เอานุ่มลึกละกันเนาะ!
ปะต้าว่านะมันดูคล้ายแนวคิด
“ความพอดี”มันไม่ได้วัดจากปริมาณแต่วัดจากความรู้สึก
ที่ไม่ขาด
บางคนอิ่มท้องแต่ไม่อิ่มใจ
เลยยังรู้สึกต้องเติมเต็มมัน
อยู่ตลอด
เหมือนมนุษย์ไม่ได้กินแค่
เพื่อการดวรงอยู่รอดแต่
เพื่อความหมายบางอย่างด้วย
บางทีความอยากเกินจำเป็น
อาจไม่ได้มาจากความหิวแต่
จากความรู้สึกว่า“ยังไม่เต็ม”
เต็มชีวิต
หากปะต้ามองลึกๆลงไปอีก
ปัญหาอาจไม่ใช่เรื่องการกิน
แต่อาจเป็นความคิดที่พยายามทำให้“ความพอ”เป็น“ต้องครบ”
อย่างรุนแรงรึบางเบา
แต่ทว่าสายเถียงเชิงปรัชญาๆ
อาจยิ้มเยาะมุมปากเถียงว่า
ความสุขของมนุษย์ก็อาจเกิด
จากการเกินความจำเป็นเหมือนกันนะ
กินเพื่ออยู่รอดอย่างเดียวนั่น
โลกคงไม่มีคำว่าอาหารอร่อย
หรือถ้าสั้นๆห้วนๆแต่ดูมีชั้นเชิง
ความอิ่มกับความพอบางทีไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
คนเราไม่ได้กินมากเพราะหิว
เสมอไปแต่เพราะอยากรู้สึก “ครบ”บริบูรณ์ในชีวิตก่ะได้เนาะ
เอากลอนประตูเห่ยๆด้นดำน้ำ
ไปสักหนึ่งบทนะ
"มนุษย์มิได้หิวเพียงอาหาร
แต่หิวการเติมเต็มอันเลือน
ลางในใจขึง
จึงตักโลกทั้งใบใส่จานเล็กๆ
หวังให้ความว่างเปล่าถูกกลบ
ด้วยรสชาติตราตรึง
ปลาเพียงชิ้นนึงอาจพอแก่
ร่างกายแต่ความอยากครอบ
ครองมักใหญ่กว่าความจำเป็น
เรากินไม่ใช่ยังขาดเสมอไป
บางครั้งเพราะใจต่างหากที่
ไม่รู้จักคำว่า “พอ”
ปะต้าคิดนะ!
ไม่เชื่อดอกว่าทุกครั้งมานุด
จะกินเพราเพียงหิวอย่างเดียว
เสมอไป
ระหว่าง“พออยู่”กับ“พอใจ”
มนุษย์จึงเดินอยู่กึ่งกลางเสมอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
