เมื่อการอ่านตำราทำลายสัจธรรมดั้งเดิม
งานวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างและสภาพธรรมแห่งการเรียนรู้ตามพุทธประสงค์ดั้งเดิม เปรียบเทียบกับวิวัฒนาการการขยายตัวของคัมภีร์ในยุคหลัง ตลอดจนวิเคราะห์ผลกระทบที่ส่งผลให้เกิดความฟันเฟือนของบทพยัญชนะและวิธีปฏิบัติธรรม ผลการศึกษาพบว่า สภาพธรรมแห่งการเรียนรู้ที่สมบูรณ์ตามพุทธประสงค์ประกอบด้วยปฏิสัมพันธ์ 3 ส่วน คือ ผู้สอน พระธรรม และผู้ฟัง โดยขับเคลื่อนด้วย "อนุสาสนีปาฏิหาริย์" (การพร่ำสอนที่มีกระบวนการตรวจสอบความเข้าใจย้อนกลับ)
ทว่า เมื่อพระอริยสาวกดับขันธปรินิพพานสิ้น การขาดปฏิสัมพันธ์เฉพาะหน้าทำให้คณะบุคคลยุคหลังพึ่งพาการศึกษาผ่าน "วิถีคัมภีร์นิยม" (การอ่านและการคิดตีความเอง) สัจธรรมอันลึกซึ้งคาดเดาได้ยากจึงถูกจัดหมวดหมู่ใหม่ จนเกิดความคลาดเคลื่อนทั้งในส่วนโครงสร้างสภาพธรรม (เช่น การเปลี่ยนบทนิยามเรื่องนาม-รูป) และส่วนวิธีปฏิบัติ (เช่น การสถาปนาสมาธิแบบกดข่มอายตนะ) ซึ่งขัดแย้งต่อหลักมหาปเทส 4 อปริหานิยธรรมข้อ 3 และเป็นเหตุแห่งความเลื่อนหายแห่งพระสัทธรรมประการที่ 1 อย่างชัดเจน
งานวิจัยโดย Tui Space
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
