Blockdit Logo (Mobile)
มุมมอง
•
5 มิ.ย. เวลา 11:30 • ปรัชญา

วิ่งบนจักรที่ไม่มีวันหยุด

หลังจากที่เราเข้าใจจากบทก่อนแล้วว่า ความสงบเริ่มต้นง่าย ๆ แค่การกลับมาสังเกต "ลมหายใจใต้จมูก" ของตัวเอง
​คำถามคือ... ในชีวิตจริงที่โลกข้างนอกหมุนไวและบีบให้เราต้องวิ่งตลอดเวลา เราจะประคับประคองใจให้อยู่กับร่องกับรอยได้อย่างไร?
​โลกภายนอกมีกติกาภาพรวมที่เรียกว่า “ระบบเศรษฐกิจ” คอยขับเคลื่อนอยู่ มันคือกติกาที่พวกเราทุกคนกำลังหายใจร่วมกับมันอยู่ทุกวันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
​ระบบนี้ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างความเจริญและความสะดวกสบายให้สังคม แต่ธรรมชาติของมันมีเงื่อนไขสำคัญข้อหนึ่งคือ... “มันห้ามหยุดนิ่ง”
​เมื่อโลกหมุนไว ใจจึงลนลาน
​ลองมองตามความจริงดูครับ ไม่ว่าจะเป็นค่าน้ำมันที่แปรเปลี่ยน หรือค่าครองชีพที่ขยับตัวตามกลไกตลาด สิ่งเหล่านี้คือตัวกระตุ้นให้พวกเราทุกคนต้องตื่นมาดิ้นรน ทำมาหากิน และทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อรักษาวงจรชีวิตให้เดินหน้าต่อไปได้ มันคือกลไกปกติของโลก
​แต่สิ่งที่มักจะแถมมาพร้อมกับโลกที่หมุนไวแบบนี้ คือ "ความลนลานในใจ" ที่เราแบกไว้โดยไม่รู้ตัว
​หลายครั้งที่ร่างกายของเราแค่นั่งทำงานอยู่บนเก้าอี้เฉย ๆ แต่ใจเราวิ่งพล่านไปไกลแล้ว เผลอเอาใจไปผูกไว้กับอนาคต เช่น “งานนี้จะผ่านไหม? สิ้นเดือนนี้จะหมุนเงินทันหรือเปล่า?” หรือบางทีใจก็ไหลย้อนไปอดีตเพื่อเสียดายความผิดพลาด การที่ใจวิ่งไม่หยุดบนจักรนี้เองที่แผดเผาพลังงานชีวิตของเราจนเหนื่อยล้า ทั้งที่ร่างกายไม่ได้ขยับไปไหนเลย
​ตรงนี้แหละครับที่สติและสมาธิจะขยับเข้ามาเป็น "เครื่องมือเอาตัวรอด" บนโต๊ะทำงาน โดยที่เราไม่ต้องหนีโลกไปไหนเลย:
  • 1.
    ​สมาธิในชีวิตจริง: คือความตั้งใจจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า วินาทีที่พิมพ์เอกสารหรือทำงานอย่างอื่น จิตใจของเรารวบรวมโฟกัสมาอยู่กับ "สิ่งเดียว" ที่กำลังทำ เพื่อทำมันให้ออกมาดีที่สุด
  • 2.
    ​สติในชีวิตจริง: ทำหน้าที่เหมือน "กระจกเงาบานเล็ก ๆ" ที่คอยสะท้อนดูใจในขณะที่เราทำงาน เช่น ในขณะที่กำลังพิมพ์งานอย่างมีสมาธิ แต่อยู่ดี ๆ ในหัวแวบไปกังวลเรื่องต่างๆ วินาทีที่เราสะดุ้งรู้ตัว วินาทีนั้นแหละครับคือสติทำหน้าที่ของมันแล้ว มันไม่ใช่การห้ามไม่ให้คิด แต่คือการรู้ทันแล้วดึงใจกลับมาอยู่กับงานตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
​สมาธิคือการปักใจอยู่กับงาน ส่วนสติคือตัวเตือนเวลาใจเราจะหลุดไปจากงาน ทั้งสองสิ่งนี้คือทักษะธรรมดาที่คนทำมาหากินทุกคนมีอยู่แล้ว เพียงแต่เราอาจไม่เคยสังเกตหน้าตาของมันชัด ๆ เท่านั้นเอง
​สวมหัวโขน แต่ไม่แบกจนหลังหัก
​ในสังคมเราต่างได้รับแจกจ่ายหน้าที่ต่างกันไป—บางคนเป็นหัวหน้า บางคนเป็นลูกน้อง บางคนเป็นผู้ให้บริการ—สิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือน “หัวโขน” ชั่วคราวที่เราสวมใส่เพื่อขับเคลื่อนหน้าที่ทางโลกให้สมบูรณ์ ซึ่งก็มีข้อดีที่ทำให้สังคมเดินหน้าไปได้อย่างมีระบบ
​แต่ถ้าเราทำงานโดยขาดสติคอยเตือนใจ... เรามักจะเผลอ “อิน” กับบทบาทเหล่านั้นมากเกินไปจนเกิดความกดดัน แบกความเครียดกลับไปนอนที่บ้านด้วย เพราะเราลืมไปว่าหัวโขนนั้นเป็นเพียงหน้าที่ชั่วคราว ไม่ใช่เนื้อแท้ทั้งหมดของชีวิตเรา
​การฝึกกลับมารู้ตัวใต้จมูก จึงไม่ได้หมายความว่าเราต้องปฏิเสธระบบเศรษฐกิจ ไม่ใช่การทิ้งภาระหน้าที่หนีไปอยู่ป่า เพราะในโลกความจริง ตราบใดที่ยังหายใจ เรายังมีปากท้องที่ต้องดูแล มีหน้าที่ต่อคนที่รักต้องรับผิดชอบ การตั้งใจทำงานและรับผิดชอบภาระตรงหน้าให้ดีที่สุด จึงเป็นความจริงอันงดงามของการอยู่ร่วมกัน
​กายสู้เต็มที่... แต่ใจไม่ทุกข์ฟรี
​เมื่อมีสติและสมาธิกำกับ กายและสมองของเราจะยังคงทำงาน ดิ้นรนทำมาหากิน และรับผิดชอบในระบบเศรษฐกิจอย่างเต็มกำลังสูงสุด เพราะนั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ
​แต่พื้นที่ด้านในใจเราจะโปร่งและเบาสบายขึ้น สติจะคอยเตือนใจเบา ๆ ว่า ลาภ ยศ เงินทอง หรือความกดดันตรงหน้า เป็นสิ่งที่มีกฎธรรมชาติกำกับอยู่ข้างหลัง คือเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้ววันหนึ่งก็ต้องแปรเปลี่ยนไป ไม่ต่างอะไรจากลมหายใจเข้าที่แน่นเต็มอกในวินาทีนี้ แต่อีกไม่กี่วินาทีถัดไปเราก็ต้องปล่อยมันออกไปตามธรรมดา
​เราไม่ได้กำลังวิ่งหนีโลก และไม่ได้กำลังเพ่งโทษกติกาทางโลก แต่เรากำลังเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับโลกอันรวดเร็วนี้ด้วยใจที่เท่าทันตนเอง กายทำหน้าที่อย่างเต็มที่ แต่ใจไม่ยอมยกพื้นที่ให้ความทุกข์เข้ามาบดขยี้ความสุขปัจจุบันขณะ
​ทุกครั้งที่โลกภายนอกหมุนไว หรือหน้าที่การงานเริ่มทำให้ใจเราแกว่งลนลาน เราก็แค่ดึงความรู้สึกกลับมารู้อยู่กับลมหายใจในวินาทีนี้ มองทุกอย่างด้วยสายตาของเหตุและผล พร้อมกับบอกตัวเองเงียบ ๆ ด้วยความผ่อนคลายว่า...
​“เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” เหมือนลมหายใจครั้งที่แล้ว... และไม่มีกระแสโลกอันรวดเร็วใด จะทำร้ายใจที่เริ่มต้นเรียนรู้ที่จะเท่าทันตนเองได้อีกต่อไปครับ
.
.
​#สติและสมาธิ #ระบบเศรษฐกิจ #ธรรมะคนเมือง #ปรัชญาชีวิต #สัจธรรม #ฝึกจิต #เดี๋ยวมันก็ผ่านไป #ชีวิตคนทำงาน
​"แล้วพบกันใหม่วันศุกร์หน้า เวลา 18:30 น. นะครับ ในชีวิตประจำวันและการทำงานของคุณ มีจังหวะไหนที่ใจเริ่มลนลานแล้วดึงสติกลับมาทันกันบ้าง? ลองพิมพ์คอมเมนต์มาแชร์กันได้นะครัย และฝากกดติดตามกันไว้ด้วยนะครับ"
โฆษณา