้แจงแล้ว ถอยตัวออกห่างมาอีกคืบ
ฉันไม่สนใจตวัดลิ้นบนหน้าหล่อนหรอกย่ะ ยัยสิรี
ครูตอบยิ้มๆ ไม่โกรธ
ที่นี่เราไม่โกรธใคร ไม่งั้นจะโดนเซนเซอร์ไฟสวรรค์เผาเกรียม..หล่อนก็ระวังไว้นะ ยิ่งชอบเพ้อเจ้อ ไม่เปลี่ยน
ท่อนหลังครูกระซิบอย่างใจดี
เอ๊ะ แต่ไม่มีเหตุของความตาย
นี่หล่อนถอดจิตมารึไง
ครูทักด้วยความตกใจ
ฉันยิ้มแห้ง
หนูดื่ม...
อ้อ ริดื่มจนไหลตายสินะ ฉันเคยบอกแล้วว่าให้ลดๆ ลงมั่ง ไอดื่ม กิน ไม่เลือก แม้แต่ข่ฝ้าวกล่องเพื่อน เธอยังแอบกินบ่อยๆ นี่ผิดกฎโรงเรียนข้อ 1.8 วรรค 2 วงเล็บที่สาม แล้วไง สุดท้ายก็ต้องตายเพราะนิสัยไม่แก้ไข ...สิรีเอ๊ย เชื่อครูแต่แรก ตอนนี้หล่อนก็ยังสุขสบายใน Fill & Chill
ฉันอ้าปากเหวอ ครูสาธยายยาว จนนึกถึงเสาธง และเพลงมาร์ชโรงเรียน
หนูดื่ม คอกเทลหัวกระโหลกค่ะ
ฉันรีบบอก
เห้ย! แล้วทำไมไม่รีบบอก ให้ฉันพล่ามยาว ทั้งที่ชอบพูดเป็นต่อหอย
ครูขยับแว่นแก้เก้อ
มันยังไงคะ ไอ้คอกเทลกะโหลกกะลานั่น
ฉันรีบสอดด้วยความสงสัย
ไฮ้..ของสูง ท่านยมแคเคยเป็นบาร์เทนเดอร์ ของบายันทรี มิกซ์เองกะมือ เรียกกะลาได้ไง สิรี
ครูท้วงและอธิบาย เหมือนตอนสอนนึ่งถั่วแปบในคลาส การงานพื้นฐานอาชีพ
มันก็เลยเป็นความตายที่ไม่ระบุน่ะสิเธอ
คอกเทลที่ดื่มน่ะ ...แต่เอ๊ะ นี่หล่อนฝึกสมาธื ถอดจิต มาขโมยดื่มเรอะ
...สิรี สิรี มีบุญมาเห็นนรก ดันไปผิดศีลขโมยของในนรก ไม่กลัวบาปกรรมรึไง ...ครูจะช่วยเธอยังไงล่ะ ทีนี้
ครูพูดเองเออเอง แถมดราม่าจนน้ำตาซึม และเช็ดเอง ด้วยผ้าเช็ดหน้า
อุ๊ย ผิดระเบียบผู้คัดกรอง ข้อ 128 วรรค 5 หมายเหตุ ห้ามสงสารเห็นใจ หรือน้ำตาซึม ..เห็นไหมสิรี หล่อนทำฉันที่เคยได้รางวัล สามปีซ้อน เสียกิริยา ..อดได้กล่องสุ่มจากท่านยมกัน ปีนี้
ฉันจากงง เลยขำ
ครูขา อย่าได้แคร์ค่ะ กล่องสุ่มมันจะมีอะไร ก็แค่ของถูกๆ ไว้ผูกจิตคนโง่ๆ
ว๊าาย...ไม่ใช่ครูนะคะ บางครั้ง
คนฉลาดทีโลกสวย ก็ตกกะไดพลอยซวย
ฉันรีบแก้ตัว
ครูกลับหัวเราะ เฉยเลย
ขอบใจสิรี ฉันรู้ว่าเธอปากไม่มีหูรูด แต่สันดานดี ..ปีที่แล้วครูส่มได้ วันพักร้อนใน พูลวิลล่ายมโลกเชียวนะ แถมวิว 18 มหาอเวจีจากระดับยอดต้นงิ้ว ปีนี้เห็นว่า จะเป็น พรวิเศษ สามข้อ
ฉันลุกพรวดด้วยความตื่นเต้น เขย่าแขนครูจนหน้าหล่อนแทบคะมำ แว่นหลุดดั้ง
หนูสุ่มด้วย หนูสุ่มด้วย
ครูส่ายหน้า เหนื่อยๆ
ว้ายยย หล่อนนี่ ทำฉันหลุดเวลาไป สองรอบรีฟิลน้ำกระทะทองแดง ปกติเราจะแค่ใช้เวลา 1 รีฟิล หรือ สิบห้านาทีมนุษย์ ...ทีตอนเรียนสังคมศึกษา ล่ะไม่เคยทำ แถมยังแอบไขนาฬิกาห้องให้เร็วกว่าเวลาเลิก
ครูบ่น แล้วก็สะบัด กระดาษในมือ ไฟสีแดงลุกไหม้ และลามจนหมดแผ่น
ว๊ายครู เท่โคตรเลยค่ะ
ฉันทึ่งในความสามารถ
ครูค้อนยิ้มๆ
ชอบกรี๊ดแต่เรื่องไร้สาระ
ครูพูดเหมือนไม่สำคัญ แต่เชิดคอ เอามือจัดแต่งลอนผมอย่างเกินจำเป็น ก่อนกระแอม แล้วพูดเรียบๆ
ของหล่อน ไม่ต้องรันคิว เบื้องบนส่งจิตมาให้ไปต่อได้ทันที ระหว่างเป็นวิญญาณในอพาร์ตเมนต์ ปั๊มน้ำมัน หรือออฟฟิศนิตยสารที่ตอนนี้เป็นสาขาใหญ่ของปอยเปตคอลเซนเตอร์
อ้าว หนูอยากอยู่วัดอรุณอ่ะครู นักท่องเที่ยวมาจากทั่วโลก ทั้งธูป ทั้งสังฆทานยังกะบุฟเฟต์โนโวเทล
ฉันอิดออด ต่อรอง
หล่อนตายก่อนอายุขัย 22 ปี สามเดือน 8 วัน 43 นาที 33 วินาที ยังไปไหนไม่ได้ ต้องอยู่จนหมดวาระ และที่ๆ ไปได้ มีแค่ที่ๆ จิตเคยผูกพัน อ้อ มีออปชั่นเสริม พิเศษ...ของขวัญจากครู
หล่อนกระซิบ ยกนิ้วขึ้นจุ๊ปาก
ฉันตื่นเต้น กระโดดกอดครู จนหล่อนเซแทบตกเก้าอี้
สิรี...นังสืรี!!!
ครูเรียกหลายครั้ง จนต้องทำเสียงเข้มแบบที่เคยดุพวกฉันตอน แอบฟังซาวอะเบาท์ในห้องเรียน
ขาครู....
ฉันขานรับเสียงหวาน อ่อยๆ แต่ไม่ถึงอึดใจก็เข้าสวมกอดครูอีกครั้ง น้ำตาซึม
ครูตบไหล่ ลูบหลัง
ไปอยู่รถเข็นบะหมี่ไหหลำ หรือ ข้าวมันไก่แปะเจมส์ ก็ทำตัวดีๆ นะลูก
ฉันรีบถอนตัวอย่างไว
อะไรนะครู! รถเข็นอีซิ้มไฝขน หรืออีชีกอแปะเจมส์ ...นี่เหรอคะ สเปเชียลดีลของขวัญลูกศิษย์คนโปรด
ครูยิ้มๆ ก่อนกดกริ่งโรงแรมบนโต๊ะ แล้วฉันก็อยู่ในความมึนงง ท่ามกลางแรงกระชากในจิต
เป็นไงยะ ออปชั่นครูคางคก
เสียงรัตติกาลหัวเราะขำ ฉันลืมตาเห็นหล่อน นั่งสวยในชุดกรุยกรายสไตล์กูตูร์แบบ Lolita Lempicka สองขาไขว่ห้างบนบัลลังก์เมฆ สูงจนต้องเงยมอง
รัตติกาล ไปไหนมา ทำไมไม่ช่วยฉันหน่อย หล่อนนางฟ้สโคตรวีไอพี ต้องช่วยได้แน่ๆ
ฉันถามหล่อน โดยไม่ต้องขยับปาก
สิรี ฉันเห็นหมดทุกอย่าง แต่ไม่อาจ ใกล้ หรือแทรกแซงได้ เพราะนั่นคือ ระเบียบจักรวาล ที่มิบังควรแทรกแทรง
รัตติการตอบเสียงเรียบ พ่นควันบุหรีสีม่วงจากปาก บัดนี้เมฆขาว เพิ่มละอองระยิบระยับสีม่วงแทรกในอากาศอย่างวิจิตรพิสดาร
หากฉันล่วงล้ำ ภพภูมินั้นจะสลายรูปชั่วคราว สภาวะที่ต่ำกว่า มิอาจเห็น หรือเฉียดรัศมีแห่งทิพยสภาวะที่สูงกว่า และนั่นอธิบายว่า เหตุใดหล่อนจึงมิอาจเห็น หรอสัมผัสถึงฉัน แม้แต่จิตที่เคยคิดถึงก็สูญหาย
สิรี...นี่คือครั้งสุดท้าย ที่เจ้าจะจำ และรับรู้การมีอยู่แห่งเรา...จิตเผลอแห่งรัตริกัลยา มหาเทวีบนสวรรค์นิมมานรดี
สิ้นคำ หล่อนกลายเป็นประกายแสงระยิบระยับ แสบตา และร้อนลวก จนจิตวิญญาณของฉันแทบแตก รูปที่เคยเป็นสิรี แยกตัวเป็นฝุ่นอณู และจางหายไปพร้อมกับความรู้สึกเหมือนตกเหวลึกไร้สิ้นสุด
นิมมานรดี มิใช่สัมภเวสีระดับเจ้า
จะอาจเอื้อม
จงไป!!!
เสียงไม่หญิงไม่ชาย แต่ทรงอำนาจ และสยดสยอง ดังพร้อมความสั่นสะเทือนของฟ้าดิน
นี่คือกฎแห่งจักรวาล...สิรี
เสียงคุ้นหู แต่นึกไม่ออก ดังแทรก หยุดความอึงอลโกลาหล เหลือเพียงความเบาสบาย อันห่างเหิน เสมือนเสียสะท้อนไกลอันศักดิ์สิทธิ์สุดสูง
จากปลายจักรวาล
ไม่มีวันเวลา มีแต่ความทรงจำว่าเคยอยู่ตรงนั้น ล้างจานตรงนี้ กระโดดถีบอีซิ้มขนไฝบะหมี่ไหหลำ และถูส้วมที่ปั้มใกล้ๆ เบื่อก็แวบไปออฟฟิศเก่า
ห้องอดีตบรรณาธิการความงาม แฟชั่น ในชั้น 10 ของตึกใจกลางเมือง บัดนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลายสัญชาติ และโทรศัพท์นับร้อยเครื่อง เสียงหลายภาษา ที่ฉันดันฟังออกหมด โดยไม่ต้องเรียนรู้ คือการขู่กรรโชก เล่ห์เพทุบายในการหลอกลวงเงินจากปลายสาย
ฉันมองอย่างเศร้าใจ จนไม่คิดจะกลับมาครั้งที่สอง ยกบุหรี่ใบบัวขึ้นดูด
รสชาติมัน
ขาก...ถุย
อุบาทว์และอัปปรีย์กว่ายาเส้น
แพคละ 15 บาท
นีถ้าไม่ตั้งอยู่ตรงศาลเพียงตา ที่มีคนทำให้...มึงไม่มีสิทธ์ได้
SYNCHRONIZE กับลมหายใจในปอดกูเด็ดขาด
ครูให้สิทธิ์นั้นกับฉันจริง เลยสามารถว้าบไปได้ทุกที่ที่เคยผูกพัน
แต่ไม่ใช่...
นอกเสมาวัดอรุณ
ฉันเคยอยากไม่มีตัว มือ ตีน หัว เป็นวิญญาณที่ไม่ต้องดินรนในลูป
กิน ขี้ พี้ เยี่ยว
และมันก็เกิดจริงตามที่ขอ
แต่ความลำบากที่มาทดแทนคือ
การอยู่กับเครื่องเซ่น และทานขาจร
ความตายของฉัน ทำให้ผู้คนรอบย่านอาศัย และห้องข้างๆ รวมทั้งเจ้าของอพาร์ตเมนต์ ร่วมเงินกันยก
ศาลเพียงตา จากไม้มี่ต่ออย่างลวกๆ และบ้านทีไม่ใชเรือนไทยยอดหางหงส์ ใบระกา ปลายงอน แต่คือ บ้านนกแบบที่มักซื้อมาติด หรือแขวนตามต้นไม้
มันก็สะดวกดี
แถมยังใจดี
เอาเซตนางรำมาใส่เสียเต็มวง
นี่ดีนะ ไม่ล่อวงมโหรี ปีพาทย์
ฮัลโหล...ลืมคิดไปไหมว่า
กูจะนอนตรงไหน
ในอีห้องขนาด ฟุตคูณฟุต
ที่วันดีคืนดี
อีเหมียวหลายตัวก็ผลัดเปลี่ยน
มานอนยัด จนตูดทะลักมาตามหน้าต่าง
ครั้งแรกที่รู้ว่าเป็นผี มันโคตรฟิน
กับการว๊าบไปไหนต่อไหน
แทรกร่างอีซิ้มไฝขน แจกบะหมี่ไหหลำ จนมันขาดทุนไปสองวัน
แทรกร่างอีแปะเจมส์ ไปชีกอใส่ลูกค้าจนถูกตบด้วยจานข้าวมันไก่
แก้เผ็ดความงก ความเค็ม
แต่พอครั้งสองครั้งมันก็งั้นๆ
แล้สทั้งวันก็ว่าง ว่าง และว่าง
จนเบื่อชิบหาย
พอว่างจนไม่มีอะไรให้คิด ก็คิดถึงชีวิตที่ผ่านมา งานที่เคยทำ และเคยบ่น เคยอยากหนี
ตอนนี้กลิ่นในออฟฟิศ
FARENHEITE ODOR TOILETTE
และภาพจิตรกรรม แวนโก๊ะ ที่ไม่ใช่
Sun Flower มันไม่ได้อฝแย่อย่างที่เคยรู้สึกจนอยากตายอีกแล้ว
อย่างน้อยที่สุด มันก็ทำให้ชีวิตยังมีคุณค่ากว่าการเป็นสัมพเวสี
ที่ไม่มีความหมาย
ไม่มีตัวตน
ไม่มีประโยชน์
และไม่มีที่ไปจริงๆ
ถ้ามีใครถามอีกครั้ง
ฉันคงเลือกมีชีวิต
รับไปสิจ้ะ...
เพื่อความว่างเปล่าที่ปราถนา
ฉันมองแก้วคอกเทลสีเงินวาว ลอยน้ำแข็งผลึกหัวกระโหลกในมืออย่างงๆ
ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าเส้นเลือดเหมือนจะหยุดชีพจร
นี่อะไรวะ กูไม่ได้เป็นผีศาลแมวนอนเหรอวะ แล้วนี่คือ
รัตติก๊าลลลล ฉันโอบกอดคนตรงหน้าอย่างกะไม่ได้เจอกันนานนับชาติ
หล่อน ผละออก
ฉันไม่กอดกะผีที่ไม่คู่ควร แถมดูดมวนบุหรี่ใบบัว
รัตติกาลหัวเราะร่วน แล้วผลักแก้วในมือฉันเข้าใกล้ปากฉัน
ดื่มสิ ดื่มเลย เดี๋ยวแถมแพคเกจ สิงสู่นอกสีมาวัดอรุณให้ด้วย หรือจะเอาตรงสี่แยกราชประสงค์ พนะพรหมเอราวัณ หรือตรงหน้า Central World เส้นฉันใหญ่มาก จัดให้ได้ทันใจ
หล่อนคะยั้นคะยอพร้อมโปรฯ หลังความตาย
ไม่มีทาง ต่อให้คอหักตายในโถส้วม ฉันก็ไม่ดื่ม อีคอกเทลของพยายมบาเทนเดอร์ อีกแล้ว
ฉันรีบยกแก้วเททิ้งไปนอกระเบียง
ใครแกล้งกู
ชั้นไหน
อย่าให้รู้นะ จะตบเรียงตัว
อีเวรจัญไร
เสียงภาคพื้นตะโกนก้อง ฉันรีบนั่งหลบตัวลีบ เกือบถูกตบแล้วไหมล่ะกู
หนีตายมาได้
แต่หนีมือตีนนี่ท่าจะไม่รอด
รัตติกาลหัวเราะ ล้อด้วยสายตา
เบื่อคนโลเลหลายใจ
แล้วหล่อนพ่นควันบุหรี่เป็นละอองพราวเหมือนเกล็ดดาวระยับ
สิรี ...คิดถึงครูเมื่อไหร่ มาหาได้เสมอ
ยังจำรหัสได้ใช่ไหม ครูเข้าแฟ้มพิเศษให้แล้ว
เสียงและตัวครูคางคก ปรากฎขึ้นแทน
ฉันถอยกรูด
ไม่ค่ะครู หนูอยากล้างส้วมเพื่อมนุษยชาติ และมหาทานบารมี
ครูสิริโฉมหัวเราะร่วน
...เอ๊ะนี่มันเสียงยัยนางฟ้ามหาภัยนี่นะ
ยังไม่ทันได้พูดอะไร
ร่างนั้นหายวับ
แทนที่ด้วย
ถุงสายรุ้งสีพาสเทล
กูจะเปิดดีไหมวะ
แล้วครูที่เจอในแผนกคัดกรอง
มันของแท้ หรือยัยบ้านั่นแปลงกาย
ช่างแม่ง เปิดก่อน ค่อยขย้อนทีหลัง
ฉันรูดซิปออก
ไม่มีอะไร นอกจาก
การ์ดดำขนาดเท่านามบัตร
คิดถึงครูบ่อยๆ ก็มาหา
นี่รหัสแผนกคัดกรองสัมพเวสี
xx-xxxxx-xxxxxxx
รัติกาล...แกหลอกฉันอีกแล้ว
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
