Ladies & Gentle Men, Bon Voyage Your Death ฉันยิ้มหวานก่อน บอมบ์ มิลานกระจุย
ตอน 15 ไม่มีคำว่าเสียใจ
ความตาย กับการจับไฟลท์ย้ายบ้านไปประเทศตะวันตก มันก็เหมือนกัน สำหรับหลายคน
แต่ฉันคัดค้านแบบยันด้วยปากและสองตีนที่บัดนี้อัพเกรดจาก
นันนยาง มาสู่ รองเท้าผักตบชวา
ในฐานะผู้ที่ได้เห็นชีวิตหลังความตาย
มาแล้วสองครั้ง
ครั้งแรกคือ วัลลา
เพื่อนเก่าที่หล่อน
ในตอนนี้..ยังแขวนคอตัวเองทุกวันเหมือนไก่ตอนในตู้กระจก
ของอีอปะเจมส์ข้าวมันไก่
ต่างแค่ หล่อน ไม่ชุ่มฉ่ำด้วย
หนังขึ้นเงา และแน่นเนื้อ
ก็..ผีตายซาก จะหามอยสเจอไรเซอร์
และคอมเพล็กซ์วิตามินจากไหนวะ
และครั้งที่สอง
ตัวฉันเอง...เจ้าแม่ศาลแมวนอน
การย้ายประเทศที่คุณรังเกียจเกินจะทนต่อไป ทั้งที่คลอด และมีแดกมีใช้ จนมีรายได้ หรือเครดิตพอจะจ่ายค่าตั๋ว และค่าขนส่ง ก็มาจากผืนแผ่นดิน
ที่คุณไม่ปลื้มทั้งนั้น
แต่นั่นล่ะ มันเป็นสิทธิส่วนบุคคล ที่ใครจะอยากเสือกกัน ถ้ามันไม่ใช่...
การมาขอยืมเงิน
และฉันดีใจ ที่ไม่ต้องตอแหล แถข้ออ้าง
เพราะมีติดบัญชี ไม่กี่ร้อยบาท
บางคนที่รอบคอบ จะ Google หาข้อมูลปลายทางอย่างละเอียดยิบ เพื่อให้พร้อม ที่จะบินสู่ปลายทางของบ้านใหม่
แต่ชีวิตหลังความตาย
คำตอบมีเพียง...
ตายจริง และล่องลอยจริง
ไม่อิงเอฟเฟกต์ เท่านั้น
มันจึงต่างกันโคตรๆ ค่ะ
เพื่อโลกที่สวยขึ้นสักหน่อย
ฉันจะวางเชอรี่ลงบนขี้กองนี้สักเม็ด
ข่าวดี คือ
บ้านใหม่ในยุโป กับ ภพภูมิของผี
มีสิ่งที่เหมือนกันนิดนึงคือ...
สภาวะ และสิ่งแวดล้อม
ที่คุณไม่มีสิทธิ์ดีไซน์
ชีวิตที่ยังไม่ตาย
คือ
การเหยียดเชื้อชาติ
ภาษีมหาโหดโคตรปู่ย่าตาทวด
กฎระเบียบที่ยิ่งกว่าสถานดัดสันดานเด็กเปรตให้สุด edge ของความจัญไร
และความเหงาที่เอาเงาทำผัว
ชีวิตหลังความตาย
อิสระที่ว๊าบไดด้ทุกที่..
แต่ถ้าคุณคิดจะว้าบไปปดู
ณเดชน์ ล่อนจ้อน
หรือ เบคแฮม ซาบาลาฮั่มเมีย
หยุดเลย
เพราะสิทธิ์ในการว๊าบ
มันแค่ที่ ที่ผูกพัน
ที่สำคัญ มีมาเฟีย ทั้งผีถนน ผีซอย
ผีบ้าน
และผีมีศักดินา ชุดขาว ทรงลอมพอก
ที่คุณเคยซื้อปราสาทขอมขนาดย่อม
มาเซ่นไหว้นั่นแหละ
สุดท้าย เครื่องเซ่นทั้ง
น้ำแดง และหมูเห็ด เป็ด ไก่
ไม่ได้ไล่ผีห่าไที่ไหน
แต่คือ
ตัวคุณเอง
และแม้แต่ ที่ของคุณ.
ที่เคยผูกพัน
หรือตายซากหลายวัน
กว่าร่วมกตัญูจะมาแซะแบะแซ
ก็ยังไม่ใช่ที่ๆ ของคุณจริงๆ
แค่ได้สิฝิทธิ์บนผืนดินที่ไม่ได้รังวัด
โดยพฤตินัย แต่ไม่ใช่ นิตินัย
ที่จะปกป้อง Property
คุณอาจจะเซอไพรส์ได้ทุเดือน
ที่มีคนหน้าใหม่ มาใช้สอย กิน อยู่ หลับ ขี้ ปี้ เยี่ยว ในห้องสุดรัก
อาร์มแชร์จากเมดิเตอเรเนี่ยน
อาจกลายเป็นที่ฝนเล็บแมว
พรมจากอิตาลี
เป็นที่ขี้ของหมา
และครัวสุดสวย
ที่เคยเสิร์ฟทีโบนสเต๊ก
อาจกลายเป็นมุมซกเล็ก ส้มตำปลาร้า
และหมอลำปาร์ตี้ สุดเถิดเทิง
และคุณทำได้แค่...
ปิดหู ปิดตา และอาจจะต้อง
ปิดจมูก ไปอีกนานแสนนาน
ไลฟ์สไตล์ของผีอย่างเรา
ที่จริงก็โคตรสบาย คือ
ว่าง แบบไม่ใช่ สมาธิภาวนา
แต่มันคือ
ว่าง
ว่าง
และ ว่าง
สมกับไม่มี มือ ตีน หัว ให้ต้องขวนขวาย
หิวเมื้อไหร่ ก็แค่เขย่าบ้าน
ทำจานแตก หรือ แหกอกในฝัน
แล้วรอรับสังฆทาน
ซึ่งก็ต้องรอลุ้นอีกที ว่า
คนหัวโล้นนุ่งเหลืองที่ถือขันมา
จะเดลิเวอรี่ ของ ได้ดีแค่ไหน
ไม่ใช่ทุกคนจะเป็น FFedX
อุ้บส์..ลืมบอก
ขอสงวนบริการนี้ เฉพาะผู้ตายตามธรรมชาติแบบออร์แกนิค เท่านั้น
สิทธิ์นี้ยกเว้น การตายโหงบางจำพวก และการตายโดยตั้งใจในทุกระดับ และรูปแบบ
หากมีข้อสงสัย กด ..Hell Line
ตายทันทีจะมีคำตอบทันใจด้วยตัวเอง
และนั่นคือ บางส่วนชองชีวิตหลังความตาย ที่คนวงในอยากบอกคนนอกอยากเข้า และเชื่อฉันเถอะ
.ชีวิตที่พังๆ มันยังปังกว่า
ความว่างเปล่าแบบสัมภเวสี จ้ะที่รัก
เพราะคุณอาจจะไม่โชคดีแบบฉัน
ที่ไม่ได้ตายนานและ ตายจริง
มันเป็น Virtual Tour ที่โคตรจะ 6D
ที่ชาตินี้ ...ไม่ขอเจอเป็นครั้งที่สอง
ข่าวดีคือเมื่อยังมีชีวิตอยู่อย่างต่ำตมแต่ชมชื่นรื่นอาจม การเป็นลูกจ้างชั่วคราวในปั๊ม Fill & Chill มีวันหยุดให้ 1 วัน ที่ฉันจะนอนกระดิกตีน กลิ้งไปกลิ้งมาได้ทั้งวัน
ถ้าตัดกลิ่น Fareheit Odor Toilette อิกไป มันก็ไม่เลวร้ายอย่างที่คิด เพราะฉันรับเงินเดือน 9000 บาท
เริ่มงานจันทร์ -เสาร์
06.00 - 18.00 น.
โอเค มันเกินเวลาแบบ
Nine to Six ไปสามชั้วโมง
แต่ในโลกนี้ มันมีชีวิตอยู่สองแบบ
คือ
ชีวิตที่มีทางเลือก และ
ชีวิตไม่มีทางเลือก
และมีคนอยู่สองแบบ ด้วยเหมือนกัน
คนที่ได้เปรียบ และ
คนที่เสียเปรียบ
ฉันก็แค่ซวยซ้ำซ้อนที่
แจ๊กพอตแตก
ไม่มีทางเลือก และ เสียเปรียบ
ซึ่งมันก็โคตร
ชีวิตบัดซบแหละ
แต่ก็ดีกว่า
หาเครื่องเซ่นแบบ สัมพะเวสี
เป็น...ผีไร้สาระที่ไม่มีตัวตน
มันคือที่สุดของความอัปรีย์
ที่ทำให้ชีวิตและงานล้างส้วม
กลายเป็นความสุข...ต่ำระดับ
ที่ยอมรับได้ขึ้นมาทันที
ว่าแล้วก็ดูดโอเลี้ยงที่แขวนบนหัวเตียง
แบบคลาสสิคจากอลูมิเนียมชุบทอง
และตามด้วย แบลคเมนธอล ที่ชื่อคล้ายออริจันัล
CAVALLO หนีภาษี
23 บาท มวนสีดำ
เพียงซื๊ดเดียว
ก็เย็น...สะท้านคลิตอริส
ยิ่งกว่าไวเบรเตอร์
ที่สำคัญ สวาปามได้
แบบ...ไม่กลัวถ่านหมด
ได้ทั้งแท่งจนถึงโคน
ไร้โลน และซิฟิลิส
นี่กูกำลังพูดถึงบุหรี่
หรือ บุรุษ กันวะ
อุ๊ย..แฉะ น้ำหยดแหมะ..
จากถุงโอเลี้ยงที่ควบแน่น เมื่อความเย็นกระทบลมร้อน ของฮาตาริ เบอร์สาม
เพื่อนคนหนึ่งเคยถามฉันว่า อดีตบรรณาธิการอย่างฉัน ทำไมไม่ใช้ความสามารถในการเขียน เขียนคอลัมน์ออนไลน์
คำถามนี้ วนเวียน ในขณะที่มือฉวัดเฉวียน ด้ามสกอตไบรท์ในโถชั้นใน ของชักโครก ที่ขึ้นฟองฟอด กลิ่น ลาเวนเดอร์
ค่างานน้อย และฉันไม่ชอบทำงานชุ่ยๆ
นี่คือคำตอบที่ทำเพื่อนคนนั้นเงียบ และคงจะยักไหล่ เบะปาก หากอ่านจิตได้ หล่อนคงพูดว่า
จนไม่มีจะแดก ยังเสือก จะเลือกงาน
แต่ถ้าถามตอนนี้ วันนี้ ฉันก็ยังเลือก
ล้างขี้ ดีกว่าเขียนบบความควายๆ ชิ้นละ 100
ไม่ใช่กูชอบดมกลิ่น และสัมผัส texture แต่เพราะ
มันก็ต่ำตมโดยธรรมชาติ
ไม่ใช่งานเขียน ที่ทำด้วย จิต และวิญญาณ
ฉันลดตัว แต่ไม่ลดคุณค่า ของตัวเอง
เพราะฉันคือ คริสเตียน ลูบูตอง ที่คู่ควรกับตีนระดับไฮเอนด์ และฉันรักที่จะอยู่ต่ำอย่างมีศักดิ์ศรี
ที่บาจา อย่างหล่อน ไม่มีวันเข้าใจ
แต่ตอนนี้ ฉันเริ่มชอบ
นันยาง
ที่ อึด ถึก ทน
กูใส่จนพื้นลอก แล้ว
อีดอก
ที่พื้นใต้ตีนยังเกาะหนึบ
แถมเมื่อกระดุมหลุด
ก็ DIY ได้ทันใจ
กูบ้าอะไรเนี่ย อยู่ก็มารีวิวแตะหนีบ
ที่ไม่ใช่ Prada
โฮะโฮะโฮะ
ฉันเดินเกาก้นในชุดนอนชินจังระบำตูดดุ๊กดิ๊ก ไปนอกระเบียง มองชีวิตเบื้องล่างจากชั้น 8 ของพาร์ตเมนต์ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน นับตั้งแต่ย้ายเข้ามา
นั่นไอแปะเจมส์กำลังสับไก่
อีซิ้มไฝขน ลวกบะหมี่ไหหลำ
และรถเข็นไอติมกะทิกำลังควักล้วงถัง
มันเป็นภาพของชีวิตที่แสนธรรมดา
แต่การดิ้นรน แบบตีนถีบปากกัด
นั่นละ...ทำให้มันสวยงาม
ฉันเองก็คงจะมีชีวิตที่ง่ายกว่านี้
ไหมนะ
ถ้าไม่เคยเจ็บปวดกับอดีต
ไม่เคยเสียใจ
คุณได้ในสิ่งที่ขอทันทีจ๊ะ ที่รัก
เสียงของรัตติกาลปรากฎพร้อมร่าง ในเดรสสั้นของ Fendi ที่มาพร้อมเครื่องประดับ Chanel จัดเต็ม
หล่อนยิ้มมุมปาก ก่อนสะบัดมือกรีดกรายปลายนิ้วเจียนเล็บสวย ตกแต่งไข่มุกและประกายเพชรระยิบระยับล้อแสง มาที่ฉันแบบไม่ทันตั้งตัว
ฉันมึนงงชั่วขณะ ค่อยได้สติ
รัตติกาล สวีทฮาร์ท
ดาร์หลิง วันนี้จะพาฉันไปไหนดี
เลาจน์ภูเขาไฟ หรือ นรกขุม 18
I AM READY
ฉันทักหล่อนด้สยเสียงโคตรจะมีความสุข แบบ Hype สุดๆ ไปเลย
รัตติกาลหัวเราะร่วน
เลือกสิจ้ะ สิรี ...รอบโลกเลย
รถไฟตกรางลงทับรถเก๋ง..สิงคโปร์
เด็กเนิร์ดกราดยิงยกชั้น...อเมริกา
หรือ สึนามิ ถล่มเมือง ฟิลลิปปินส์
ว๊ายๆๆ กรี๊ดดดด
ฉันกระตู้วู๊ เหมือนอีบ้าแดกใบกระท่อมยกต้น
ไม่มีแบบ..รันเวย์ระเบิดเป็นโกโก้ครันช์มั่งเหรอจ้ะ แบบมิลานโดนบอมบ์ ซูเปอร์โมเดลหลายสิบตัวแตกตาย แขนขากระจาย แต่คอลเลคชั่นเสื้อผ้า เครื่องประดับ อยู่ครบ..อันนี้จะเลิฟมากกกกก
ฉันกระโดดตัวลอยเหมือนกระต่าย พร้อมทั้งเสนอการชมความตายที่สวยงามแบบ
Drop dead Diva
รัตติกาลหัวเราะมากขึ้น จิบคอสโมโพลิแทนในมือ
จินตนาการหล่อน สวยสะพรึง ดีแท้ ..แต่ไม่มีในโปรแกรมวันนี้จ้ะ
ฉันหัวเราะร่า
แหม นางฟ้าระดับ วีวีไอพีอย่างหล่อน จัดได้ลาะน่า...โลกมันต้องลดความฟุ่มเฟือยลงบ้าง เพื่อประชาธิปไตย
รัตติกาลจ้องตาฉันลึกซึ้ง ยิ้มมุมปาก
ทำได้แค่กระดิกนิ้ว แต่หล่อนแน่ใจนะ ว่า...
จะไม่เสียใจ
ฉันยักไหล่ อย่างโนสนโนแคร์
เสียใจ...ไม่อยู่ในพจนานุกรมจ้ะ
รัตติกาลยิ้มเย็น ถาม
ไม่เจ็บปวด
ไม่รู้สึกผิด
ฉันหัวเราะร่วน
คนอื่นตาย ไม่ใช่ตัวเองสักหน่อย
ต้อให้ฉันตายเอง ก็มีความสุข
ที่ได้วางบอมบ์แคทวอล์ก
รัตติกาล พ่นบุหรี่
ควันสีเทา กลายเป็นละอองระยิบระยับสีดำ เหมือนฝุ่นไหม้สะท้อนแสงปกคลุมฉัน ที่กำลังหมุนตัว หัวเราร่าอย่างบ้าบอ
ฉันพบตัวเองในเดรส LV นั่งอยู่ฟรอนท์โรลของปารีส แฟชั่นวีค ข้างๆ คือรัตติกาลในกูตูร์ปี 2000 ของ LV ประดับ BVL แบบอลังการ
แสงแฟลชวูบวาบ เซเลบริตี้ระดับเอลิสต์ ผู้ร่วมงานนับร้อย ช่างภาพหลายสิบ และนางแบบแถวหน้าอีกเพียบ กำลังแสดงแบบอย่างมืออาชีพ
ฉันลุกขึ้น บราโว และส่งจูบ ท่ามกลางโชว์อย่างเอิกเกริก จนทุกคนตะลึง
เสียงโหไล่ดังก้องงาน
รัตติกาลหัวเราะอยู่ตรงที่นั่ง ปรบมือชื่นชมในขณะที่ควันบุหรี่ในมือยังกรุ่นควันเป็นเส้นสาย
ฉันเองก็หัวเราะร่า ไม่สนใจความโกรธเกรี้ยวก้าวร้าว และก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลง
ฉันหันหน้ากลับไปที่กลุ่มผู้ร่วมงานนับร้อย ตะโกนก้องด้วยความสุขสุดขีด
Lady & Gentle Man
Bon Voyage...Your Death
แล้วกดรีโมทในมือ
เสียงระเบิดดัง พร้อมเสียงกรีดร้องจากสารทิศ ผู้คนหนีตายเหยียบกัน
ฉันหัวเราะร่วน กับความพินาศ หยิบแขนข้างหนึ่งใกล้ๆ ที่เคยเป็นของซูเปอร์โมเดล ขึ้นมา
ปลดสร้อยข้อมือเพชรพรีเเมี่ยม
สวมใส่ให้ตัวเอง
แล้วโยนแขนข้างนั้นเหมือนขยะ
ยกมือเปื้อนเลือด เช็ดบนครึ่งตัวของดีไซน์เนอร์ที่ยังหายใจพะงาบกึ่งกระตุก
Great Design Honey
ฉันยิ้มหวาน ก่อนยาำส้นสูงลงบนคอเขา
ทิ้งแรงลงช้า ร่างขาดใจตาย
สนุกสุดๆ
ฉันหันไปหารัตติกาล ที่ยังนั่งในเดรสสวยบนฟรอนท์โรลอย่างสมบูรณ์แบบ ไร้รอยขีดข่วน
โชว์ข้อมือที่มีสร้อย ด้วยความภูมิใจ
รัตติกาลปรบมือด้วยจริตของราชินีสูงศักดิ์ ชื่นชมโอเปร่า
แล้วทั้งรันเวย์ก็มืดสนิท
ฉันพบตัวเองยืนอยู่ตรงระเบียงห้อง
รถเข็นข้าวมันไก่
ซิ้มลวกบะหมี่
รถไอติมกะทิ
เอาเซตนี้ด้วยไหมจ้ะ สิรี
เสียงรัตติกาล ดังขึ้นพร้อมตัวในเดรสสีดำลึกลับของ Versace และเมคอัพจัดจ้าน เบ้าตาสวยสะพรึงด้วย Smokey Eyes แต่ปากแดงฉ่ำเหมือนอาบเลือด
ฉันในเดรสสวยจากรันเวย์ ยกมือที่มีสร้อยเพชรขึ้นส่องล้อแสงแพรวพราว
หัวเราะร่วน
มันสวยนะ
สวยมากๆ
ความดิ้นรนนี่แหละ...สุดพิเศษ
รัตติกาลซึ่งบัดนี้งอกปีกดำจากด้านหลัง ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ
ท้องฟ้าหม่นครึ้มลงฉับพลัน เมฆทะมึนก่อตัว หมุนวนเหมือนสายน้ำ
สิรี...ยังมีความสุข
กับความไม่เสียใจ
อย่างนี้อยู่รึ
เสียงก้องกังวาลลึก เจือขำขันแบบยะเยือก ชำแรกจิตที่เบิกบานของฉันเหมือนเข็มยาวทิ่มผ่านหัวใจ
ฉันหยุดหัวเราะ แต่ยังยิ้มร่า
อีกเซต...จะเท่าไหร่กัน
เป็นร้อยก็ทำมาแล้ว
รัตติกาลยิ้มเหี้ยม กระพือปีกสีดำแผ่วช้า ชี้เล็บยาวดำ ไปที่มนุษย์เบื้องล่าง
เลือกแล้ว
ปืนกล ปรากฎขึ้นฉับพลันในมือฉัน
ว๊ายๆๆๆ อย่างงี้ไม่ต้องเล็งเลยสินะ แค่กด แล้ว กราด
นี่มันกล่องสุ่มแบบนันสตอป
ฉันกราดยิงรัวอย่างสนุกสนาน
รถไอติมกระจุยกระจาย
คนขายหัวระเบิด
แป๊ะเจมส์แขนข้างที่ถืออีโต้ยังจับแน่น ตอนหลุดลอยกลางอากาศ
ใบหน้าเต็มไปด้วยรูพรุน
ซิ้มที่กำลังลวกบะหมี่ เต้นเป็นเจ้าเข้าด้วยห่ากระสุนรัว ก่อนหัวทิ่มลงหม้อน้ำซุปร้อน
ลูกค้าหลายคน ตายเกลื่อนกราด เลือดสาดเต็มถนน
ฉันหัวเราะอย่างคุ้มคลั่ง
แต่หยุดสนิทเมื่อเห็น
หมาจรแม่ลูกอ่อน นอนร้องหงิงๆ ขาขาดแหละเละ หางยังกระดิก เมื่อลูกๆ สองตัว วิ่งมาเลียแผลที่เป็นกองเลือด
อีกตัวร้องเหมือนจะขาดใจ
ใช้สองขาหน้ากดลงบนตัวแม่
ซึ่งค่อยๆ มีน้ำตาไหล
แต่ยังครางเรียกลูกๆ ประกอบหางแหว่งวิ่นที่กระดืกอย่างอ่อนแรง
เสียงรัตติกาลดังจากเบื้องน
สนุกไหม สิรี
หัวเราะมากๆ สิจ้ะ
ฉันหัวเราะอีกครั้งตามที่หล่อนขอ
หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ไม่มีความเสียใจ
แต่น้ำตาไหลไม่ขาดสาย
รัตติกาลโบกสะบัดปีกกลางอากาศ
ลมหอบใหญ่เหมือนทอร์นาโด หมุนทุกสิ่งรวมกันในงวงอากาศ หมุนคว้าง เหมือนลูกข่าง เคลื่อนครอบคลุมฉัน ใหลุดลอยสู่ใจกลาง
เสียงหมาเห่า เรียกสตืฉันกลับมา
ยังยืนอยู่หน้าระเบียง
อาแปะ อีซื้ม รถไอติม
ยังอยู่และทำกิจกรรมขายของ
ลูกค้ายืนคุยกัน
บางคนโยนขาไก่ให้นังหมาลูกอ่อน
ฉันรู้สึกถึงน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุด
สมองอื้ออึง
ดีใจ หรือ เสียใจ
ที่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
เสียงรัตติกาลยังตามติด หล่อนอยู่ในเดรสสีพาสเทลบางเบา ของ Valentino สูบบุหรี่ พ่นควันบางเบา
รัตติกาล ...มันคืออะไร
ฉันถามหมดแรงจนทรุดลงพื้น เมื่อภาพต่างๆ แล่นเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
ความตาย
เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
และการประหัดประหาร
อย่างไร้สำนึกเสียใจ
รัตติกาลสลัดเสื้อคลุมออกจากตัว ปล่อยมันลอยไปกับลมพัด เนื้อผ้าบางเบาโปร่งใสนั้นกระพือพลิ้วขึ้นสูง และจางหายไปกับก้อนเมฆ
ความเสียใจที่ถูกสลัด
หล่อนยิ้มอ่อนโยน
ฉันนิ่งนาน ก่อนร้องไห้หนัก
โหดร้ายมาก
มันโหดร้ายเกินไปแล้ว
รัตติกาล
รัตติกาลหันหน้าพิงระเบียง พ่นควันบุหรี่ให้ลอยไปในอากาศ พูดโดยไม่หันมาที่ฉัน
ฉัน หรือ เธอ
ฉันไม่เสียใจ
เธอควรดีใจ
ที่ยังมีน้ำตา
ฉันร้องไห้จนสะอื้น
ความเสียใจ คิอการรักษา ใจ ให้ยังเป็นมนุษย์ ให้มีความรัก
และให้ตัวเอง ดีขึ้นกว่าเดิม
ฉันนั่งเหม่อนานจนทองฟ้าเริ่มสลดแสง
รัตติกาล ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว
ร่างกายยังโผเผ แต่พยุงตัวขึ้นช้า เดินมาเกาะระเบียง
ภาพชีวิตเบื้องล่างยังดำเนิน ฉันมองแล้วยิ้ม...โชคดี ที่ยังเสียใจได้
ขอบใจ ...ยัยนางฟ้าซาตาน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
