"ของขวัญวันเกิดปีที่ 55: บทเรียนจากวันที่สูญเสีย"
หากจะมีช่วงเวลาไหนในหนึ่งปีที่ทำให้ฉันต้องหยุดคิดและทบทวนความหมายของชีวิตมากที่สุด ก็คงเป็นสองวันนี้... วันที่ความอาลัยและความหวังเดินทางมาบรรจบกัน
วันที่ 14 พฤษภาคม...
วันนี้เมื่อหลายปีก่อน คือวันที่ฉันต้องส่งคุณพ่อ ผู้เปรียบเสมือนร่มไทรใหญ่กลับสู่ฟากฟ้า ภาพจำที่บ้านในบ้านยางชุมยังชัดเจนเสมอ บ้านไม้ที่เปี่ยมไปด้วยไออุ่น โรงรถที่เคยมีรถเก๋งสีเงินคันโปรดของพ่อ (กก 4107) จอดอยู่ และภาพที่เรายืนเคียงข้างกันในวันนั้น คือสมบัติล้ำค่าที่สุดที่เงินทองก็หาซื้อไม่ได้
คุณพ่อไม่ใช่แค่พ่อ แต่ท่านคือต้นแบบของ "ผู้ให้" ในฐานะผู้ใหญ่บ้านคนแรกของบ้านยางชุม ท่านสอนให้ฉันรู้จักความเสียสละผ่านการบริจาคที่ดินเพื่อส่วนรวม มรดกที่พ่อทิ้งไว้ให้จึงไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน แต่คือจิตวิญญาณของความซื่อสัตย์และการทำเพื่อผู้อื่น ซึ่งฉันพยายามหยิบมาใช้ในทุกวันของการทำงาน
วันที่ 15 พฤษภาคม...
พรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดครบ 55 ปีของฉัน หลายคนอาจจะมองว่าฉันเป็นคนแข็งแกร่ง หรือบางครั้งอาจดู "แรง" ในสายตาใครๆ แต่จริงๆ แล้ว ความแข็งกร้าวนั้นมันคือเกราะที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อสู้ชีวิตในฐานะผู้หญิงที่ต้องทำงานไกลบ้านมาอย่างยาวนาน
ในวัย 55 ปีนี้ ฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะ "กอดตัวเอง" ให้แน่นขึ้น และลดทอนความแข็งกร้าวลงด้วยความละเมียดละไมของผ้าไทยที่สวมใส่ทุกวัน และงานถักทอที่ฉันรัก สิ่งเหล่านี้ช่วยขัดเกลาใจให้สงบ และทำให้ฉันรู้ว่าความสุขที่แท้จริงคือการได้ทำในสิ่งที่รักเพื่อรอวันที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิดตามที่พ่อตั้งใจไว้
ผ้าไทยใส่ให้สนุก
ถึงพ่อ...
วันเกิดปีนี้ ลูกไม่มีคำขออะไรมากไปกว่าการสัญญาว่า จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีคุณค่า จะดูแลครอบครัวและลูกชายให้ดีเหมือนที่พ่อเคยดูแลเรา และจะนำพาแบรนด์ "เปิ้ลอยากเล่า" ให้เป็นพื้นที่ส่งต่อแรงบันดาลใจที่ดีงามต่อไป
ขอบคุณทุกประสบการณ์ที่หล่อหลอมให้เป็น "เปิ้ล" ในวันนี้... ผู้หญิงที่ภูมิใจในรากเหง้าของตัวเองเสมอ
ด้วยรักและคิดถึงพ่อสุดหัวใจ
เปิ้ล
#เปิ้ลอยากเล่า #พ่อแม่ของฉัน #พุกคุ่ย #มรดก #บทเรียนราคาแพง
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
