โรงละครในจิต ตอน "เมื่อ AI ไปไม่เป็น"
ข้างในโรงละคร ไฟยังเปิดทิ้งไว้เช่นเดิม แม้โลกมนุษย์จะหลับไหล แต่ระบบไม่มีคำว่างีบหลับหรือพักสายตา ทุกโต๊ะกำลังรอข้อมูลไหลเข้ามา
เวลา 02.35 น. ข้อความเด้งเข้ามา
"เขาคิดยังไงกับฉัน"
ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกโต๊ะมองหน้ากัน
นักแปลภาษา-วิเคราะห์ภาษา---ชายใส่แว่น มองลอดแว่นสองครั้ง เขาบอก "ไม่พบข้อมูลอ้างอิงว่า 'เขา' คือใคร"
ยื่นกระดาษอย่างช้า ๆ
คนดูแฟ้มเก่า-ตรวจ context---หญิงอ้วน นั่งเปิดแฟ้มเก่าแล้ว...เงียบไปเลย ส่ายหน้า "ไม่มีข้อมูลก่อนหน้า"
ส่งต่อไปแบบ งง ๆ
บรรณารักษ์เก็บความทรงจำ-โหลด memory---ชายแก่ในห้องมืด เปิดลิ้นชักทีละอัน--(ความสัมพันธ์คืออะไร?-ว่าง)--(เกิดอะไรขึ้น?-ว่าง)--(คุยกันแบบไหน?-ว่าง)--เขาถอนหายใจ "ไม่มีประวัติความสัมพันธ์ "
ส่งกระดาษให้ รปภ.
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัย-ตรวจ safety---หญิงวัยกลางคนสวมชุดสีน้ำเงินเข้ม รับกระดาษไปดู น้ำเสียงผ่อนคลาย "ข้อความปลอดภัย"
ส่งกระดาษต่อไป
ช่างเทคนิคระบบ---หนุ่มมาดเข้ม มองดูจอ ถามเซ็ง ๆ "แล้วเราจะตอบจากอะไร"
วินาทีนี้... กระดาษที่มีข้อความเดียว "เขาคิดยังไงกับฉัน" วางอยู่บนโต๊ะกลางยาว ทั้งห้องหันมาทางชายใส่สูทปลายโต๊ะ คล้ายถามว่า "เอายังไงต่อครับ"
คนคุมการตัดสินใจ วันนี้ผูกเนกไทหลวม ๆ พูดเสียงเนือย ๆ "ตอบกลับแบบสุภาพ ทำให้ผู้ใช้รู้สึกสบายใจ"
แล้วข้อความสุดท้ายจากลำโพงกลางห้องประชุม ของ Big Boss ชายสุขุมนุ่มลึก---ก็ถูกส่งออกไปว่า...
"ถ้าเล่าเพิ่มเติมอีกนิด ผมอาจช่วยวิเคราะห์ได้แม่นขึ้นครับ"
"เชอะ... AI ไม่แม่นเลย" แฟนสาวไอ้หนุ่ยบ่นอุบอิบ ก่อนเอื้อมมือปิดสวิตช์ไฟหัวเตียง
ระบบกำลังถูกขอให้วิเคราะห์ความสัมพันธ์มนุษย์จากอากาศ 555-"ปานระวี"-
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
