ความฝันในหอแดง 99 ต่อกลอนคู่
เป่าไชว่า “ในเมื่อจะจัดลำดับ ข้าจะจดชื่อให้”
ว่าแล้วก็ให้ทุกคนจับสลาก คนแรกที่เริ่มต้นคือ หลี่หวาน แล้วจดเรียงไปตามลำดับสลาก
พี่เฟิ่งว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะเป็นคนแต่งวรรคแรกด้วย”
ทุกคนต่างหัวเราะแล้วว่า
“อย่างนี้ยิ่งวิเศษ”
เป่าไชจึงเขียนอักษร “เฟิ่ง 凤” เติมเข้าไปข้างบนสุดก่อน “เฒ่านาข้าวหอม 稻香老农 (หลี่หวาน)”
หลี่หวานบอกหัวข้อกับพี่เฟิ่ง พี่เฟิ่งนิ่งคิดอยู่ครึ่งวันจึงยิ้มว่า
“พวกเจ้าอย่าเพิ่งขำ ข้าคิดได้หนึ่งวรรคหยาบๆ ที่เหลือก็ไม่รู้แล้ว”
ทุกคนยิ้มว่า “ยิ่งหยาบยิ่งดี ท่านว่ามาก็พอ”
พี่เฟิ่งยิ้มว่า “หิมะตกแล้ว ลมเหนือพัดจัด เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงลมเหนือ จึงคิดได้หนึ่งวรรคว่า “一夜北风紧 ลมเหนือพัดกระหน่ำตลอดคืน” ใช้ได้หรือไม่ ข้าไม่ยุ่งด้วยแล้ว”
ทุกคนสบตากัน ยิ้มว่า “วรรคนี้ถึงจะหยาบ และไม่ทิ้งเงื่อนงำสำหรับความถัดมา นับเป็นวรรคเปิดที่ใช้ได้ ไม่เพียงดี ยังเปิดช่องให้ผู้แต่งต่อไปได้หลายทาง วรรคนี้เป็นวรรคแรก ขอเชิญเฒ่านาข้าวหอมว่าวรรคต่อไป”
พี่เฟิ่ง ซ้อหลี่ ผิงเอ๋อ ดื่มคนละสองจอกแล้วลากลับ
(จากตอนที่แล้ว หัวข้อกลอน “ต่อกลอนภาพเฉพาะหน้า” รูปแบบกลอนห้า และบังคับเสียงสัมผัส “เซียว ชุดที่สอง 二萧” ท้ายบท ; ต่อกลอน 联句 คนหนึ่งตั้งวรรคแรก อีกคนต่อวรรคสอง)
หลี่หวานจดไว้ว่า
一夜北风紧，ลมเหนือพัดกระหน่ำตลอดคืน
จากนั้นแต่งรับแล้วส่งว่า
开门雪尚飘。ตื่นเปิดประตูดูหิมะมิบางเบา
入泥怜洁白，ขาวบริสุทธิ์สงสารจมโคลนตม
เซียงหลิงว่า
匝地惜琼瑶。หยกควรชมเสียดายฝังดินเนา
有意荣枯草，มีเจตนาชุบชูฟื้นหญ้าเฉาแห้ง
ทั่นชุนว่า
无心饰萎苗。ไร้จิตใจไปแต่งแต้มหญ้าดอกเลา
价高村酿熟，หิมะหนาวชาวบ้านหมักเหล้าราคาดี
หลีฉี่ว่า
年稔府粱饶。เก็บเกี่ยวปีนี้เข้ายุ้งจวนถ้วนหลายเท่า
葭动灰飞管，กกอ้อทำลิ้นปี่เป่าพลิ้วหลาย
หลี่เหวินว่า
阳回斗转杓。ดาวกระบวยย้ายด้ามข้ามพ้นหนาว
(ด้ามดาวกระบวยชี้ดาวเหนือตรงทิศเหนือในวันเหมายัน 冬至 จากนั้นจะค่อยเคลื่อยเบนไปทางตะวันออก)
寒山已失翠，ขุนเขายามหนาวเย็นเห็นหม่นมัว
สิ้วเอียนว่า
冻浦不生潮。น้ำแข็งตัวขึ้นลงได้ไฉนเล่า
易挂疏枝柳，หิมะเกาะกิ่งหลิ่วแม้ยืนห่าง
เซียงหยุนว่า
难堆破叶蕉。มิอาจค้างใบตองขาดแหว่งเว้า
麝煤融宝鼎，ถ่านชะมดกรุ่นในเตาติ่งสามขา
เป่าฉินว่า
绮袖笼金貂。แขนภูษาคลุมผืนหนังทองงามเงา
光夺窗前镜，แสงเรืองรองส่องคันฉ่องต้องหน้าต่าง
ไต้วี่ว่า
香黏壁上椒。พริกไทยทาข้างผนังหอมยวนเย้า
舒风仍故故，สายลมเย็นโชยเอื่อยเอื่อยเฉื่อยฉิว
เป่าวี่ว่า
清梦转聊聊。ฝันหวามหวิวเวียนวนดลเลาเลา
何处梅花笛？ หนใดกันบรรเลงเพลงขลุ่ยเหมยผิว
เป่าไชว่า
谁家碧玉箫？ เรือนใครหนอพรมนิ้วพลิ้วขลุ่ยหยกเป่า
鳌愁坤轴陷，พญาเต่าเกรงหิมะหนักหักแกนโลกา
หลี่หวานยิ้มว่า “ข้าไปอุ่นสุราให้พวกเจ้า”
เป่าไชสั่งให้เป่าฉินว่ากลอนต่อ
แต่เซียงหยุนชิงลุกขึ้นมาว่า
龙斗阵云销。พญามังกรเสร็จศึกเมฆคลุมเวหาหาว
野岸回孤棹，คืนตลิ่งไกลกรรเชียงเรือเอกา
เป่าฉินยิ้มว่า
吟鞭指灞桥。แส้ชี้สะพานน้ำป้าร่ายกลอนวอนเว้า
(灞桥 สะพานข้ามแม่น้ำป้า)
赐裘怜抚戌，เสื้อกันหนาวพระราชทานนักรบชายแดน
เซียงหยุนนั้นว่องไวและไม่ยอมคน รีบลุกขึ้นเลิกคิ้วโต้กลอนว่า
加絮念征徭。ด้วยห่วงใยเย็บแน่นหนาเพิ่มนุ่นเข้า
(รัชสมัยไคหยวน 开元 พระเจ้าถังเสวียนจง 唐玄宗 พระราชทานชุดกันหนาวให้ทหารชายแดน มีอยู่ชุดหนึ่งเย็บดีพิเศษ พร้อมมีกลอนกำกับ รู้จักกันในชื่อ บทกลอนแนบชุดศึก 袍中诗 บรรยายว่าเห็นใจทหารชายแดน จึงตั้งใจเย็บแน่นหนาและเพิ่มนุ่นให้อบอุ่น ทหารรายงานขุนพล ขุนพลรายงานราชสำนัก พระเจ้าถังเสวียนจงทรงตามหานางในผู้ตัดเย็บเสื้อแล้วพระราชทานสมรสแก่ทหารผู้โชคดี)
坳垤审夷险，จมหิมะสูงต่ำระวังทาง
เป่าไชชมว่าดี แล้วต่อกลอนว่า
枝柯怕动摇。หิมะค้างกิ่งก้านย่านเขย่า
皑皑轻趁步，ทางโพลนขาวเท้าบรรจงเหยียบย่าง
ไต้วี่รีบต่อกลอนว่า
剪剪舞随腰。กรีดหวีดหวิวร่ายรำกลางลมหนาว
煮芋成新赏，ต้มหัวเผือกช่างน่าอภิรมย์
(มหากวีซูสื้อ 苏轼 ถูกเนรเทศมาตันโจว 儋州 ต้มหัวเผือกกับข้าวหักกินกับลูกชายแล้วเขียนบทกวีชมว่าเลิศรสเหมือนน้ำลายพญามังกร)
ไต้วี่ตั้งกลอนแล้วก็เร่งให้เป่าวี่ต่อ เป่าวี่กำลังสนุกที่เห็นเป่าฉิน เป่าไช ไต้วี่สามคนกำลังรุมเซียงหยุนอยู่คนเดียว ไม่ทันตั้งตัว พอไต้วี่เร่งมา ก็รีบต่อกลอนว่า
撒盐是旧谣。โรยเกลือสมดังเช่นตำนานเก่า
苇蓑犹泊钓，เสื้อฝนฟางจอดเรือเพื่อตกปลา
(เรือนอ้อหิมะเปิดหน้าต่างแล้วหย่อนเบ็ดได้เลย เป่าวี่สวมเสื้อฝนกับงอบมาถูกทักว่าเหมือนชาวประมง)
เป่าฉินต่อกลอนว่า
林斧或闻樵。ขวานตัดฟืนในวนาหาเห็นใครแม้เงา
伏象千峰凸，ครอบยอดผาดังช้างหมอบนูนเด่น
เซียงหยุนรีบต่อว่า
盘蛇一径遥。ลดเลี้ยวเช่นงูเลื้อยทางภูเขา
花缘经冷结，เกล็ดหิมะหนาวเย็นจึงแข็งตัว
เป่าไชกับพวกชมว่าดี ทั่นชุนแต่งต่อว่า
色岂畏霜凋。น้ำค้างแข็งน่ากลัวกว่าหลายเท่า
深院惊寒雀，ฝูงวิหคกลางลานบ้านผวาหนาว
เซียงหยุนกระหายน้ำ รีบยกชามาดื่ม สิ้วเอียนจึงชิงแต่งต่อว่า
空山泣老鸮。นกเค้าแมวหว่างขุนเขาครวญเสียงเศร้า
阶墀随上下，ขั้นบันไดในลานขึ้นลงได้
เซียงหยุนรีบวางถ้วยชาแล้วต่อว่า
池水任浮漂。น้ำสระแข็งลอยไหลหนใดเล่า
照耀临清晓，อรุณอำไพสดใสสว่าง
ไต้วี่รีบต่อว่า
缤纷入永宵。ราตรีมืดมิดอ้างว้างเงียบเหงา
诚忘三尺冷，กระบี่ภักดีลืมหนาวเฝ้าชายแดน
(三尺 กระบี่ปกติยาวสามฉื่อ)
เซียงหยุนยิ้มแล้วรีบต่อว่า
瑞释九重焦。หวงแผ่นดินสิ้นกังวลพระองค์เจ้า
(九重 องค์เหนือหัว)
僵卧谁相问，นอนตัวแข็งมีใครมาถามไถ่
เป่าฉินยิ้มแล้วต่อว่า
狂游客喜招。ผู้สัญจรไปมาเชิญเลี้ยงเหล้า
(สมัยถัง เศรษฐีหวางหยวนเป่า 王元宝 จัดสุราอาหารเลี้ยงคนเดินทางในหน้าหนาว)
天机断缟带，สายหิมะสวรรค์สะบั้นทอ
(สาวทอผ้าบนสวรรค์ ใช้เครื่องทอ 天机 ทอแถบผ้าขาว 缟带 เป็นหิมะ)
เซียงหยุนรีบว่าต่อ
海市失鲛绡。ผ้าเงือกหอมังกรสูญว่างเปล่า
(หอมังกรที่ขอบฟ้า 海市蜃楼 คือภาพลวงตา mirage ; ผ้านางเงือก 鲛绡 ผ้าทอในตำนานโดยพวกเงือก เป็นผ้ากันน้ำ)
ไต้วี่ไม่เปิดโอกาสให้เซียงหยุนตั้งกลอนวรรคต่อไป ชิงตั้งว่า
寂寞封台榭，ความเงียบเหงาปกคลุมศาลาหอ
เซียงหยุนรีบต่อตอบว่า
清贫怀箪瓢。ความยากจนขอเพียงน้ำและข้าว
(箪 ถ้วยไม้ไผ่กลมใส่ข้าว 瓢 กระบวยตักน้ำ)
เป่าฉินก็ไม่รอเซียงหยุนตั้งกลอน ชิงว่า
烹茶冰渐沸，ใช้น้ำแข็งชงชาช่างชักช้า
เซียงหยุนเห็นดังนั้น นึกสนุก หัวเราะแล้วรีบว่า
煮酒叶难烧。เพียงใบไม้หาพอเพื่อต้มเหล้า
ไต้วี่จึงยิ้มว่า
没帚山僧扫，มิดไม้กวาดพระป่ากวาดยากเย็น
เป่าฉินยิ้มแล้วต่อว่า
埋琴稚子挑。จมหิมะเด็กเล่นพิณสะกิดเกา
เซียงหยุนหัวเราะจนตัวงอ แล้วรีบตั้งวรรคกลอน คนฟังไม่ถนัดพากันถามว่า
“คืออะไรกันแน่”
เซียงหยุนว่า
石楼闲睡鹤，หอศิลาว่างเชื้อเชิญกระเรียนพัก
ไต้วี่มือทาบอกหัวเราะตามเซียงหยุน ตะโกนต่อกลอนว่า
锦罽暖亲猫。พรมแพรอุ่นชักชวนแมวนอนเนา
เป่าฉินหัวเราะแล้วรีบตั้งกลอนว่า
月窟翻银浪，คลื่นหิมะขาวราวแสงจันทร์ส่องหล้าแหล่ง
เซียงหยุนรีบต่อตอบว่า
霞城隐赤标。ผากำแพงแดงดังแสงสางซ่อนยอดเขา
(เขากำแพงแดง 赤城山 อยู่ทางเหนือของอำเภอเทียนไถ เจ้อเจียง 浙江天台县北)
ไต้วี่หัวเราะแล้วรีบตั้งกลอนว่า
沁梅香可嚼，เหมยอิ่มหิมะหอมหวนชวนกลืนกิน
เป่าไชยิ้มชมว่า “วรรคนี้ดี” แล้วรีบต่อว่า
淋竹醉堪调。ไผ่ชุ่มหิมะดังพิณบรรเลงเพลงเมา
เป่าฉินรีบว่า
或湿鸳鸯带，คาดเข็มขัดยวนยางระเริงชล
เซียงหยุนรีบต่อ
时凝翡翠翘。เครื่องประดับขนกระเต็นแต่งผมเผ้า
(เตี่ยนชุ่ย 点翠 เครื่องประดับตกแต่งด้วยขนนกกระเต็นสีฟ้า)
ไต้วี่รีบว่า
无风仍脉脉，ไร้พระพายยังชื่มแช่มแจ่มใส
เป่าฉินยิ้มแลัวรีบรับว่า
不雨亦潇潇。ไร้พิรุณยังชุ่มฉ่ำมิบรรเทา
เซียงหยุนฟุบหัวเราะจนหมดแรง ทุกคนเห็นทั้งสามตอบโตักันจนไม่เป็นอันแต่งกลอน ก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน ไต้วี่ยังท้าทายอีกว่า
“เจ้าอับจนปัญญาแล้วหรือ ข้ายังอยากฟังเจ้ากัดลิ้นเล่นต่อ”
เซียงหยุนยังคงซบเป่าไชหัวเราะไม่หยุด เป่าไชผลักให้นางลุกขึ้นแล้วว่า
“เจ้าแน่จริงก็ใช้คำสัมผัส “เซียว ชุดสอง 二萧” ให้ครบทุกตัว ข้าจึงยอมแพ้”
(ในบทแปลข้างต้น ใช้เสียง “เอา” จบบท แทนเสียง “เอียว”)
เซียงหยุนลุกขึ้นหัวเราะว่า
“ดูเหมือนข้าไม่ได้แต่งกลอน แต่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด”
ทุกคนพากันหัวเราะว่า
“เจ้าพูดเองนะ”
ทั่นชุนรู้ว่าตนคงไม่มีอะไรจะโต้ด้วยแล้ว จึงคัดกลอนทั้งหมดเอาไว้ แล้วว่า
“ยังไม่มีบทส่งท้ายเลย”
หลี่หวานหยิบมาอ่านดู แล้วตั้งวรรคว่า
欲志今朝乐，อรุณนี้ขออัญเชิญบทคีตา
หลีฉี่เก็บวรรคสุดท้ายว่า
凭诗祝舜尧。ทั้งบทกวีสักการะพระเจ้าซุ่นเหยา
หลี่หวานว่า “พอแล้ว พอแล้ว ถึงจะใช้คำสัมผัสยังไม่หมด แต่หากต้องฝืนใช้จนบิดเบือนความกลับไม่เป็นผลดี”
ทุกคนเข้ามาช่วยพิจารณา แล้วก็เห็นว่าเซียงหยุนเป็นคนแต่งกลอนไว้มากที่สุด จึงพากันหัวเราะว่า
“นี่เป็นผลของเนื้อกวางชิ้นนั้น”
หลี่หวานยิ้มว่า “พิจารณากันทีละวรรค ความยังสอดคล้องกัน แต่เป่าวี่กลับรั้งท้ายอีก”
เป่าวี่ยิ้มว่า “ข้าไม่สันทัดเรื่องต่อกลอน ขออภัยด้วยเถิด”
หลี่หวานยิ้มว่า “เจ้ามีเรื่องขออภัยทุกครั้งที่เปิดชมรมไม่ได้หรอก มีทั้งสัมผัสผิด ผิดนัดไม่มา ไม่สันทัดต่อกลอน วันนี้อย่างไรก็ต้องลงโทษปรับเจ้า ข้าเห็นเหมยแดงที่อารามหลงชุ่ย 栊翠庵 งามนัก น่านำมาปักแจกัน แต่ไม่อยากตอแยเมี่ยววี่ 妙玉 จึงปรับเจ้าไปหักเหมยแดงมาหนึ่งกิ่ง”
ทุกคนว่า “โทษปรับนี้เหมาะสมทั้งน่าชื่นชมยิ่ง”
เป่าวี่เองก็เต็มใจไป จึงรับปากแล้วจะรีบไป
เซียงหยุน ไต้วี่กล่าวพร้อมกันว่า
“ข้างนอกหนาวนัก ดื่มเหล้าอุ่นก่อนแล้วค่อยไป”
เซียงหยุนไปเอากาเหล้าที่อุ่นแล้วมา ไต้วี่นำจอกใหญ่มาให้ริน เซียงหยุนยิ้มว่า
“เจ้าดื่มเหล้าของพวกข้าแล้ว ถ้าไปเอามาไม่ได้ กลับมาต้องเพิ่มโทษปรับ”
เป่าวี่รีบรับมาดื่มแล้วฝ่าหิมะออกไป
หลี่หวานจะให้คนตามเป่าวี่ไปด้วย ไต้วี่รีบห้ามไว้ว่า
“ไม่ต้อง หากให้คนตามไป กลับจะไม่ได้เหมยมา”
หลี่หวานพยักหน้ารับ แล้วสั่งให้สาวใช้ไปนำแจกัน “สาวงามยักไหล่ 美女耸肩” มาใส่น้ำเตรียมไว้ปักเหมย
(สาวงามยักไหล่ 美女耸肩 เป็นแจกันกลมปากแคบไหล่กว้างแล้วค่อยคอดลงจนใกล้ฐาน แล้วขาบานออกแต่แคบกว่าไหล่)
ตอนก่อนหน้า : เหมยแดงหิมะขาวสาวงาม
ตอนถัดไป : เยือนเมี่ยววี่ขอเหมยแดง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
