ถึง ความมืดที่ถูกความมืดกลืนกิน
ฉันเคยคิดว่าการหลับตา
คือการมองไม่เห็นอะไรเลย
เหมือนห้องที่ปิดไฟ
หรือท้องฟ้าในคืนที่ไร้แสงดาว
แต่มีคืนหนึ่ง
ฉันกลับพบว่าความมืดไม่ใช่จุดสิ้นสุด
เพราะหลังจากความมืดนั้น
ยังมีความมืดอีกชั้นหนึ่งซ่อนอยู่
มันไม่ได้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
แต่มันค่อย ๆ กลืนกินทุกอย่างอย่างเงียบงัน
เหมือนกำลังดึงฉันให้ลึกลงไป
ในที่ที่แม้แต่เสียงของตัวเองก็เริ่มเลือนหาย
และเป็นครั้งแรก
ที่ฉันรู้สึกกลัวการหลับตา
ฉันพยายามนึกถึงเรื่องต่าง ๆ
ที่พอจะมีบางอย่างดึงฉันให้ลืมตา
ฉันนึกถึงหน้าที่ที่ต้องทำพรุ่งนี้
นาฬิกาปลุกที่ถ่านหมด
เสียงโทรศัพท์ที่ไม่ดังพอจะปลุกให้ตื่น
ฉันไม่พร้อมที่จะจม
แต่กลับมีสิ่งหนึ่ง
ที่ทำให้ฉันนึกถึง
ใครบางตัวลายสลิด
เป็นแรงดึง
ที่ทำให้ฉันตื่นขึ้นมา
──────────
ฉันเลือกที่จะเขียน
"เก้าอี้ที่ว่างเปล่า"
เหมือนกับความรู้สึกของฉันที่ว่างเปล่า
หลังจากตื่นขึ้นมา
มันเงียบจนฉันรู้สึกกลัว
ไม่ใช่ความเงียบของห้อง
ไม่ใช่ความเงียบของกลางดึก
แต่เป็นความเงียบบางอย่าง
ที่อยู่ข้างในตัวฉัน
ฉันพยายามฟังเสียงรอบตัว
เสียงลมหายใจของตัวเอง
เสียงอะไรก็ได้
ที่ยืนยันว่าฉันยังอยู่ตรงนี้
แต่ยิ่งเงี่ยหูฟัง
กลับยิ่งพบเพียงความเงียบ
ฉันไม่รู้ว่าความกลัวนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร
หรือมันอยู่กับฉันมาตลอดแล้ว
เพียงแค่ฉันไม่เคยสังเกตเห็น
จนกระทั่งคืนที่ความมืด
เผยให้เห็นมัน
ฉันไม่กลัวความมืด
อย่างที่เคยคิด
ฉันกลัวความรู้สึกที่เกิดขึ้น
เมื่อทุกอย่างเงียบลง
เงียบจนไม่มีอะไรให้ยึดเกาะ
เงียบจนฉันได้ยินเพียงความว่างเปล่าของตัวเอง
และในวินาทีนั้น
ฉันจึงรู้ว่า
บางครั้ง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
อาจไม่ใช่ความมืด
แต่เป็นสิ่งที่เราพบ
หลังจากความมืดผ่านพ้นไปแล้ว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
