บทที่ฉันยังไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอะไร
เช้าวันหนึ่ง
ขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างปกติ
หรือจริงๆ แล้ว
วันนี้อาจไม่ปกติก็ได้
ฉันชื่อมีมี่ ที่ชีวิตกำลังล่องลอย
เหมือนเพิ่งโดนพายุลูกใหญ่ซัดเข้าอย่างจัง
กว่าสองอาทิตย์แล้ว
ที่หัวสมองฉันเต็มไปด้วยเรื่องราวหนักๆ
เขาว่ากันว่าน้ำหนักของสมองคนเราหนักประมาณ 1.4 กิโลกรัม
แต่ช่วงที่ผ่านมา
ฉันว่าน้ำหนักสมองของฉันหนักกว่าน้ำหนักตัวเสียอีก
ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
นอกจากคิดวนอยู่แบบนั้น
ซ้ำไปซ้ำมา
วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบสองอาทิตย์
ที่หัวฉันเบาลง
เบาเหมือนไม่ได้บรรจุสมองไว้เลยก็ว่าได้
ฉันไม่อยากคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น
เลยตัดสินใจหยิบกรรไกรขึ้นมา
แล้วตัดทุกอย่างทิ้งเลย
เมื่อคนเราถึงจุดที่ทนไม่ไหวจริงๆ
บางทีคำว่า "ช่างมันเถอะ"
อาจง่ายกว่าการพยายามแบกทุกอย่างต่อไป
โยนมันทิ้งไปก่อนตอนนี้
นั่นคือวิธีที่ฉันคิดได้
ถึงมันจะฟังดูบ้าบิ่น
แต่มันกลับได้ผลไม่น้อย
ฉันตื่นมาพร้อมกับเช้าที่สดใส
ลืมตามองก้อนเมฆที่กำลังคลื่นไหว
แสงอาทิตย์กำลังสาดส่อง
เป็นวันที่ฉันกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
"สวัสดีเช้าที่สดใส"
คำทักทายที่ห่างหายไปนาน
คำอธิษฐานของวันนี้มีแค่นี้จริงๆ
ฉันไม่อยากขอพรอะไรทั้งนั้น
ฉันลุกจากเตียง
จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย
ล้างหน้า แปรงฟัน
แล้วเปลี่ยนเป็นชุดออกกำลังกาย
เป้าหมายของวันนี้คือ
วิตามินดี
ขณะที่ฉันเดินไปรอบๆ หมู่บ้าน
ฉันนึกขึ้นมาได้ว่า
นานแค่ไหนแล้วนะ
ที่คิ้วของฉันไม่ต้องขมวดเข้าหากัน
วันนี้หน้าฉันผ่อนคลาย ใจก็เบาเช่นกัน
ไม่มีความคิดไหนโผล่ขึ้นมากวนใจ
และระหว่างที่ฉันอยู่กับความว่างเปล่านั้น
มือของฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
นิ้วเริ่มขยับ
ตัวอักษรหลั่งไหลออกมา
ฉันไม่ได้เป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว
ฉันกำลังสวมบทบาทผู้กำกับ
และกำลังเขียนบทละคร
“เราทุกคนล้วนกำลังแต่งเรื่องราวของตัวเองอยู่
และบางที
เรื่องราวที่สนุกที่สุด
อาจเป็นเรื่องของฉันเองก็ได้”
แล้วฉันก็หยุดพิมพ์ไม่ได้
ฉันที่กำลังสนุกกับการพิมพ์เรื่องราวเหล่านี้อยู่
ก็คิดขึ้นมาได้ว่า
บางที
ฉันอาจกำลังเพลิดเพลินกับการรับบทเป็นผู้กำกับ
ที่กำลังเขียนชีวิตตัวเองอยู่ก็ได้
นางเอกของเรื่องนี้กำลังอยู่ระหว่าง
บททดสอบ
ฉันขอเรียกมันแบบนั้นก็แล้วกัน
เรื่องราวย้อนกลับไปเมื่อสองสามเดือนก่อน
เธอเคยมี Passion อันแรงกล้า
ในการไล่ตามความฝันของตัวเอง
จากคนที่เคยดูเหมือนมีเป้าหมายชัดเจน
ตอนนี้กลับเหมือนกำลังหลงทางอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ฉันกำลังทำอะไรอยู่นะ
แล้วจริงๆ
ฉันต้องการอะไรกันแน่
ฉันยังตอบตัวเองไม่ได้
ฉันเริ่มเหนื่อยกับการไล่ล่านี้เต็มที
ยิ่งตามหา
เหมือนทุกอย่างยิ่งไกลออกไป
ยิ่งพยายามควบคุม
ยิ่งไม่มีอะไรอยู่ในมือเลยสักอย่าง
จนวันหนึ่ง
ฉันตัดสินใจหยุดวิ่ง
แล้วนั่งลง
ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆสีขาว
แสงอาทิตย์ทำให้สีฟ้านั้นดูสดใสขึ้น
ฉันมองเห็นความหวังจากบนท้องฟ้านั้น
ฉันปล่อยใจให้ว่าง
และนั่งมองท้องฟ้านั้นอย่างเงียบๆ
ใจฉันเหมือนได้รับการปลอบประโลม
…
“ไม่มีคำอธิบายใดๆ”
นี่คือคำอธิบายความรู้สึกของฉันในตอนนี้
ถ้าอยากรู้ว่าชีวิตฉันตอนนี้เป็นแบบไหน
ลองจินตนาการตามนี้
ฉันกำลังนั่งอยู่กลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ
เงยหน้ามองท้องฟ้าที่สดใส
และยิ้มให้กับแสงแดดอันร้อนแรง
ทั้งที่ข้างหน้ากำลังมีพายุทะเลทราย
พัดตรงเข้ามาทางที่ฉันนั่งอยู่
นี่คือวิธีแก้ปัญหาของฉันในตอนนี้
ต้านทานไม่ได้
ก็เข้าร่วมเสียเลยแล้วกัน
อยากรู้เหมือนกัน
ว่ามันจะพาฉันไปไหน
ขณะที่ฉันกำลังเพลิดเพลินกับการ “ไม่เอาอะไรแล้ว”
ติ๊ง!
“รายการเงินเข้า XXXX จากบัญชี XXXXXXXX”
ฉัน…
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!!!
“เรียนผู้สมัครงาน ประวัติของคุณได้ถูกเปิดดูโดยบริษัท XXXX”
“เรียนผู้สมัครงาน ประวัติของคุณได้ถูกเปิดดูโดยบริษัท XXXX”
“เรียนผู้สมัครงาน ประวัติของคุณได้ถูกเปิดดูโดยบริษัท XXXX”
ฉัน…
สายโทรเข้า
“ช่วงนี้ทำงานอะไรอยู่ไหม
เดี๋ยวจะมีงานเล็กๆ ให้ช่วยทำ”
ฉันที่กำลังนั่งมองท้องฟ้าอย่างเงียบๆ
ค่อยๆ หันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์
นี่มันอะไรกัน
กำลังเล่นตลกกับฉันอยู่ใช่ไหม
ตอนที่ฉันไขว่คว้าแทบตาย
ตอนที่ฉันพยายาม Control ทุกอย่าง
ตอนที่ความกลัวมีอำนาจเหนือความสุข
ฉันไม่สามารถสร้างอะไรได้เลย
ไม่มีความสุข
ไม่อยากสร้างสรรค์
คิดแค่ว่า
จะเอาตัวรอดยังไงดี
แต่พอฉันยอมแพ้ให้กับสิ่งเหล่านั้น
อยู่ดีๆ
บางสิ่งกลับเดินเข้ามาหาฉันเอง
และ “ความเชื่อ”
ฉันอยากลองเป็นเพื่อนกับเธอดูสักครั้ง
ฉันเป็นคนที่ห่างไกลกับคำว่า Trust มาตลอด
ไม่ใช่เพราะไม่อยากเชื่อ
แต่เพราะฉันไม่มีประสบการณ์ถึงสิ่งเหล่านั้น
จิตใจของฉันเลยเอาแต่ระแวงและสงสัย
ฉันหลอกความคิดได้
แต่หลอกจิตใจไม่ได้
ฉันมักตั้งคำถามกับความเชื่อมั่นในตัวเอง
กับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
และชีวิตของฉันก็สะท้อนความระแวงนั้นกลับมาเสมอ
ฉันอยากเป็นคนที่เชื่อมั่น
และศรัทธาโดยไม่ให้ความกลัวเข้ามาแทรก
แต่มันไม่ง่ายแบบนั้น
ดังนั้นฉันจึงเริ่มฝึกจากสิ่งเล็กๆ
จดทุกสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด
ทุกสิ่งที่มาเหมือนตั้งใจจับวาง
ทุกสิ่งที่มีความสุข
ทุกสิ่งที่ฉันได้รับ
ทุกสิ่งที่ฉันมีอยู่แล้ว
ให้จิตใจของฉันได้เห็นหลักฐาน
และดูเหมือนว่า
หลักฐานเหล่านั้นกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นให้ฉันเห็น
ฉันยังไม่รู้ว่าวันไหน
ฉันจะเชื่อได้อย่างเต็มหัวใจ
แต่ครั้งนี้
ฉันตั้งใจ
บางทีบทละครที่สนุกที่สุด
อาจไม่ใช่เรื่องที่ใครแต่งขึ้น
แต่อาจเป็นเรื่องที่คุณกำลังใช้ชีวิตอยู่
โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่านี่คือบทไหนของเรื่อง
ฉันไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงตรงไหน
ไม่รู้ว่าบทต่อไป
จะพาฉันไปเจออะไร
แต่ฉันรู้อย่างหนึ่ง
เรื่องนี้เพิ่งเริ่มต้น
ตอนนี้ฉันยังคงนั่งอยู่ใต้ท้องฟ้าเดิม
พร้อมกับบทที่ยังไม่มีชื่อเรียก
และถ้าเธออยากรู้บทต่อไป —
ฉันก็เหมือนกัน
— Daisy
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
