เรื่องที่ 5
เรื่องนี้มันเกิดมานานแล้วช่วงตั้งแต่มอปลาย มีคุณลุงคหนึ่ง ชื่อชัย แกอายุ 67 ปีในปีนี้
ลุงชัยทำงานเป็นยามรักษาความปลอดภัยที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในปทุมธานีลุงชัยจะทำงานในช่วงกะกลางคืน เข้า 6 โมงเย็นเลิก 6 โมงเช้า โดยกะทำงานนี้จะมียามอีกคนชื่อเด่นที่เข้ากะร่วมด้วย
ลักษณะการทำงานของลุงชัยก็ไม่ต่างกับยามในสถานที่อื่นๆ คือการเดินตรวจตราภายในโรงเรียน แต่คอยเช็คห้ามให้นักเรียนอยู่ดึกเด็ดขาด
และก็มักจะมีเด็กนักเรียนแอบอยู่ดึกเป็นประจำ ไม่ว่าจะทำกิจกรรมชมรม ซ้อมดนตรี ซ้อมกีฬาหรือกิจกรรมอื่นๆ นอกเหนือจากนี้ ทำให้ลุงชัยต้องคอยเช็คคอยไล่เด็กๆ ให้กลับบ้านอยู่เสมอ
“นี่มันดึกแล้ว กลับบ้านกันได้แล้วเด็กๆ”
“คร้าบ”
กิตวัตรประจำวันของลุงชัยก็เป็นแบบนี้อย่างทุกวันจนกระทั่งวันหนึ่ง ในขณะที่ลุงชัยขับรถกลับบ้านหลังเลิกงานกะดึกขับตรงไปยังเลี่ยงเมืองบ้านของแก เส้นทางที่ลุงชัยมักจะใช้เป็นประจำจะเป็นเส้นทางเลี่ยงเมืองที่เป็นถนนเส้นยาว สองข้างทางฝั่งขวามือเป็นทุ่งนาสุดลูกหูลูกตา ฝั่งซ้ายมือเป็นทุ่งหญ้าสูงและด้านข้างของหมู่บ้านจัดสรรที่พึ่งสร้างเสร็จเมื่อสองปีแล้ว
ลุงชัยบิดมอเตอร์ไซค์รถฮอนด้าสองจังหวะรุ่นเก่าสีดำด้วยความเร็ว 40-50 กม./ชม. ขณะที่กำลังขับจู่ๆ รถบรรทุกที่ขับสวนเลนมาเบียดรถลุงชัยจนเสียหลักตกถนนลงทุ่งหญ้าข้างทาง
“โอ๊ย!!” ลุงชัยพยายามตะเกียกตะกายลุกออกจากตัวรถ แต่ด้วยน้ำหนักรถ ข้าวของต่างๆ บวกกับด้วยอายุตั้ง 67 แล้วและแรงกระแทกจากขอบถนนทำให้ลุงชัยแทบขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที” น้ำแสียงแหบแห้งเอ่ยร้องขอให้คนช่วยแต่ในเวลา 7 โมงและถนนสายที่ผู้คนสัญจรผ่านน้อยมาก ต่อให้ลุงชัยจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือสักเท่าไหร่ก็ไม่มีทางที่จะมีคนมาเจอได้
ลุงชัยตะโกนขอความช่วยเหลือนานกว่าเกือบชั่วโมงจนแรงแทบหมดก่อนลุงชัยจะเริ่มยอมแพ้
“สงสัยได้นอนตายตรงนี้ซะแล้วมั้ง” เสียงตัดพ้อที่แหบแห้งเอ่ยก่อนจะพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่แต่ก็ไม่สำเร็จเสียที
สุดท้ายลุงชัยเลือกที่จะนอนลงบนพุ่มหญิาอย่างหมดหวัง ร่างกายไร้เรี่ยวแรงไม่เหลือที่จะขยับตัวแล้ว
“เจ็บเหลือเกิน แม่มาช่วยผมหน่อย”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือเริ่มเบาลงเรื่อยๆ คงไม่มีใครมาช่วยแล้วล่ะ ลุงชัยหลับตาสูดหายใจลึกเฮือกสุดท้าย
ลุงชัยหลุดออกมาได้แล้ว แต่ด้วยรถและข้าวของทุกอย่างมันจมอยู่ในทุ่งหญ้าจนหมดทำให้ลุงชัยต้องเดินกลับบ้านเองกว่า 10 กว่ากิโล
ตัดมาที่โรงเรียนในช่วง 17.30 ช่วงเวลาที่เด็กนักเรียนทุกคนพากันทยอยกลับบ้าน ณ ใต้ตึกเรียนตึกหนึ่ง มีเด็กหนุ่มสี่คนนั่งคุยกันด้านใบหน้าซีเรียส
“มึงเห็นอะไรกันอ่ะ ทำไมกูไม่เห็นอยู่คนเดียว” ไดมอนด์ เด็กหนุ่มหน้ามึนเอ่ยถามเพื่อนในแก๊ง
“ผีไงวะ แม่งเอ๊ย…รู้งี้กูไม่น่าขึ้นไปเลย" ออสตินเอ่ยพร้อมกับขยี้ผมขนยุ่งเหยิง
“เอาเถอะ ถือว่าประสบการณ์ชีวิต ไปๆ กลับบ้านกันได้แล้ว” ธันวาหยิบกระเป๋าลุกจากเก้าก่อนคนอื่นๆ จะลุกตาม
“ไอ้ไดมึงกลับบ้านเลยนะ อย่าทะลึ่งไปล่าท้าผีล่ะเข้าใจมั้ย กูขี้เกียจตอบแม่มึง” เกียร์หันมาสั่งเพื่อนสนิทที่ทุกวันนี้เหมือนเป็นลูกไปแล้ว
“อืม” ไดมอนด์มองเพื่อนๆ จนทยอยห่างจากสายตาไป
เขาไม่กลับ เขาจะอยู่ล่าท้าผี ก็อยากเห็นอ่ะ
ต้องย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้า เมื่อช่วงประมาณ 16.00 ธันวา ออสติน เกียร์ ไดมอนด์ สี่หนุ่มสุดฮอตของโรงเรียนเอกชนกำลังนั่งพักเหนื่อยหลังจากวิชาพละศึกษา
ขณะนั้นเองจู่ๆ มีอาจารย์สาวสวยท่านหนึ่งเดินตรงมาหาพวกเขาแล้ววานให้ยกกล่องขึ้นไปเก็บบนห้องแนะแนวที่อยู่ชั้น 5 ของตึก
ด้วยความเป็นเด็กดีหนุ่มๆ เลยตกลงที่จะขนกล่องทั้งสามใบและถุงดำขึ้นไปให้ แต่ในระหว่างขึ้นไปนั้นกลับมีบางอย่างที่แปลก มีเงาดำขนาดใหญ่ตกลงมาผ่านช่องบันได พอพวกเขาไปเช็คดูก็ไม่มี และพอขึ้นไปยังห้องแนะแนวหลังจากวางของเสร็จภาพที่พวกเขาเห็นทำเอาแทบช็อค ภาพของครูสาวที่พึ่งจะวานให้พวกเขาขนของขึ้นมาไว้บนห้องห้อยต่องแต่งจากพัดลมเพดานด้านบน
ออสตินวิ่งออกจากห้องคนแรก ตามด้วยธันวาและเกียร์ที่เดินออกราวกับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คงเพราะทั้งสองคนไม่กลัวผี
แต่เชื่อมั้ยที่เล่ามาทั้งหมด ไดมอนด์เป็นคนเดียวที่ไม่เห็น ถึงได้อยากล่าท้าผีไง ว่าไอ้ผีที่ว่ามันยังอยู่มั้ยและหน้าตาเป็นยังไง
18.30 เมื่อนักเรียนเริ่มกลับบ้านกันจนหมด เหลือแค่เพียงเขาและอาจารย์บางท่านที่ยังทำงานอยู่ ไดมอนด์เริ่มทำการเดินสำรวจตั้งแต่ชั้นที่ 1 ของตึกหลัก สำรวจทีละห้อง ทีละห้อง
มันไม่มีอะไรเลยนอกจากเสียงตุ๊กแกร้อง เดินสำรวจจนมาถึงชั้น 5 ชั้นที่พวกเขาพึ่งผ่านการเจอผีมาหมาดๆ ไดมอนด์พยายามสอส่องเข้าไปภายในห้องแนะแนวแต่ไม่ว่าจะพยามเพ่งมองสักเท่าไหร่เขาก็ไม่เห็นอะไรแม้แต่น้อย นอกจากข้าวของของอาจารย์และโต๊ะเท่านั้น
“นี่เธอ ขึ้นมาทำอะไรบนนี้ห๊ะ ทำไมไม่กลับบ้านสักที นี่มันสามทุ่มแล้วนะ” ไดมอนด์หันไปหาต้นเสียง
ลุงชัยยามประจำกะดึกของโรงเรียนเขา แกส่องไฟฉายมาทางไดมอนด์ “เอ่อ…”
ไดมอนด์ตอบไม่ได้ เพราะถ้าตอบเขาจะโดนทัณฑ์บน แต่เหมือนลุงชัยจะรู้ “ช่างเถอะ กลับบ้านไปได้แล้ว แล้วอย่ามาเดินบนตึกตอนกลางคืนแบบนี้อีกเข้าใจมั้ย”
“ครับ”
สุดท้ายไดมอนด์ก็ต้องเดินคอตกลงจากตึกและเดินออกจากโรงเรียนไป โดยมีสายตาของลุงชัยแและอาจารย์แนะแนวคอยมองเขาจากบนตึกชั้น 5 จนเขาเดินออกจากรั้วโรงเรียนไป
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า…ล่าท้าผีไม่ใช่เรื่องสนุก เพราะอาจะเจอผีของจริงก็ได้
ออสติน : อาจารย์กูบอกว่าลุงชัยหายสาบสูญ ถ้าใครเจอเบาะแสแกให้แจ้งด้วย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
